ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Blogs: Επώνυμα ή Ανώνυμα;

Το φοβικό σύνδρομο της κυβέρνησης προς τα blogs και ο θόρυβος που έχει προκληθεί καθιστούν απαραίτητο το ξεκαθάρισμα ορισμένων εννοιών. Σημειωτέον δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, τουλάχιστον επισήμως. Καμμία προληπτική παρέμβαση δεν δικαιολογείται στη σύγχρονη δημοκρατία. Παρόλα αυτά, ας δούμε δύο παραδείγματα, και ορισμένα βασικά επιχειρήματα δανεισμένα, από τον …κοινό νου.

internet anonymityΑπό παλιά, και ακόμη και σήμερα, τα άρθρα που καθήλωναν τους αναγνώστες των εφημερίδων ήταν εκείνα που ήταν γραμμένα από «Ειδικό Συνεργάτη» ή από δημοσιογράφους και αναλυτές με εμφανώς επιμελημένα ψευδώνυμα. Αυτά συνήθως περιέχουν στοιχεία παρασκηνίου, σκληρή κριτική και αποκαλύψεις που κλονίζουν τις απόψεις των πολιτών για πρόσωπα και πράγματα. Η πράξη αυτή της εκάστοτε εφημερίδας να δημοσιεύει άρθρα, στην ουσία, ανυπόγραφα, αποσκοπούσε και αποσκοπεί στη διαμόρφωση περιεχομένου, ιδιαίτερης βαρύτητας, που προκαλεί αντιδράσεις, το βάρος των οποίων, ο κάθε δημοσιογράφος, ως άτομο δεν θα μπορούσε να σηκώσει. Έτσι, την ευθύνη την αναλαμβάνει η εφημερίδα συνολικά, δηλαδή η διοίκηση και η ιδιοκτησία της, που είναι σε όλους πρόσωπα γνωστά.

Άλλου είδους παράδειγμα, εξίσου ισχυρό είναι η ανωνυμία σε όλα τα άρθρα, την οποία, από ιδεολογία, τηρεί ο Economist. Στις σπάνιες περιπτώσεις, που φιλοξενεί άρθρα που ο συγγραφέας τους κατονομάζεται, το δηλώνει: by invitation. (By the way, που λέει και ο Κίμωνας, αυτή είναι μία καλή ιδέα για τα ελληνικά blogs). Στον Economist εργάζονται δημοσιογράφοι άκρως εξειδικευμένοι, με διδακτορικά και εμπειρία, ενώ ο εκάστοτε διευθυντής αναλαμβάνει τη θέση μετά από αγγελία στις στήλες εύρεσης εργασίας. Στην περίπτωση αυτή, η ανωνυμία εγγυάται την ελευθερία και ανεξαρτησία στην παραγωγή περιεχομένου. Απελευθερώνει την ανάλυση και την κριτική, οι οποίες στηρίζονται σε τεχνοκρατικά δεδομένα και στοιχεία, ανεξαρτήτως ποιος είναι, κάθε φορά, το αντικείμενο. Και πάλι, ο διευθυντής και ιδιοκτήτης είναι πρόσωπα ευρέως γνωστά.

Σε όλες τις ανωτέρω περιπτώσεις, όταν κάποιος θεωρεί ότι θίγεται, ή αδίκως ζημιώνεται από ένα δημοσίευμα, καταφεύγει στη δικαιοσύνη και ακολουθούνται τα προβλεπόμενα.

Το ίδιο ισχύει και με όλους τους ιστότοπους, τα blogs, ακόμη και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Το απόρρητο αίρεται κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας και ο διαχειριστής κατονομάζεται. Σε περίπτωση δε, που έχουμε να κάνουμε με διεθνή εταιρεία, η υπόθεση ακολουθεί τη διαδικασία της δικαστικής συνδρομής, κ.λπ. Απλώς ενδέχεται να υπάρξει χρονική καθυστέρηση, πάντως θα υπάρξει αποτέλεσμα, διότι όλες οι κυβερνήσεις, παγκοσμίως μοιράζονται τον ίδιο προβληματισμό και γι’ αυτό συνεργάζονται.

Οτιδήποτε άλλο αποτελεί παραβίαση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, την ελευθερία της έκφρασης, οι οποίες, φυσικά και ενισχύονται από την ψηφιακή τεχνολογία. Οι κυβερνήσεις που δεν το αντέχουν, καλό είναι να αναθεωρήσουν την τακτική τους, και από αρνητές των εξελίξεων, να αγκαλιάσουν την καινοτομία, μπας και τσιμπήσουν και καμμία ψήφο από τους νέους… Γιατί, μεταξύ μας, όταν είσαι ουσιαστικά και πολιτικά τεχνοφοβικός, τότε οι συνέπειες στις νέες ηλικίες, που ζουν με την τεχνολογία, είναι πολύ σοβαρές και αμετάκλητες…

Advertisements
Standard
KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Η «δημιουργική (;) καταστροφή» του μιντιακού κατεστημένου

Έχω έναν καλό φίλο, ο οποίος επιμένει ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος προκειμένου να «περάσει» τις απόψεις του προς την κοινωνία, και ταυτόχρονα να δημιουργήσει και έσοδα, είναι να δράσει ως κινητήριος δύναμη για τη δημιουργία ενός νέου έντυπου μέσου, ημερήσιου ή περιοδικού.

old newspapersΣωστή σκέψη, η δημιουργία νέων Μέσων, γιατί η ενημερωτική αγορά, στην Ελλάδα αλλάζει, λάθος όμως κλάδος, ο έντυπος. Γιατί η ενημέρωση στο χαρτί τελειώνει. Και δεν αποκλείεται, στην περίπτωσή μας, να τελειώσει και κάπως απότομα, λόγω σωρείας προβλημάτων της έντυπης βιομηχανίας, με τα οποία κανείς δεν ασχολήθηκε όλα αυτά τα χρόνια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα περιοδικά, τα οποία στην ελληνική αγορά έχουν συχνότητα εμφάνισης ίδια με τα κομμωτήρια, τα φαρμακεία και τις ‘μικρομαρκέτες’ της γειτονιάς. Κάποτε η Ένωση Περιοδικού Τύπου προσπάθησε να τα μετρήσει. Τα βρήκε «περίπου» 900 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η αγορά περιοδικού τύπου, εκτός από τις μερικές δεκάδες που είναι περισσότερο ή λιγότερο γνωστά, είναι χαοτική. Μόνο το μητρώο της ΓΓ Ενημέρωσης γνωρίζει την πραγματικότητα για έναν και μόνο λόγο: διότι εκεί εγγράφονται οι εκδόσεις προκειμένου να λάβουν την ατέλεια του ταχυδρομείου. Οποιοσδήποτε μπορεί να αποδείξει ότι τυπώνει έστω 10 τεύχη ετησίως, ταχυδρομεί χιλιάδες αντίτυπα, έναντι συμβολικού ποσού (τα διαφυγόντα έσοδα των ΕΛΤΑ είναι ανυπολόγιστα). Στρεβλώσεις και χαριστικές ρυθμίσεις, που συντηρούν μία αγορά για να μην πεθάνει. Για ποιό λόγο άραγε; Σε εποχή κρίσης και εξοικονόμησης εσόδων.

Στην αγορά των εφημερίδων, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί, εκτός από τους 3-4 (;) μεγάλους ομίλους του Τύπου, οι περισσότεροι μικρο-εκδότες (με εφημερίδες που η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων ούτε καν γνωρίζουν την ύπαρξή τους) συνεχίζουν να υπάρχουν για 3 λόγους: πρώτον, το πακέτο της αποδελτίωσης που φθάνει κάθε πρωί στα γραφεία της εξουσίας (πολιτικής και οικονομικής, με έμφαση στη δεύτερη), δεύτερον, την κρατική διαφήμιση για την οποία «σφάζονται παλικάρια», και τρίτον, τα μανταλάκια των περιπτέρων, όπου μαζεύονται οι τζαπατζήδες για την πρωϊνή ανάγνωση στα πρωτοσέλιδα. Το τελευταίο δεν προσθέτει τίποτα, μόνο την αυτοϊκανοποίηση της ύπαρξης.

Για αυτούς που ξέρουν, όλα αυτά είναι αυτονόητα. Για την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών είναι terra incognita. Γιατί να νοιάζονται άλλωστε; Απλώς, ας τονιστεί κάτι που έχει σημασία: Ας σταματήσει η κρατική χρηματοδότηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Είναι πλέον ντροπή. Ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, επιτέλους. Ας πληρώσουν την εργοδοτική εισφορά από την τσέπη τους, ας απασχολήσουν μόνο όσους εργαζόμενους μπορούν να πληρώσουν, και εντέλει, αν θέλουν (για δικούς τους λόγους) να διατηρούν ζημιογόνα Μέσα, ας τα πληρώνουν οι ίδιοι, όχι οι πολίτες.

Η κρίση είναι ευκαιρία και απόλυτη δικαιολογία για ριζοσπαστικές αλλαγές όχι μόνο στον κλάδο των ΜΜΕ, αλλά και στην ίδια τη ζωή. Απ’ ό,τι φαίνεται, σε ορισμένους τομείς, την «καταστροφή» δεν την αποφεύγουμε. Ας είναι τουλάχιστον «δημιουργική»…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Τα blogs βελτιώνουν τη Δημοκρατία

Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, κυβερνητικό και μη, είναι ότι σήμερα, οι ουσιαστικές – στο μυαλό των πολιτών – δημοκρατικές διαδικασίες ασκούνται εκτός των επίσημων χώρων της πολιτικής, όπως η Βουλή, τα υπουργεία, τα πολιτικά γραφεία, ή τα τηλεπαράθυρα. Εκεί, δηλαδή όπου κυριαρχούν τα συνθήματα, ο ξύλινος πολιτικός λόγος και τα επιχειρήματα που εξυπηρετούν τη συγκυρία.

blog_logoΣε περιόδους κρίσης, και σε ατελή πολιτικά συστήματα όπως το ελληνικό, στους χώρους των κατεστημένων δομών, η δημοκρατία υπολειτουργεί, γίνεται θύμα των εκάστοτε συμφερόντων και επιδιώξεων. Εκτός και πέρα από αυτές, η δημοκρατία εκφράζεται ως καθημερινότητα του πολίτη, αφορά το σύνολο της ζωής μας και συζητείται στα καφενεία, στις ουρές, στον δρόμο και στις διακοπές, χειμώνα-καλοκαίρι. Απλά πράγματα.

Το τελευταίο διάστημα, η συζήτηση των πολιτών γίνεται και στο διαδίκτυο, στα πολιτικά ιστολόγια ή blogs, όπου ενίοτε γίνονται και αποκαλύψεις για υποθέσεις που αφορούν δημόσια πρόσωπα, αξιωματούχους της κυβέρνησης, υπουργούς, κ.λπ. Άλλες φορές δημοσιοποιούνται και λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής πολιτικών και προσωπικοτήτων, γεγονός που ταράζει τα νερά και ενεργοποιεί δυνάμεις αντίδρασης από τους θιγόμενους, και γενικότερα τους υπερασπιστές του status quo.

Το ζήτημα της συκοφαντικής δυσφήμισης είναι σύνθετο στη δημοσιογραφία, την κλασική, αλλά και την – φαινομενικά, τουλάχιστον – ελεύθερη που απαντά κανείς στα χιλιάδες blogs που ασχολούνται με τη δημόσια ζωή. Το ελληνικό σύστημα ευνοεί την άσκηση αγωγών, άρα και τον εκφοβισμό των δημοσιολόγων, όταν βέβαια, υπάρχει πραγματική βάση για κάτι τέτοιο. Στη συνέχεια, όλα πρέπει να αποδειχθούν εκεί που πρέπει.

Πέραν αυτών, η ελεύθερη διατύπωση ιδεών, απόψεων, η σκληρή κριτική προς το πολιτικό σύστημα (η οποία επιβάλλεται στις μέρες μας), η αποκάλυψη κακώς κειμένων και η δημοσιοποίηση παραπόνων πολιτών, οι οποίοι, λόγω γραφειοκρατίας και αναποτελεσματικότητας του Κράτους δεν βρίσκουν το δίκιο τους, αποτελούν στοιχεία κοινωνικής προσφοράς. Ενισχύεται έτσι ο δημοκρατικός διάλογος, μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, αποκαλύπτονται στους πολίτες οι κρυφές ατζέντες και επιδιώξεις του ενός και του άλλου και απογυμνώνονται οι ελίτ, που έχουν συνηθίσει να «καταναλώνουν τη χώρα» χωρίς να βρίσκουν αντιδράσεις.

Λέγεται ότι η δημοσιογραφία θριαμβεύει όταν οι ελίτ είναι διχασμένες. Όταν οι επιδιώξεις τους είναι αντικρουόμενες και οι στόχοι πολύτιμοι για κάθε πλευρά. Αυτό είναι αληθές, σε ορισμένες περιπτώσεις. Όμως, κατά κανόνα και στα περισσότερα ζητήματα, οι ελίτ, σε γενικές γραμμές συμφωνούν και συμπορεύονται.

Έτσι, στη μάχη για τη δημόσια διατύπωση του αυτονόητουτα blogs, η αδόμητη, σχεδόν αναρχική πλευρά του δημόσιου διαλόγου, παρά τις υπερβολές, εξελίσσεται σε όαση ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Και είναι προσβάσιμη απ’ όλους. Μόλις ένα κλικ μακριά…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Δεν αρκεί ο προστατευτισμός; Χρειάζεται και διακομματική Επιτροπή για τον Τύπο;

Την ώρα που η Κυβέρνηση σπινάρει την σκλήρυνση της στάσης της έναντι στο ελεύθερο διαδίκτυο, οι εκπρόσωποι της πολιτικής και (προφανώς) υποστηρικτές των έντυπων Μέσων Ενημέρωσης συγκροτούν επιτροπή για την post-mortem εξέταση της αγοράς των εφημερίδων. Τιμούν έτσι την παραδοσιακή πρακτική στην ελληνική πολιτική σκηνή: “έχεις πρόβλημα; Φτιάξε μια επιτροπή”.

pile-newspapersΣύμφωνα με το parapolitika.gr, «τη συγκρότηση διακομματικής Επιτροπής που να συζητήσει την κρίση στον Τύπο και τη διαμόρφωση του τοπίου στο χώρο της νέας διαδικτυακής ενημέρωσης και της ψηφιακής τηλεόρασης, αποδέχθηκε ο υφυπουργός Εσωτερικών, Κώστας Γκιουλέκας, ανταποκρινόμενος σε σχετική πρόταση του Πάνου Σόμπολου, μέλους του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ.”

Ευτυχώς που απεδέχθη να συμμετάσχει. Διότι η ιστορική δεινότητα του υφυπουργού επί των ΜΜΕ θα είναι απαραίτητη για την συγγραφή του επιλόγου μιας βιομηχανίας που πεθαίνει, αλλά και τη σκιαγράφηση του αιτίου και του αιτιατού, σε σχέση με τις επιπτώσεις στην ενημέρωση της ελληνικής κοινωνίας. Να σάς απαλλάξω από τον γρίφο. Κανένα αποτέλεσμα, καμμία επίπτωση στους πολίτες. Ελάχιστοι διαβάζουν. Άλλωστε, όταν η βλάβη γινόταν ανήκεστος, οι αναγνώστες-πολίτες δεν είχαν χρόνο να το διακρίνουν. Καταγίνονταν με τις προσφορές που κρύβονταν στα σελοφάν. Από σπίτια (παλαιότερα), κινηματογραφικές ταινίες (πλέον “εποχής”), και πρόσφατα, το κυνήγι του αυτοκόλλητου (για αυτοκίνητα). Κάτι σαν “ξυστό της έβδομης μέρας”.

Τα προβλήματα των εφημερίδων είναι πολλά και όποιος από τους ιθύνοντες έχει όρεξη να ανοίξει κανένα βιβλίο (π.χ. τις ιστορικές καταγραφές του Μάγερ ή του Καρυκόπουλου), μπορεί εύκολα να αντιληφθεί πως παλαιοί, νεότεροι και νεόκοποι εκδότες, όλοι μαζί συνέβαλαν στη decadence του ελληνικού πολιτικού Τύπου. Terminal. Εδώ δεν θα περιγράψουμε τα προβλήματα. Τουλάχιστον όχι αυτή τη φορά. Άλλη είναι η γεύση του post. Ούτως ή άλλως, οι πολιτικοί, ως διαμορφωτές της ιστορίας, μπορούν με άνεση (και άπλετο χρόνο) να ασχοληθούν, ιδίως μετά την στήριξη που τούς παρέχουμε, πληρώνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές τους όταν δεν ασκούν επάγγελμα, παρά το ότι οι ίδιοι ψήφισαν τη δυνατότητά τους να το πράττουν.

Επιστροφή στο θέμα μας: πάλι σύμφωνα με το parapolitika.gr, σήμερα, το έτος 2009, «ο κ. Γκιουλέκας προανήγγειλε για το επόμενο χρονικό διάστημα, μέτρα που αφορούν τα δημοτικά μέσα ενημέρωσης, ενώ ανακοίνωσε πως το υπουργείο Εσωτερικών βρίσκεται σε συνεννόηση με το υπουργείο Παιδείας, προκειμένου να εισαχθεί πιλοτικά μάθημα μέσων ενημέρωσης στη Γ’ Λυκείου, για την εξοικείωση των «αυριανών ακαδημαϊκών πολιτών» με τη διαδικασία σύνταξης και ανάγνωσης μιας εφημερίδας.”

Hello!! Πρέπει, σώνει και καλά, όλοι να αφήσουμε τη σφραγίδα μας σε αυτόν τον μάταιο κόσμο; Αν πρέπει όντως να γίνει κάτι τέτοιο, προτείνω να αρχίσουμε από την άρση των προστατευτικών διατάξεων προς τη βιομηχανία του παρελθόντος. Π.χ. κατάργηση αγγελιοσήμου, αυστηρός έλεγχος κρατικής διαφήμισης, κατάργηση του 2%, περιορισμός ατέλειας και γενικά όλων των ενισχύσεων (με λεφτά των πολιτών) ενσωμάτωση οδηγίας ΕΕ που αφαιρεί από τις εφημερίδες την αποκλειστικότητα της δημοσίευσης ισολογισμών, κ.λπ.

Έτσι μπορεί κάποιος να αφήσει τη σφραγίδα του στην Ελλάδα. Ως μεταρρυθμιστής του σήμερα, όχι ως μελετητής του χθες. Νο?

Σχετικά posts:

Τα «φίλτρα» της πληροφόρησης

Οι «ακάλυπτοι» της διαπλοκής

Σειρά έχουν τα κανάλια;

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Αν φιμωθούν τα blogs, τότε…

Να προχωρήσουμε σε πλήρη κάθαρση του μιντιακού τοπίου. Οι ad hoc πολιτικές εξυπηρετούν μόνο τις συγκυριακές επιδιώξεις του ενός ή του άλλου. Επομένως, αν καταργηθεί η ανωνυμία (πώς άραγε; Στην Κίνα πρόσφατα το προσπάθησαν, αλλά απέτυχαν) και φιμωθούν τα blogs, τότε:

the-3-monkeysΝα καταργηθούν και τα «ρεπορτάζ» που στηρίζονται σε ανώνυμες αλλά «έγκυρες», «αποκλειστικές» και άλλες πηγές (όπως «κυβερνητικοί αξιωματούχοι», «υπουργοί της κυβέρνησης», «κομματικά στελέχη» κ.λπ.), οι οποίες συχνά υπάρχουν μόνο στο μυαλό των δημοσιογράφων και τροφοδοτούν τις στήλες των εφημερίδων και τις παρόλες στα παράθυρα των τηλεοπτικών ειδήσεων. Το όνομα του δημοσιογράφου που τα λέει δεν σημαίνει τίποτα σε κανέναν, τουλάχιστον από πλευράς αξιοπιστίας. Σήμερα όλοι είναι υπάλληλοι κάποιου.

Να καταργηθούν και οι καταγγελίες στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, οι οποίες δεν συνοδεύονται από το όνομα του καταγγέλοντος (είναι γνωστή η πρακτική τα στοιχεία να «παραμένουν στη διάθεση του σταθμού», αλλά όχι στο κοινό).

Να καταργηθεί το αγγελιόσημο, το οποίο αποτελεί καθαρή χρηματοδότηση του δημοσιογραφικού κλάδου από το καταναλωτικό κοινό, λόγω μετακύλισης της σχετικής δαπάνης στις τιμές των προϊόντων που διαφημίζονται.

Να δημοσιευθούν τα ονόματα των διπλο, τριπλο-θεσιτών σε κρατικά Μέσα Ενημέρωσης, καθώς και το ύψος των αργομισθιών που εισπράττουν, προκειμένου να «επικοινωνούν» τις απόψεις της κυβέρνησης σε στήλες εφημερίδων και τηλεπαράθυρα.

Να δημοσιευθούν τα ονόματα των δημοσιογράφων που διατηρούν θέσεις σε γραφεία τύπου Δημοσίου και ΔΕΚΟ, οι οποίοι ταυτοχρόνως καλύπτουν «αξιόπιστα και αντικειμενικά» το ίδιο ρεπορτάζ για ιδιωτικά Μέσα.

Να ψηφιοποιηθεί και να εξεταστεί (από την πλευρά της δαπάνης) το «πόθεν έσχες» που όλοι οι δημοσιογράφοι είναι υποχρεωμένοι να καταθέτουν κάθε χρόνο στον Άρειο Πάγο.

Να συνεχίσουμε; Οι στρεβλώσεις στη μιντιακή αγορά της χώρας είναι άπειρες και συντηρούνται από τις κυβερνήσεις για λόγους ελέγχου και χειραγώγησης.

Αυτό που κανείς δεν έχει καταλάβει είναι ότι η κοινωνική αξία των παραδοσιακών Μέσων Ενημέρωσης έχει αρχίσει να υποχωρεί. Ή μάλλον, να το θέσω καλύτερα. Οι ιθύνοντες μόλις άρχισαν να αντιλαμβάνονται τη δύναμη του διαδικτύου και προσπαθούν να τη δαμάσουν.

Στην εποχή των κατεστημένων μίντια, των διαπλεκομένων και των “νταβατζήδων” (όπως έχει πει και ο Κ. Καραμανλής), τα blogs παίζουν τον ρόλο των Σαμιζντάτ, των άλλοτε κρυφών κειμένων του 1950 στη Ρωσία. Υπερβολικό επιχείρημα; Για να δούμε…

Παλαιότερα σχετικά post:

Τα blogs αντικαθιστούν τις εφημερίδες

Γιατί ενοχλούν τα blogs

H «δημοσιογραφία των πολιτών»

Blogs rule…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Τα blogs αντικαθιστούν τις εφημερίδες

Την ώρα που εφημερίδες κλείνουν, ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί συρρικνώνουν το προσωπικό τους, και οι εκδότες των περιοδικών γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι είναι ξεγραμμένοι από τη βιομηχανία των Μέσων, τα blogs κερδίζουν διαρκώς έδαφος. Ιδιαίτερα στον χώρο του πολιτικού περιεχομένου.

who_killed_newspapersΤα παραδείγματα πολλά, ακόμη και στη χώρα μας, η οποία παραμένει υπό ψηφιακή ανάπτυξη. Από τα πιο χαρακτηριστικά, η πρόσφατη προεκλογική περίοδος των Ευρωεκλογών 2009, όπου τα blogs έπαιξαν κύριο ρόλο στις εξελίξεις, έκαναν αποκαλύψεις και συμμετείχαν στη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας.

Πριν από λίγες ημέρες, όταν έγινε γνωστή η γνωμοδότηση, του πλέον συνταξιούχου Σανιδά, γράφαμε ότι o διάλογος, η αρθρογραφία, η ειδησεογραφία, τα μηνύματα των πολιτών, το ξεμπρόστιασμα των κακών συμπτωμάτων της καθημερινότητας, όλα αυτά είναι υγιή στοιχεία ενός κόσμου που αλλάζει (βλ. Γιατί ενοχλούν τα blogs). Το διαδίκτυο εξελίσσεται σε είδος πρώτης ανάγκης, η τηλεόραση χάνει το νόημά της, οι σημερινοί μαθητές του δημοτικού δεν θα πιάσουν ποτέ εφημερίδα στα χέρια τους.

Οι εξελίξεις είναι όντως ραγδαίες, άσχετα αν δεν το αντιλαμβάνονται οι κυβερνώντες, οι οποίοι σκέφτονται με όρους του χθες. Η δημοσιογραφία των πολιτών όμως, ξεπερνά τον κυβερνητικό τρόπο σκέψης.

Στο ελληνικό διαδίκτυο, το πρώτο κύμα ανάπτυξης των blogs ολοκληρώνεται. Στην αρχή οι προσπάθειες ήταν ηρωϊκές και πέτυχαν (βλ. Blogs Rule). Πολύ σύντομα όμως, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.  Η εικόνα των πολιτικών blogs ήδη αλλάζει. Η ανάπτυξή τους εσωτερικεύει τεχνικές σχεδιασμού και αναδιάταξης των πληροφοριών, διευκολύνοντας την πλοήγηση και στοχεύοντας σε ευρύτερο κοινό.

Για παράδειγμα, η ανανέωση του antinews, ενός εκ των πλέον σοβαρών πολιτικών blogs στη χώρα είναι πολύ θετική εξέλιξη, όπως και η φιλοξενία διαφήμισης, που ήδη συμβαίνει σε άλλα πολιτικά sites, όπως το parapolitika.

Το γεγονός ότι η διαφημιστική δαπάνη σιγά σιγά μετακομίζει προς το διαδίκτυο αποτελεί χαρακτηριστική ένδειξη της επανάστασης που προκαλεί και στη χώρα μας η ανεξάρτητη ψηφιακή δημόσια γραφή. Στο εξωτερικό οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα. Στις ΗΠΑ το μερίδιο του διαδικτύου στη συνολική διαφημιστική δαπάνη πλησιάζει το 10% (αν και, όπως σε όλους τους τομείς, σημείωσε μείωση φέτος). Στην Ευρώπη τα πράγματα κινούνται πιο αργά, αλλά σε ψηφιακό χρόνο, τα άλματα μπορεί ξαφνικά να λάβουν εντυπωσιακή μορφή.

Ήδη οι μεγάλες εκδοτικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα μελετούν στρατηγικές κινήσεις στο διαδίκτυο. Αρκετέ το έχουν ήδη κάνει πράξη. Και αυτό γιατί έχουν – επιτέλους – αντιληφθεί ότι η ψηφιακή πρόοδος είναι μονόδρομος, και το περιεχόμενο είναι αυτό που μετράει. Αν διαθέτεις περιεχόμενο που αξίζει, τότε οι χρήστες θα έρθουν και θα παραμείνουν. Απόδειξη τα πολιτικά blogs, τα οποία καθημερινά προσελκύουν εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες.

Και βέβαια, κανείς δεν πρέπει να έχει αμφιβολία ότι σε λίγα χρόνια, στους μεγάλους ομίλους Μέσων Ενημέρωσης, τα έντυπα προϊόντα θα συντηρούνται από τις ψηφιακές υπηρεσίες περιεχομένου. Πολλά δε από τα έντυπα θα λάβουν ad hoc χαρακτήρα, θα τυπώνονται δηλαδή μόνο όταν υπάρχει λόγος, όπως για πράδειγμα σε επετείους, στα τέλη του έτους, όταν συμβαίνουν συνταρακτικά γεγονότα, κ.λπ….

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Γιατί ενοχλούν τα blogs

Όταν η ΝΔ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, το 2004, τα blogs παγκοσμίως ήταν κάτω από 2 εκατομμύρια. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, ξεπερνούν τα 200 εκατομμύρια, με αριθμό αναγνωστών πάνω από μισό δισεκατομμύριο άτομα σε όλον τον κόσμο.

green blogsΟ χρόνος σε ψηφιακό περιβάλλον μετράει διαφορετικά. Είναι κάτι που οι κυβερνώντες δεν αντιλήφθηκαν ποτέ. Ίσως διότι στον κλειστό πυρήνα της διακυβέρνησης, η εξειδίκευση και τα πτυχία ήταν προσόντα που απαντά κανείς σπάνια.

Τα πρώτα χρόνια, όταν ο Πρωθυπουργός μιλούσε για νταβατζήδες στου Μπαϊρακτάρη, η ψηφιακή επικοινωνία της κυβέρνησης ήταν στο μηδέν. Ακόμη και στο κόμμα της ΝΔ, όπου θα έπρεπε να γίνονται διαρκώς ασκήσεις επί χάρτου,  η ψηφιακή κουλτούρα ήταν ανύπαρκτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο απελπιστικά στατικός και απηρχαιωμένος ιστότοπος του Πρωθυπουργού, όπου, φυσικά, αντανακλάται η φιλοσοφία του κυβερνητικού μάνατζμεντ.

Πέντε χρόνια μετά, η ψηφιακή κοινωνία βρίσκεται σε έκρηξη. Ο διάλογος, η αρθρογραφία, η ειδησεογραφία, τα μηνύματα των πολιτών, το ξεμπρόστιασμα των κακών συμπτωμάτων της καθημερινότητας, όλα αυτά είναι υγιή στοιχεία ενός κόσμου που αλλάζει.

Όμως, οι άνθρωποι του χθες αντιστέκονται. Ή τουλάχιστον νομίζουν ότι μπορούν κάτι να κάνουν. Τα μεγέθη, βέβαια είναι συντριπτικά εις βάρος τους. Η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία. Η ανάπτυξη του παγκόσμιου ιστού και φυσικά της ψηφιακής κοινωνίας των πολιτών  είναι εκρηκτική. Και δεν έχει πισωγυρίσματα. Ιδιαίτερα ό,τι έχει να κάνει με την τεχνολογία.

Το διαδίκτυο εξελίσσεται σε είδος πρώτης ανάγκης, η τηλεόραση χάνει το νόημά της, οι σημερινοί μαθητές του δημοτικού δεν θα πιάσουν ποτέ εφημερίδα στα χέρια τους. Θα είναι γι΄αυτούς μια παλιά συνήθεια, σαν το …κάπνισμα, που η εξέλιξη την κατήργησε, γιατί έπαψε να είναι χρήσιμη.

Τα blogs είναι η ψηφιακή κοινωνία των πολιτών. Και όσες κυβερνήσεις δεν τα αντέχουν είναι διότι είναι στραμμένες στο παρελθόν και όχι στο μέλλον.

Standard