Το ιστολόγιο αυτό ξεκίνησε δύο ημέρες μετά τις Ευρωεκλογές και ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο ζωής του μόλις σημπληρώθηκαν οι πρώτες 100 ημέρες λειτουργίας του. Συγκεκριμένα το Σαββατοκύριακο της 74ης ΔΕΘ, αφού ο Κώστας Καραμανλής προκήρυξε εκλογές, το ΠΑΣΟΚ γιόρτασε τα 35 χρόνια του κινήματος με μεγάλη συγκέντρωση στο Θησείο, και την πολιτική σκηνή ήδη να έχει πάρει φωτιά.
Στις 100 ημέρες αυτές γράφτηκαν 50 άρθρα, που διάβασαν 4.000 χρήστες-αναγνώστες, που επισκέφθηκαν τη διεύθυνση αυτή. Χιλιάδες άλλοι τα διάβασαν αναδημοσιευμένα σε blogs σε όλη τη χώρα. Τούς ευχαριστώ όλους για την εκτίμηση στα κείμενα και τις απόψεις. Για όσους ενδιαφέρονται, η συλλογή των κειμένων υπάρχει εδώ.
Ήταν μία περίοδος συμβολική αλλά και ουσιαστική για τον στρατηγικό σχεδιασμό και την εφαρμογή του από μία κυβέρνηση, η οποία αποδοκιμάστηκε από τους πολίτες στις 7 Ιουνίου 2009. Μία κυβέρνηση που υποσχέθηκε να κάνει τη διαφορά στα πολιτικά πράγματα. Μία κυβέρνηση που είχε τη δυνατότητα να το πράξει, αλλά δεν τα κατάφερε.
Κυβερνητικό έργο έχει παραχθεί αλλά ουδείς το γνωρίζει. Σε θεσμικό επίπεδο έχουν γίνει πολλά, έχουν τεθεί οι βάσεις. Το αποτέλεσμα όμως είναι απογοητευτικό. Για να αναφερθώ με όρους της κατεστημένης και κυρίαρχης πολιτικής σκηνής, ήταν σαν όλοι να αναλώθηκαν να κάνουν τα σχέδια, να πάρουν την άδεια από την πολεοδομία (αυτό δεν είναι δύσκολο), να κάνουν την εκσκαφή, να στρώσουν το μπετόν καθαριότητας, να χτίσουν τα πέδιλα, να ρίξουν τις πλάκες και να σταματήσουν λίγο πριν τα τούβλα. Το οικοδόμημα μπάζει από παντού, είναι εκτεθειμένο, δεν παρέχει προφύλαξη, δεν μπορεί να φιλοξενήσει ενοίκους.
Εκεί βρισκόμαστε σήμερα. Και παραμένουμε, 100 ημέρες μετά. Οι εκλογές δεν είναι λύση. Ποτέ δεν ήταν. Η μόνη διέξοδος είναι η δουλειά, η συνεργασία, η κοινή πορεία μπροστά. Είναι επίσης η επανίδρυση της πολιτικής, ή καλύτερα, του τρόπου που οι πολιτικοί βλέπουν τα πράγματα. Οι περιπέτειες που είναι μπροστά μας μπορεί και να μάς βάλουν μυαλό. Να αλλάξουμε τη ζωή και την πολιτική, σε μία χώρα που περιμένει να κάνει το άλμα προς τα εμπρός.
Papagalo M
Η κεντρική άποψη που διέπει τα γραφόμενα και συνοψίζει την κειμενική φιλοσοφία του blog είναι ότι η ώρα έχει έλθει για να ξεπεραστούν οι μικρο-κομματικές σκοπιμότητες, τα συμφέροντα και οι προσωπικές φιλοδοξίες ανθρώπων, που θίγουν την αξιοπρέπεια της χώρας, την πίστη των πολιτών στα δημόσια πράγματα, την πορεία προς το μέλλον.
Η ιδέα του ιστολογίου γεννήθηκε από τους γαλάζιους και πράσινους παπαγάλους που κυριάρχησαν κατά την προεκλογική περίοδο των Ευρωεκλογών 2009 στην Ελλάδα. Στόχος είναι να σχολιάζει την επικαιρότητα με ειλικρίνεια, ουσιαστικό τρόπο, και σκωπτική διάθεση όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν. Ήταν ένα πείραμα πολιτικής γνώμης, το οποίο βρήκε ανταπόκριση από πολλούς δικτυακούς τόπους ανά την Ελλάδα, που με τίμησαν με αναδημοσιεύσεις. Σύντομα θα ακολουθήσει το επόμενο, με νέο όνομα, το οποίο θα είναι το ίδιο μαχητικό και ελπίζω ουσιαστικό προς τους αναγνώστες του.
Χθες, Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009, ολόκληρη την ημέρα, οι εξελίξεις «κλείδωναν» και «ξεκλείδωναν». Το επικοινωνιακό παίγνιο βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Οι δημοσιογράφοι άλλαζαν τις εκτιμήσεις τους καθε στιγμή. Τα σενάρια των Μέσων μεταβάλλονταν διαρκώς. Τα δημοσιεύματα καταιγιστικά. Από το διάγγελμα των εκλογών στις 19.00, μετά στις 20.00, στην σύγκληση της Βουλής την Παρασκευή… Εντέλει, λίγο πριν τα δελτία ειδήσεων, τα «αποκλειστικά» απελευθερώθηκαν και η είδηση βγήκε με ασφάλεια… Διάγγελμα στα δελτία των 8, πρόωρες εκλογές στις 4 Οκτωβρίου.
Η αποχή στις ευρωεκλογές του περασμένου Ιουνίου, παρά το επίσημο κυβερνητικό spin ότι προέρχεται από τις νεοδημοκρατικές τάξεις, απεδείχθη, σε κάθε σοβαρή συζήτηση που ακολούθησε, ότι μοιράστηκε ισόποσα μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων.
Το πρόβλημα της καταστροφής του περιβάλλοντος στην Ελλάδα (και των πυρκαγιών) έχει πολλές παραμέτρους, με κεντρικό πρωταγωνιστή το Κράτος και τους πολίτες που το συνιστούν. Δηλαδή εμάς του ίδιους. Που κτίζουμε όπου μας αρέσει, που τα βρίσκουμε μεταξύ μας όταν χρειαστεί, αλλά γκρινιάζουμε όταν ξαφνικά εφαρμόζεται ο νόμος.
Τον περισσότερο καιρό, το πλοίο παρέμενε αγκυροβολημένο. Που και που έβγαινε αρόδο, αλλά όχι πολύ μακρυά, έτσι για να μην κολλήσουν τα βαγονάκια και τα κοτσανέλα και να γρασάρουν τα σχοινιά. Τότε το πανί άλλαζε μορφή. Πότε έπαιρνε χρώμα αλλαγών και μεταρρυθμίσων και άλλοτε γινόταν κοινωνικά ευαίσθητο με χαμογελαστά πρόσωπα να ατενίζουν το μέλλον. Η πορεία όμως ήταν κυκλική. Μόλις ξεπρόβαλε ο Πλατύς Γιαλός, το πλοίο επέστρεφε. Το πλήρωμα ήταν μπερδεμένο, τα μηνύματα δεν έβγαζαν νόημα, και οι ντόπιοι κοιτούσαν απορημένοι, προσπαθώντας να καταλάβουν τις προθέσεις του καπετάνιου.
Σε κρίσιμες στιγμές για έθνη, ποδοσφαιρικές ομάδες ή οικονομίες, ο στόχος, ο τελικός προορισμός είναι αυτό που μετράει. Στην πολιτική, βέβαια, πολύ συχνά συγχέεται το δημόσιο συμφέρον με τις τακτικές αυτοσυντήρησης του επαγγέλματος. Έτσι, όταν οι πολιτικές επιδιώξεις και η ευρύτερη στοχοθεσία αντιβαίνουν την κοινή λογική, μετατρέπονται σε μυστήριες έννοιες στο μυαλό του μέσου πολίτη. Ή, για να το πούμε όπως πρέπει, γίνονται πεδίο εύκολων ερμηνειών, με το απόφθευγμα «όλοι ίδιοι είναι, τα παίρνουν κ.λπ.» να βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων.
Είναι απορίας άξιο γιατί η Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή «κατάφερε» να απωλέσει το πολιτικό πλεονέκτημα που είχε έναντι του ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος. Η απάντηση είναι μάλλον απλή: δεν μπόρεσαν να μετουσιώσουν τις «αλλαγές και μεταρρυθμίσεις» σε δυνάμεις βελτίωσης της καθημερινότητας των πολιτών. Δεν μπόρεσαν (ή δεν ήθελαν;) να εφαρμόσουν απλά πράγματα στην καθημερινότητα των Ελλήνων, τα οποία θα έφερναν θεαματικά αποτελέσματα. Κι ας υπάρχει διεθνής κρίση (by the way, προσοχή, μπορεί η κρίση να τελειώσει ξαφνικά και να μην το πάρουμε είδηση), κι ας διατηρούνται ρωμαλέες οι στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας, με τη διατήρηση του προστατευτισμού και τις αλλοιώσεις του ελεύθερου ανταγωνισμού. Με την παραοικονομία στο 25% του ΑΕΠ (περί τα 65 δισ. ευρώ = περίπου τρία ΕΣΠΑ), τα περιθώρια του νεοέλληνα είναι πολλά.
Από παλιά, και ακόμη και σήμερα, τα άρθρα που καθήλωναν τους αναγνώστες των εφημερίδων ήταν εκείνα που ήταν γραμμένα από «Ειδικό Συνεργάτη» ή από δημοσιογράφους και αναλυτές με εμφανώς επιμελημένα ψευδώνυμα. Αυτά συνήθως περιέχουν στοιχεία παρασκηνίου, σκληρή κριτική και αποκαλύψεις που κλονίζουν τις απόψεις των πολιτών για πρόσωπα και πράγματα. Η πράξη αυτή της εκάστοτε εφημερίδας να δημοσιεύει άρθρα, στην ουσία, ανυπόγραφα, αποσκοπούσε και αποσκοπεί στη διαμόρφωση περιεχομένου, ιδιαίτερης βαρύτητας, που προκαλεί αντιδράσεις, το βάρος των οποίων, ο κάθε δημοσιογράφος, ως άτομο δεν θα μπορούσε να σηκώσει. Έτσι, την ευθύνη την αναλαμβάνει η εφημερίδα συνολικά, δηλαδή η διοίκηση και η ιδιοκτησία της, που είναι σε όλους πρόσωπα γνωστά.
Σωστή σκέψη, η δημιουργία νέων Μέσων, γιατί η ενημερωτική αγορά, στην Ελλάδα αλλάζει, λάθος όμως κλάδος, ο έντυπος. Γιατί η ενημέρωση στο χαρτί τελειώνει. Και δεν αποκλείεται, στην περίπτωσή μας, να τελειώσει και κάπως απότομα, λόγω σωρείας προβλημάτων της έντυπης βιομηχανίας, με τα οποία κανείς δεν ασχολήθηκε όλα αυτά τα χρόνια.
Υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να γίνει, επιτέλους, ριζοσπαστική προσέγγιση στο σύστημα διακυβέρνησης. Με στρατηγική, σχέδιο, πλάνο υλοποίησης και επικοινωνιακή υποδομή επαγγελματικών προδιαγραφών. Να γίνουν αλλαγές που θα προκαλέσουν έκπληξη σε πολίτες και πολιτικούς. Αλλαγές ουσίας, δηλαδή, που θα διασφαλίσουν διαλειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα, χαρακτηριστικά που, προς το παρόν λείπουν από το κυβερνητικό σχήμα.