ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Ποιός έχει σήμερα το πολιτικό πλεονέκτημα;

Η αυτογνωσία είναι πολύτιμο εργαλείο για πολιτικούς και πολιτικά κόμματα. Αποτελεί μέσο αξιολόγησης και διόρθωσης της πορείας τους, αλλά και οδό ανασύνθεσης στρατηγικών στόχων και δημιουργίας νέων ιδεών. Ενίοτε δε, σε ό,τι αφορά το κυβερνητικό έργο, επιτυγχάνεται με απλό, τεχνικό τρόπο, ακόμη και με μία απλή swot ανάλυση (καθορισμός ισχυρών σημείων, αδυναμιών, ευκαιριών και απειλών).

pollockΕίναι απορίας άξιο γιατί η Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή «κατάφερε» να απωλέσει το πολιτικό πλεονέκτημα που είχε έναντι του ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος. Η απάντηση είναι μάλλον απλή: δεν μπόρεσαν να μετουσιώσουν τις «αλλαγές και μεταρρυθμίσεις» σε δυνάμεις βελτίωσης της καθημερινότητας των πολιτών. Δεν μπόρεσαν (ή δεν ήθελαν;) να εφαρμόσουν απλά πράγματα στην καθημερινότητα των Ελλήνων, τα οποία θα έφερναν θεαματικά αποτελέσματα. Κι ας υπάρχει διεθνής κρίση (by the way, προσοχή, μπορεί η κρίση να τελειώσει ξαφνικά και να μην το πάρουμε είδηση), κι ας διατηρούνται ρωμαλέες οι στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας, με τη διατήρηση του προστατευτισμού και τις αλλοιώσεις του ελεύθερου ανταγωνισμού. Με την παραοικονομία στο 25% του ΑΕΠ (περί τα 65 δισ. ευρώ = περίπου τρία ΕΣΠΑ), τα περιθώρια του νεοέλληνα είναι πολλά.

Η σύγχρονη ζωή είναι ένα άθροισμα παραμέτρων που συνθέτει την εντύπωσή μας για τα πράγματα. Η εργασία, η καθημερινότητα, η ασφάλεια, η οικογένεια, οι διακοπές, ακόμη και τα ωφελήματα από το ελληνικό περιβάλλον, όλα αποτελούν στοιχεία που ο Έλληνας έχει μάθει να θεωρεί χρήσιμα για τη διαβίωσή του. Αν όλα πηγαίνουν στραβά, τότε η απαισιοδοξία πλήττει την ψυχολογία του και αν δεν βλέπει προοπτική βελτίωσης, τότε ριζώνει για τα καλά μέσα του. Στην Κυβέρνηση στρέφεται για να λυθούν ορισμένα από αυτά που θεωρεί το πάνε προς τη λάθος κατεύθυνση. Αν τίποτα δεν βελτιώνεται, τότε αποζητά την αλλαγή. Η ιδεολογία αποτελεί δευτερεύοντα στόχο. Άλλωστε θεωρεί ότι όλοι τα ίδια είναι. Και έχει, σχεδόν, απόλυτο δίκιο.

Σήμερα, όλα πάνε στραβά. Για πολλούς λόγους, που πλέον, αφορούν τον ιστορικό του μέλλοντος. Της κοινωνικής και οικονομικής ιστορίας, γιατί η πολιτική δεν εξελίχθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια. Η πραγματική πολιτική, διότι ο τακτικισμός και ο επικοινωνισμός περίσσεψαν.

Φέτος, ο Δεκαπενταύγουστος βρίσκει τους πολιτικούς μαγκωμένους. Η κεντροδεξιά παρακολουθεί την αποσύνθεσή της, η κεντροαριστερά δυσκολεύεται να ανασυστήσει τις δυνάμεις της, τα άκρα κάνουν πάρτυ, ως χώροι εκτόνωσης του πολιτικού αδιεξόδου.

Κάποτε είχα διαβάσει ένα ενδιαφέρον κομμάτι στο antinews.gr με τίτλο “Ο κουρασμένος και ο αναπόφευκτος“. Αντιλαμβάνεστε το περιεχόμενο. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα, ενώ βαδίζουμε προς το τέλος του καλοκαιριού, και της παρούσας μορφής διακυβέρνησης. Γιατί η ουσιαστική διέξοδος στην πολιτική, απ’ ότι φαίνεται είναι για λίγους. Ίσως για όσους κάνουν πράξη την αυτογνωσία και αυτο-διδάσκονται. Αυτοί ίσως έχουν και το πολιτικό πλεονέκτημα…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Blogs: Επώνυμα ή Ανώνυμα;

Το φοβικό σύνδρομο της κυβέρνησης προς τα blogs και ο θόρυβος που έχει προκληθεί καθιστούν απαραίτητο το ξεκαθάρισμα ορισμένων εννοιών. Σημειωτέον δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, τουλάχιστον επισήμως. Καμμία προληπτική παρέμβαση δεν δικαιολογείται στη σύγχρονη δημοκρατία. Παρόλα αυτά, ας δούμε δύο παραδείγματα, και ορισμένα βασικά επιχειρήματα δανεισμένα, από τον …κοινό νου.

internet anonymityΑπό παλιά, και ακόμη και σήμερα, τα άρθρα που καθήλωναν τους αναγνώστες των εφημερίδων ήταν εκείνα που ήταν γραμμένα από «Ειδικό Συνεργάτη» ή από δημοσιογράφους και αναλυτές με εμφανώς επιμελημένα ψευδώνυμα. Αυτά συνήθως περιέχουν στοιχεία παρασκηνίου, σκληρή κριτική και αποκαλύψεις που κλονίζουν τις απόψεις των πολιτών για πρόσωπα και πράγματα. Η πράξη αυτή της εκάστοτε εφημερίδας να δημοσιεύει άρθρα, στην ουσία, ανυπόγραφα, αποσκοπούσε και αποσκοπεί στη διαμόρφωση περιεχομένου, ιδιαίτερης βαρύτητας, που προκαλεί αντιδράσεις, το βάρος των οποίων, ο κάθε δημοσιογράφος, ως άτομο δεν θα μπορούσε να σηκώσει. Έτσι, την ευθύνη την αναλαμβάνει η εφημερίδα συνολικά, δηλαδή η διοίκηση και η ιδιοκτησία της, που είναι σε όλους πρόσωπα γνωστά.

Άλλου είδους παράδειγμα, εξίσου ισχυρό είναι η ανωνυμία σε όλα τα άρθρα, την οποία, από ιδεολογία, τηρεί ο Economist. Στις σπάνιες περιπτώσεις, που φιλοξενεί άρθρα που ο συγγραφέας τους κατονομάζεται, το δηλώνει: by invitation. (By the way, που λέει και ο Κίμωνας, αυτή είναι μία καλή ιδέα για τα ελληνικά blogs). Στον Economist εργάζονται δημοσιογράφοι άκρως εξειδικευμένοι, με διδακτορικά και εμπειρία, ενώ ο εκάστοτε διευθυντής αναλαμβάνει τη θέση μετά από αγγελία στις στήλες εύρεσης εργασίας. Στην περίπτωση αυτή, η ανωνυμία εγγυάται την ελευθερία και ανεξαρτησία στην παραγωγή περιεχομένου. Απελευθερώνει την ανάλυση και την κριτική, οι οποίες στηρίζονται σε τεχνοκρατικά δεδομένα και στοιχεία, ανεξαρτήτως ποιος είναι, κάθε φορά, το αντικείμενο. Και πάλι, ο διευθυντής και ιδιοκτήτης είναι πρόσωπα ευρέως γνωστά.

Σε όλες τις ανωτέρω περιπτώσεις, όταν κάποιος θεωρεί ότι θίγεται, ή αδίκως ζημιώνεται από ένα δημοσίευμα, καταφεύγει στη δικαιοσύνη και ακολουθούνται τα προβλεπόμενα.

Το ίδιο ισχύει και με όλους τους ιστότοπους, τα blogs, ακόμη και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Το απόρρητο αίρεται κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας και ο διαχειριστής κατονομάζεται. Σε περίπτωση δε, που έχουμε να κάνουμε με διεθνή εταιρεία, η υπόθεση ακολουθεί τη διαδικασία της δικαστικής συνδρομής, κ.λπ. Απλώς ενδέχεται να υπάρξει χρονική καθυστέρηση, πάντως θα υπάρξει αποτέλεσμα, διότι όλες οι κυβερνήσεις, παγκοσμίως μοιράζονται τον ίδιο προβληματισμό και γι’ αυτό συνεργάζονται.

Οτιδήποτε άλλο αποτελεί παραβίαση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, την ελευθερία της έκφρασης, οι οποίες, φυσικά και ενισχύονται από την ψηφιακή τεχνολογία. Οι κυβερνήσεις που δεν το αντέχουν, καλό είναι να αναθεωρήσουν την τακτική τους, και από αρνητές των εξελίξεων, να αγκαλιάσουν την καινοτομία, μπας και τσιμπήσουν και καμμία ψήφο από τους νέους… Γιατί, μεταξύ μας, όταν είσαι ουσιαστικά και πολιτικά τεχνοφοβικός, τότε οι συνέπειες στις νέες ηλικίες, που ζουν με την τεχνολογία, είναι πολύ σοβαρές και αμετάκλητες…

Standard
KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Η «δημιουργική (;) καταστροφή» του μιντιακού κατεστημένου

Έχω έναν καλό φίλο, ο οποίος επιμένει ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος προκειμένου να «περάσει» τις απόψεις του προς την κοινωνία, και ταυτόχρονα να δημιουργήσει και έσοδα, είναι να δράσει ως κινητήριος δύναμη για τη δημιουργία ενός νέου έντυπου μέσου, ημερήσιου ή περιοδικού.

old newspapersΣωστή σκέψη, η δημιουργία νέων Μέσων, γιατί η ενημερωτική αγορά, στην Ελλάδα αλλάζει, λάθος όμως κλάδος, ο έντυπος. Γιατί η ενημέρωση στο χαρτί τελειώνει. Και δεν αποκλείεται, στην περίπτωσή μας, να τελειώσει και κάπως απότομα, λόγω σωρείας προβλημάτων της έντυπης βιομηχανίας, με τα οποία κανείς δεν ασχολήθηκε όλα αυτά τα χρόνια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα περιοδικά, τα οποία στην ελληνική αγορά έχουν συχνότητα εμφάνισης ίδια με τα κομμωτήρια, τα φαρμακεία και τις ‘μικρομαρκέτες’ της γειτονιάς. Κάποτε η Ένωση Περιοδικού Τύπου προσπάθησε να τα μετρήσει. Τα βρήκε «περίπου» 900 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η αγορά περιοδικού τύπου, εκτός από τις μερικές δεκάδες που είναι περισσότερο ή λιγότερο γνωστά, είναι χαοτική. Μόνο το μητρώο της ΓΓ Ενημέρωσης γνωρίζει την πραγματικότητα για έναν και μόνο λόγο: διότι εκεί εγγράφονται οι εκδόσεις προκειμένου να λάβουν την ατέλεια του ταχυδρομείου. Οποιοσδήποτε μπορεί να αποδείξει ότι τυπώνει έστω 10 τεύχη ετησίως, ταχυδρομεί χιλιάδες αντίτυπα, έναντι συμβολικού ποσού (τα διαφυγόντα έσοδα των ΕΛΤΑ είναι ανυπολόγιστα). Στρεβλώσεις και χαριστικές ρυθμίσεις, που συντηρούν μία αγορά για να μην πεθάνει. Για ποιό λόγο άραγε; Σε εποχή κρίσης και εξοικονόμησης εσόδων.

Στην αγορά των εφημερίδων, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί, εκτός από τους 3-4 (;) μεγάλους ομίλους του Τύπου, οι περισσότεροι μικρο-εκδότες (με εφημερίδες που η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων ούτε καν γνωρίζουν την ύπαρξή τους) συνεχίζουν να υπάρχουν για 3 λόγους: πρώτον, το πακέτο της αποδελτίωσης που φθάνει κάθε πρωί στα γραφεία της εξουσίας (πολιτικής και οικονομικής, με έμφαση στη δεύτερη), δεύτερον, την κρατική διαφήμιση για την οποία «σφάζονται παλικάρια», και τρίτον, τα μανταλάκια των περιπτέρων, όπου μαζεύονται οι τζαπατζήδες για την πρωϊνή ανάγνωση στα πρωτοσέλιδα. Το τελευταίο δεν προσθέτει τίποτα, μόνο την αυτοϊκανοποίηση της ύπαρξης.

Για αυτούς που ξέρουν, όλα αυτά είναι αυτονόητα. Για την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών είναι terra incognita. Γιατί να νοιάζονται άλλωστε; Απλώς, ας τονιστεί κάτι που έχει σημασία: Ας σταματήσει η κρατική χρηματοδότηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Είναι πλέον ντροπή. Ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, επιτέλους. Ας πληρώσουν την εργοδοτική εισφορά από την τσέπη τους, ας απασχολήσουν μόνο όσους εργαζόμενους μπορούν να πληρώσουν, και εντέλει, αν θέλουν (για δικούς τους λόγους) να διατηρούν ζημιογόνα Μέσα, ας τα πληρώνουν οι ίδιοι, όχι οι πολίτες.

Η κρίση είναι ευκαιρία και απόλυτη δικαιολογία για ριζοσπαστικές αλλαγές όχι μόνο στον κλάδο των ΜΜΕ, αλλά και στην ίδια τη ζωή. Απ’ ό,τι φαίνεται, σε ορισμένους τομείς, την «καταστροφή» δεν την αποφεύγουμε. Ας είναι τουλάχιστον «δημιουργική»…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Εκλογές ή αλλαγές;

Επί της ουσίας, η απάντηση είναι τίποτα από τα δύο. Τουλάχιστον αυτό πιστεύουν εκείνοι που γνωρίζουν την ψυχοσύνθεση Καραμανλή. Όχι στις εκλογές γιατί πώς να το δικαιολογήσεις στους πολίτες και όχι σε σημαντικές αλλαγές, διότι  μετά το σοκ του αποτελέσματος των ευρωεκλογών, το κυβερνητικό έργο έχει αρχίσει να ρολάρει ξανά. Και, guess what, είναι η πρώτη φορά που κάποιοι πιστεύουν ότι έχει αρχίσει να «ακουμπά» την καθημερινότητα των πολιτών.

Chess kingΥπάρχει μία μικρή πιθανότητα να γίνει, επιτέλους, ριζοσπαστική προσέγγιση στο σύστημα διακυβέρνησης. Με στρατηγική, σχέδιο, πλάνο υλοποίησης και επικοινωνιακή υποδομή επαγγελματικών προδιαγραφών. Να γίνουν αλλαγές που θα προκαλέσουν έκπληξη σε πολίτες και πολιτικούς. Αλλαγές ουσίας, δηλαδή, που θα διασφαλίσουν διαλειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα, χαρακτηριστικά που, προς το παρόν λείπουν από το κυβερνητικό σχήμα.

Να γίνει επανασχεδιασμός των αξόνων δράσης, να συνδεθούν μεταξύ τους, να οργανωθούν πολιτικές πλατφόρμες σύνδεσης κυβέρνησης – πολιτών, προκειμένου η πολιτική να αποκτήσει κοινωνικό αντίκρυσμα, το κυβερνητικό έργο να «κουμπώσει» με την καθημερινότητα των πολιτών.

Εκεί εντοπίζεται και η μεγάλη αδυναμία της κυβέρνησης. Η ταχεία αποξένωσή της από τη «μεγάλη κοινωνική συμμαχία των πολιτών», και η πρόκληση αρνητικών εντυπώσεων πολύ νωρίς στη θητεία της. Όταν δε άρχισε να πλήττεται από τον «ιό του κυβερνητισμού», τότε η εικόνα της επλήγη ανεπανόρθωτα. Τον Αύγουστο 2007, η σύνταξη του προϋπολογισμού αποτέλεσε τη θεσμική δικαιολογία για προσφυγή στις κάλπες. Οι πύρινες καταστροφές της προεκλογικής περιόδου εξασφάλισαν τη νίκη. Γιατί στην κρίση, διατηρείς την κυβέρνησή σου. Δεν κάνεις πειράματα.

Σήμερα, η εικόνα (και τα ποσοστά) της κυβέρνησης βρίσκονται στο ναδίρ. Τα θεμελιώδη μεγέθη έχουν τρωθεί ανεπανόρθωτα. Πέρα από τη διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στη δημοσκοπική κάλπη, όλα τα λεγόμενα «ποιοτικά χαρακτηριστικά» (ικανότητα διακυβέρνησης, εμπιστοσύνη, επίλυση προβλημάτων κ.λπ.) είναι συντριπτικά υπέρ της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η ζημιά δείχνει ανήκεστος.

Επόμενως, επιστρέφοντας στο δωμάτιο με τα παιχνίδια, αυτή τη φορά οι συνθήκες είναι πολύ πιο δύσκολες. Για εκλογές το φθινόπωρο, απαιτούνται περισσότερες «κρίσεις» του συνηθισμένου. Έχουμε τη διεθνή οικονομική κρίση («την παγκόσμια οικονομική καταιγίδα»), την κρίση της γρίπης (προσοχή στις παρενέργειες των εμβολίων), καθώς και μία ελληνοτουρκικού χαρακτήρα, η οποία, όμως δεν πολυ-«παίζει» στη συνείδηση του κόσμου.  Για εκλογές τον Μάρτιο, έχουμε όλα τα προηγούμενα, συν το «κακό ΠΑΣΟΚ», που διαπράττει «θεσμικά ατοπήματα» (άραγε πόσοι Έλληνες γνωρίζουν ακριβώς τι σημαίνει αυτό;).

Για αλλαγές όμως, ουσιαστικές και καινοτόμες, υπάρχει άπλετος χρόνος, να σχεδιαστούν, να οργανωθούν, να γίνει pilot, να «επικοινωνηθούν» σωστά, έως και να φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα προς όφελος της χώρας.

Άρα, παραφράζοντας το ερώτημα: Εκλογές ή αλλαγές, μπορούμε να το διατυπώσουμε αλλιώς: Εικονική πολιτική και ψευτοδιλήμματα, ή Πραγματική Πολιτική της Καθημερινότητας;

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

«Απαγορευμένες» ερωτήσεις κοινής λογικής

Ενώ πορευόμαστε προς το φθινόπωρο της κυβερνητικής αυτογνωσίας και την εγρήγορση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης της άνοιξης, ορισμένες ερωτήσεις που απασχολούν τον κοινό νου αναδύονται με πείσμα. Για την πολιτική, την καθημερινότητα, την κοινή λογική πολιτών και πολιτικών. Μερικές από αυτές είναι:

question-mark1aΓιατί τα κατεστημένα ΜΜΕ διαρκώς γράφουν και μεταδίδουν «πληροφορίες» και «διαρροές» για τα πολιτικά σχέδια του Πρωθυπουργού και γιατί το «άρωμα εκλογών» είναι η αγαπημένη έκφραση των αρθρογράφων στη χώρα μας; Μήπως γιατί η «απειλή» των εκλογών αποτελεί πάγια τακτική της «νέας διακυβέρνησης»; Μήπως διότι η πολιτική της ετεροκαθορίζεται μέσω του Γ. Παπανδρέου;

Γιατί ψάχνει η κυβέρνηση τρόπους να φορολογήσει τα εισοδήματα των μισθωτών (με άμεσο και έμμεσο τρόπο) και δεν ασχολείται, με την ίδια εφευρετικότητα, με την εξεύρεση των δισεκατομμυρίων ευρώ της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής;

Γιατί η κυβέρνηση, στον έκτο χρόνο διακυβέρνησης ξαφνικά θυμήθηκε να εφαρμόσει την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» με έμφαση στους ΙΧηδες, ιδιαίτερα εκείνους που δεν έχουν λεφτά να αλλάξουν αυτοκίνητο; Τις τσιμινιέρες των ΤΑΞΙ, των λεωφορείων και των φορτηγών δεν τις βλέπει κανείς;

– [Συπληρωματικό στο προηγούμενο:] Γιατί για μία άλλη φορά η κυβέρνηση αγνοεί τους νομοταγείς και τυπικούς πολίτες που εγκαίρως αντικατέστησαν τους καταλύτες των αυτοκινήτων τους, κάνουν κανονικά σερβις και έχουν έγκυρη κάρτα καυσαερίων; Μήπως πρέπει να πάνε να σταθούν κι αυτοί στη γωνία των κορόιδων μαζί με τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους που δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν;

Γιατί στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, και τις κλιματικές αναταραχές σε πλήρη εξέλιξη η Ελλάδα δεν έχει ακόμη Υπουργείο Περιβάλλοντος; Και αυτό, παρά την εξόφθαλμη μόλυνση γύρω μας, την καταστροφή του περιβάλλοντος, το κυκλοφοριακό χάος, την εξάλειψη των τελευταίων πνευμόνων πρασίνου.

– Γιατί τα δίτροχα να κορνάρουν στους πεζούς (tourists included) να παραμερίσουν για να περάσουν, σε μεγάλα και μικρά πεζοδρόμια των Αθηνών; Δεν ενδιιαφέρεται κανείς και για κανέναν λόγο;

Γιατί οι επιβαίνοντες σε υπηρεσιακά αυτοκίνητα θεωρούν ότι δικαιωματικά τα οχήματά τους μπορούν να κινούνται στους λεωφορειόδρομους; Υπάρχουν στις μέρες μας, πλέον, τόσο σημαντικές και επείγουσες συσκέψεις; Αμφιβάλλω.

Γιατί οι δημόσιοι διαγωνισμοί πάνω από κάποιο ποσό (π.χ. 15.000 ευρώ) δεν γίνονται online, με διαφάνεια και σαφώς μικρότερο τελικό κόστος για το Κράτος, δηλαδή όλους εμάς;

Και δύο καθαρά επικοινωνιακές:

Γιατί ο Κώστας Καραμανλής επισκέπτεται Υπουργεία; Συμβολίζει κάτι ιδιαίτερο η επίσκεψη π.χ. στο ΥΠΑΝ και η ανάγνωση μέτρων και πρωτοβουλιών μπροστά στις κάμερες; Ακόμη, επισκεπτόμενος το ΙΚΑ και ένα ΚΕΠ αλλάζει κάτι στο σύστημα εξυπηρέτησης των πολιτών; Αν συνέβαινε, θα ήταν «ανέλπιστο»…

Γιατί το dvd των εγκαινίων του Μουσείου Ακρόπολης, που διατέθηκε δωρεάν από κυριακάτικη εφημερίδα περιείχε οπτική ξενάγηση πολιτικού και όχι αποκλειστικά πολιτισμικού χαρακτήρα; Όσοι το αρχειοθέτησαν θα δείχνουν στα παιδιά τους, μαζί με το Μουσείο, και το ζεύγος Καραμανλή, τον Βαϊτση Αποστολάτο και τον καθηγητή Παντερμαλή με την ψείρα στο αυτί, προπομπούς της πολιτικής ξενάγησης;

Standard
ΙΔΕΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Είμαι κεντρώος και είμαι καλά

‘Υστερα από ενάμισυ μήνα εντατικής και ελεύθερης Δημοσιο-Γραφίας επί των τρέχοντων ζητημάτων και υποθέσεων, ας μού επιτραπεί κάτι προσωπικό. Η αναφορά στην κεντρώα θεώρηση της κατάστασης της διακυβέρνησης, της πολιτικής καθημερινότητας, της εξέλιξης των πραγμάτων.

selfΕίναι γεγονός ότι την άνοιξη 2004, οι προσδοκίες μου για την νεωτερικότητα του Καραμανλισμού ήταν στα ύψη. Το πρόσωπο του νέου ηγέτη, σε ηλικία και δυναμισμό, η διαφορά που ανέδιδε η στιγμή, όλα οδήγησαν στην προσέλκυσή μου προς τη ΝΔ. Ο ενθουσιασμός ήταν τέτοιος που δεν αντέδρασα ούτε όταν ένας σύμβουλος με το όνομα Λούλης με ονόμασε Μεσαίο Χώρο (μετά ησύχασα κάπως, όταν έμαθα ότι πρώτος ο θεωρητικός Αnthony Downs, προτού καν γεννηθώ, το 1957, είχε περιγράψει την έννοια, κοινωνικά και εκλογικά). Έπειτα, βρέθηκα μέλος μιας κρίσιμης ομάδας, που βρισκόταν το επίκεντρο της «μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας» που έκανε τον Καραμανλή Πρωθυπουργό και έφερε τη ΝΔ στην εξουσία μετά από αρκετά χρόνια.

Κοινή μας πεποίθηση (των Κεντρώων) είναι ότι η χώρα πρέπει να πάει μπροστά, όχι ακολουθώντας έναν ηγέτη (γιατί έτσι εξαρτάσαι απόλυτα από τις ικανότητές του, την ταχύτητά του, την όρεξή του για δουλειά), αλλά ως αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας. Τις προϋποθέσεις, βέβαια, τις απαιτούμενες αλλαγές, τις μεταρρυθμίσεις του παρακμιακού καθεστώτος του παρελθόντος, θα πρέπει να τις δημιουργήσει η εκάστοτε κυβέρνηση.

Έτσι και η σημερινή, της ΝΔ, παρέλαβε ένα προβληματικό καθεστώς, υποσχόμενη τα πάντα. Οι προσδοκίες έφθασαν στην κορυφή, οι πολίτες ήταν έτοιμοι για όλα. Και απογοητεύθηκαν. Το λάθος στρατηγικής και τακτικής, όμως, έγινε από νωρίς. Η κρίσιμοι πρώτοι μήνες πέρασαν άδοξοι. Ιδιαίτερα για μία κυβέρνηση που είχε συγκεντρώσει πάνω της όλες τις ελπίδες της νέας εποχής. Προσέλκυσε ακόμη και τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι πίστεψαν ότι, επιτέλους, κάτι θα αλλάξει. Τότε έπρεπε «ο Κώστας να τα αλλάξει όλα».

Το Κέντρο έβαλε πλάτη. Στήριξε με πάθος την προοπτική για αλλαγή. Όχι με απολιτίκ διάθεση. Το αντίθετο, από βαθειά πολιτική θέση. Ήταν μία αλλαγή, όμως, που δεν ήρθε ποτέ. Ο «εκπασοκισμός» της ΝΔ (βλ. Γιανναρά στην Καθημερινή, 26.7.2009) ήταν ραγδαίος και το αδιέξοδο που δημιουργήθηκε πλήρες.

Σήμερα δηλώνω ακόμη Κεντρώος και είμαι καλά με τον εαυτό μου. Έκανα το καθήκον μου. Έδωσα ευκαιρίες και το 2004 και το 2007 στην κεντροδεξιά του Κώστα Καραμανλή να οργανώσει τη χώρα στα πρότυπα του 21ου αιώνα. Προς το παρόν νοιώθω ότι απλώς με χρησιμοποίησαν εκλογικά, σαν έναν εκλογικό «Μεσαίο Χώρο», για να συμβάλω με ψήφους, αλλά και για να εξωραϊστεί η «δεξιότητα» της ΝΔ. Επιτεύχθη προσωρινά, αλλά μετά επικράτησε η αδεξιότητα… Το λιγότερο…

Θα επανέλθω επί προσωπικού, όταν υπάρξει λόγος… όταν αλλάξει κάτι…

Standard
ΙΔΕΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Περί ‘τρυφηλότητας’ των πολιτικών

Και ξαφνικά, στον φετεινό χαιρετισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, ανακαλύψαμε την ύπαρξη πολιτικού νεοπλουτισμού και τρυφηλότητας, η οποία, αντιγράφοντας από τον Σωκράτη (τον αρχαίο) συμπληρώνουμε ότι, όχι μόνο προκαλεί την κοινωνία, αλλά υπερβαίνει της σοφίας εκείνων που την επιδιώκουν. Με λίγα λόγια δεν τούς αξίζει.

MavrogialourosΓιατί να είσαι σοφός πολιτικός άνδρας και γυναίκα και να στηρίζεσαι στα πλούτη της οικογενείας σου (με την καλή έννοια), προσφέροντας στον τόπο, τόσο με τις πολιτικές παρεμβάσεις σου, όσο και με δωρεές, να το (καλο)δεχθούμε. Αλλά να είσαι φτωχός και να πλουτίζεις μέσω της πολιτικής, ε, αυτό μάλλον παραπέμπει σε διαφθορά, διαπλοκή και μετατρέπει τα πολιτικά γραφεία σε γραφεία γενικών υποθέσεων.

Σήμερα, ο μισθός ενός υφυπουργού είναι σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με εκείνον του βουλευτή (συν τα έξοδα παραστάσεως, μετακινήσεις, διατροφή). Τού υπουργού είναι κάτι παραπάνω, του Πρωθυπουργού αντίστοιχα. Τίποτα το εξωφρενικό για τα υψηλά κλιμάκια. Οι αμοιβές κυμαίνονται περίπου στο ύψος εκείνων ενός ανώτερου στελέχους ενός τραπεζικού ομίλου, χωρίς τα μπόνους.

Άρα, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι η «τρυφηλή ζωή» δεν εξασφαλίζεται μέσω της θεσμικής έμμισθης σχέσης με την πολιτική. Κάτι άλλο γίνεται όταν βλέπει κανείς πολιτικούς να σωρεύουν ακίνητα στην πόλη και την εξοχή και βέβαια, πάντα σε θαυμαστές για τις ομορφιές τους περιοχές. Όχι όπου κι όπου. Σε νησιά υψηλού προφίλ, καλές περιοχές του κέντρου, ανερχόμενες περιοχές στα Μεσόγεια, κοσμικά ορεινά, κ.λπ.

Εκεί εξασκούνται στην τρυφηλότητα, αναμασώντας concepts εξουσίας και καλοπέρασης, εξυφαίνουν σενάρια εξελίξεων, μιλάνε με δημοσιογράφους και “δίνουν παραπολιτικά”, απολαμβάνουν τη βόλτα σε γραφικά σοκάκια, γυρνάνε με καθαρό βλέμμα στα φλας των φωτογράφων (σε κοσμικές περιστάσεις) και προκαλούν νεύματα αναγνώρισης από τους “απλούς πολίτες”.

Αυτό το δεύτερης διαλογής προφίλ με τις αντίστοιχες δράσεις απέχει εξοργιστικά πολύ από τις κρίσιμες ανάγκες της χώρας. Εξαλείφεται κάθε κοινωνική χρησιμότητα του πολιτικού προσώπου, ο οποίος καταντά να συνδέει την πολιτική, δηλαδή την ενασχόληση με τα κοινά, με σχήματα βιοπορισμού υψηλού επιπέδου. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με δύο ζητήματα: το πολιτικό χρήμα και τη λειτουργία του Κράτους. Απλά πράγματα.

Σήμερα η ευθύνη είναι του Κώστα Καραμανλή – ο οποίος, αν και, απ’ ότι φαίνεται προσωπικά αποκηρύσσει την τρυφηλή ζωή – την τελευταία πενταετία δεν έκανε και πολλά για να πατάξει το φαινόμενο. Με την ίδια – αν όχι περισσότερη – ταπεινότητα συμπεριφέρεται και ο Γιώργος Παπανδρέου. Αυτό έχουν να το λένε όσοι τον γνωρίζουν. Και το μέλλον θα δείξει. Αλλά τί ωφελεί;

Το θέμα δεν είναι η τρυφηλότητα των άλλων, αλλά τι κάνει ο ηγέτης για την ομάδα του που τον προδίδει καθημερινά. Πορευόμαστε και όπου μας βγάλει; Ψάχνουμε οπορτουνιστικά την τακτικιστική έξοδο από τις δυσκολίες και μετά βλέπουμε; Ή δεν τρέχει και τίποτα; Ή μήπως, τελικά, ο Ισοκράτης, όντως «το είχε» από παλιά όταν έλεγε ότι ο χαρακτήρας της κοινωνίας διαμορφώνεται σύμφωνα με τον χαρακτήρα των αρχόντων;

Standard