ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στυλιάρια…

Το περιστατικό στη Βουλή με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Παιδείας Γιώργο Στύλιο ξεχείλισε το ποτήρι. Το ‘Papagalo M’ επαναδραστηριοποιείται ύστερα από αρκετά χρόνια. Εξαρχής δημιουργήθηκε για να σχολιάσει τα κακώς κείμενα κατά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή. Τις 100 τελευταίες ημέρες. Οι δημοσιεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο 2009, αφού όλα, πλέον, είχαν τελειώσει και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

Σήμερα, αν και μετράμε το 5ο έτος της κρίσης, τα αδιέξοδα είναι λίγο έως πολύ τα ίδια. Οι πολιτικοί παραμένουν ανυποψίαστοι, οι πελατειακές σχέσεις ανθούν, τα χέρια απλώνονται όσο μπορούν (και με αγωνία, λόγω των αδιεξόδων της κρίσης), ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές παραμένουν στόχος απροσδιόριστος, θεωρητικός, χωρίς εμφανές αντίκρυσμα στην επιχειρηματική δράση και την καθημερινότητα των νοικοκυριών. Τα προβλήματα που άφησε πίσω της το 2009 η Κυβέρνηση Καραμανλή τροφοδοτήθηκαν από την πολύπλευρη κρίση, θέριεψαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν τους Έλληνες.

Οι ξένοι, εδώ και καιρό απορούν για την έλλειψη λογικής των ντόπιων, οι οποίοι αποδέχθηκαν την τρόικα ως το άλλοθι για τα δεινά τους. Η ανικανότητα των πολιτικών και η αδυναμία τους να χειριστούν τα πραγματικά προβλήματα, αλλά και τις αντιδράσεις του πελατολογίου τους έχουν οδηγήσει στην αποδόμηση της πολιτικής, στην αποσάρθρωση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων και στην έλλειψη σχεδιασμού. Το αποτέλεσμα είναι όλα αυτά να προσελκύουν την κριτική των πολιτών, οι οποίοι χτυπήθηκαν βάναυσα και με ευκολία από τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν να διαχειρίζονται την κρίση. Η λύση ήταν εύκολη: αποφασίζουμε και διατάζουμε παρακρατήσεις στην πηγή για μισθωτούς, συνταξιούχους και κάθε λογής ομάδες, οι οποίες έχουν να λαβαίνουν από συστήματα πληρωμών, τα οποία μπορούν να ελεγχθούν. Αυτό, όμως δεν αποτελεί άσκηση τολμηρής πολιτικής, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι ξεκάθαρα, η εύκολη λύση. Τζάμπα μάγκες δηλαδή.

Και άντε και την υιοθετήσαμε την λύση αυτή, πιστεύοντας ότι προσφέρει χρόνο στους κυβερνώντες να σχεδιάσουν και να λάβουν τα πραγματικά μέτρα. Τζίφος. Οι δύο συμμαθητές του Άμχερστ, αφού μοιράστηκαν τη “δημιουργική καταστροφή”, αποδείχθηκε ότι υποφέρουν από βασικά ελαττώματα: ο ένας από ατολμία να χτυπήσει το σοσιαλιστικό κατεστημένο που έχτισε ο πατέρας του, ο άλλος από έλλειψη οργάνωσης και απίθανους συμβούλους, οι περισσότεροι εκ των οποίων αντιμετωπίζουν την κρίση ως διαδικασία εξωτερίκευσης των απωθημένων τους: ήταν πολλά τα χρόνια που κοιτούσαν τον τοίχο κρατώντας συντροφιά στον ηγέτη-φίλο τους.

Το 2004-2009 ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα περίοδος για την σύγχρονη εγχώρια πολιτική. Ίσως και ανεπανάληπτη για τους σημερινούς σαραντάρηδες. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριάρχησε της εφηρμοσμένης πολιτικής – εκατέρωθεν. Τόσο από πλευράς κυβέρνησης, όσο και από πλευράς αντιπολίτευσης, η οποία έθεσε ως μοναδικό στόχο την εκλογική επικράτηση. Τότε ήταν που ακούστηκε το (κατ’ ουσίαν παρεξηγημένο) “λεφτά υπάρχουν”, κάτι αντίστοιχο με την προεκλογική γκάφα της ΝΔ το 2004 με τη ‘διευθέτηση’ των 250,000 συμβασιούχων. Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους.

Σήμερα, μία δεξιότερη κυβέρνηση προσπαθεί να βγει στο ξέφωτο της κρίσης, μέσα από έναν λαβύρινθο στον οποίο κυριαρχούν τα δικά της λάθη. Τα αυτογκόλ, που λένε και οι εφημερίδες. Πόσοι “Στύλιοι” χρειάζονται για να πέσει μια κυβέρνηση; Άγνωστο. Η (κεντρο)δεξιά δεν έχει σταματήσει να μάς εκπλήσσει.

Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, σήμερα κεντροδεξιά δεν υπάρχει. Η τελευταία μάζωξη έγινε πέριξ του Κώστα Καραμανλή με καθαρά απολιτίκ όρους… Μεσαίος χώρος κ.λπ. Έκτοτε τίποτα. Στις εκλογές του 2009, η ΝΔ κατέρρευσε 10 μονάδες. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές η κατάρρευση ήταν μικρότερη, αλλά σημαντική για να ενεργοποιήσει τα ένστικτα αυτοσυντήρησης των βουλευτών της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο, αφού ο Βενιζέλος διακήρυξε ότι είναι υπεύθυνο για τη σωτηρία της χώρας, λάκισε προς τα αριστερά, ετοιμάζοντας την “Δημοκρατική Παράταξη”… Don’t forget guys…. Να βρείτε αρχηγό… Ο Μπένι έχει ολοκληρώσει τον πολιτικό του κύκλο. Και μην κοιτάτε τον ΓΑΠ με γλυκιά νοσταλγία. Δεν θέλει…

Η ΝΔ, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται σε μία κατάσταση που, όπως λένε στο Facebook, “πιο δεξιά πεθαίνεις”… ή μπαίνεις φυλακή. Καλοβλέπει τους ψηφοφόρους της ΧΑ, και χαρίζει τους κεντρώους στον Αλέξη. Είναι χωρισμένοι σε διάφορα στρατόπεδα: το Σαμαρικό, το Καραμανλικό, τους Ντορικούς, τους ανεξάρτητους που κοιτούν το μαντρί με νοσταλγία και εκείνους των ‘ειδικών αποστολών’, οι οποίοι προσπαθούν να συμμαζέψουν από διάφορα μέτωπα και να επιστρέψουν πανηγυρικά πίσω ως μικρο-ηγέτες της συγκυρίας. Μπάχαλο δηλαδή. Όπως και στην κεντροαριστερά, με τα καπετανάτα να επιδίδονται σε ασκήσεις πολιτικού πολιτισμού, μπας και πειστούν οι ψηφοφόροι να ξεχάσουν τα δεινά του παρελθόντος.

Και ξάφνου ο Στύλιος κάνει έξαλλη την Κανέλλη… μάλιστα την ίδια στιγμή που ο Κουτσούμπας δηλώνει ότι το ΚΚΕ δεν θα ψηφίσει “κανέναν για Πρόεδρο”. Αμεση ήταν η έξοδος Στύλιου από την κυβέρνηση… πριν καν ολοκληρωθεί ο ειδησεογραφικός κύκλος… “Fuck”, θα είπαν στου Μαξίμου και τον ξαπέστειλαν… Φαντάστηκαν την Κανέλλη ως loose cannon και ίδρωσαν… “Είναι κι αυτά τα social media που πιέζουν… και δεν τα μπορούμε καθόλου…”

Δεν τούς χρειάζεται Κασιδιάρης (ο οποίος χοροπήδησε το κελί από την έκτακτη δημοσιότητα). Στυλιάρια… βρεγμένα τούς χρειάζονται…

Advertisements
Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«Χαρισματικές Ηγεσίες» 1

Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να μιλάμε πολιτικά μέσω προσώπων. Ό,τι και αν συζητούν οι πολίτες, υπάρχουν πάντα προσωπικές αναφορές σε πράξεις, παραλήψεις και επιτεύγματα – σπανιότερα – του ενός και του άλλου.

gaitisΑυτό συμβαίνει τόσο στην κεντρική εξουσία (νόμος Ταδόπουλου, διάταγμα Δεινόπουλου), όσο και σε τοπικό επίπεδο (επί δημαρχίας Παπαρόπουλου, κ.λπ). Σε αρκετές περιπτώσεις, τα συμπτώματα διακωμωδούν τη λογική μας, παρά τον εκμοντερνισμό των συμβολισμών. Δεν μπορεί να μην έχετε προσέξει τη γελοία πρακτική των δημάρχων να αναγράφουν το έτος κτήσης σε κινητά και ακίνητα, από δημοτικά οχήματα, έως κάδους απορριμάτων.

Οι Έλληνες πάντα ταύτιζαν τις επιτυχημένες πράξεις της πολιτικής με τα πρόσωπα, με ηγέτες χαρισματικούς, οι οποίοι, προσωπικά αναλάμβαναν την ευθύνη να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους. Η εθνική πεποίθηση ότι για να υπάρχουν πιθανότητες προόδου της χώρας απαιτείται ο χαρισματικός μπροστάρης ίσως είναι δικαιολογημένη, δεδομένων και των περιπετειών που το ελληνικό έθνος έχει αντιμετωπίσει στην πορεία της ιστορίας. Μπορεί να είμαστε ειδική περίπτωση, αλλά – όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι – σήμερα, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, αυτή η «μοναδικότητά» μας, ορισμένες φορές μάς κρατά πίσω.

Ένας από τους λόγους είναι ότι οι «χαρισματικοί», που είναι πολύ καλοί «γενικιστές», σπανίως αποδέχονται την ανάγκη εξειδίκευσης κατά την άσκηση της εξουσίας. Στηρίζονται περισσότερο στο ένστικτο και τις έμφυτες ικανότητες και λιγότερο σε επιτελεία με εξειδικευμένα στελέχη, όπου ο καταμερισμός έργου και γνώσης και η ανασύνθεσή τους συμβάλλει στην αριστοποίηση του αποτελέσματος. Εν προκειμένω της εφηρμοσμένης πολιτικής.

Όμως, η πορεία με την όσφρηση και τις ad hoc αξιολογήσεις της πραγματικότητας, μακροχρονίως, δεν οδηγούν σε θετικά αποτελέσματα.  Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος, η οποία έχει ανάγκη από ριζοσπαστικές παρεμβάσεις σε όλους τους τομείς, από τα μακροοικονομικά έως την καθημερινότητα.

Η «υψηλή πολιτική» δεν είναι και πολύ απαραίτητη σε μία χώρα όπου οι δρόμοι είναι γεμάτοι λακούβες και τα πεζοδρόμια ανήκουν στα μηχανάκια που σφυράν στους πεζούς για να περάσουν. Σε μία χώρα όπου λείπουν βασικά αγαθά, όπως η ατομική και συλλογική ασφάλεια, το δικαίωμα στην υγεία, η ισότητα έναντι στους νόμους και το Κράτος.

Για να αντιμετωπιστούν όμως τα μικρά και τα μεγαλύτερα απαιτείται πραγματική ηγεσία. Σύγχρονη, απαλλαγμένη από διάθεση για αναβλητικότητα, περιστροφές, αδράνεια, δεύτερες σκέψεις και τακτικές αυτοπροστασίας. Στο κάτω-κάτω, γράφαμε προχθες, η ύπαρξη του πολιτικού ηγέτη, πρέπει να κάνει τη ζωή των πολιτών λίγο καλύτερη. Ο ηγέτης χρωστάει στους πολίτες, όχι το αντίστροφο.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποσύρθηκε από την πολιτική σε ηλικία 88 ετών. Ο ανηψιός του έγινε πρωθυπουργός όταν είχε τα μισά χρόνια του θείου του. Μία τετραετία και ένα έτος μετά δήλωσε ότι «κουράστηκε». Το διακύβευμα όμως για τη χώρα παραμένει.

[συνεχίζεται…]

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πολιτικός λόγος

Έχετε προσέξει ότι κάθε φορά που τα κυβερνητικά στελέχη ερωτώνται για προβλήματα και για την αποτελεσματικότητα των ενεργειών τους, τα 2/3 της απάντησης αφορά το ΠΑΣΟΚ; Βέβαια, εκφράσεις όπως «το χθες», «οι κυβερνήσεις του παρελθόντος» έχουν σιγά σιγά σβηστεί από το λεξιλόγιο, γιατί ήδη διανύουμε τον 6ο χρόνο της «νέας διακυβέρνησης». Μιας διακυβέρνησης που πάλιωσε γρήγορα, έγινε «σύστημα» και πλέον τείνει να ξεπεράσει το «σύστημα ΠΑΣΟΚ», προκαλώντας εκείνους που για χρόνια ισχυρίζονταν ότι «οι παραδοσιακοί Δεξιοί είναι αφελείς». Βέβαια, από το άλλο μέρος, το γεγονός ότι η σημερινή κυβέρνηση πιστεύει ότι μπορεί να συνεχίσει να παραπλανά (με μοναδικό προσόν το ότι μεγάλη μερίδα των Ελλήνων συνεχίζουν να «γουστάρουν» Καραμανλή), επιστρατεύοντας αφελή επικοινωνιακά τρικ, ίσως και να επιβεβαιώνει τη ρήση.

greeklettersΣτον αντίποδα, η φρασεολογία ΠΑΣΟΚ ολοένα και περισσότερο θυμίζει early Karamanlis κατά την προεκλογική περίοδο του 2004 και λίγο μετά. Νέες λέξεις, έννοιες, πολιτικές, άξονες και επεξηγήσεις προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν την «ανάγκη για αλλαγή», την αλλαγή που οι πολίτες δεν είδαν να γίνεται πράξη την τελευταία πενταετία. Οι λέξεις και τα κείμενα αποτελούν νέο υλικό, το οποίο πλέον έχει απομακρυνθεί από τις κακές μεταφράσεις του Demos της Βρετανίας, της πρώτης μετεκλογικής εποχής 2004 (early George). Σήμερα, οι προσαρμογές είναι πιο αποτελεσματικές, η φρασεολογία πιο επεξεργασμένη, τα νοήματα πιο forward. Και επίσης είναι πλέον, πιο κοντά στα προβλήματα της οικονομίας, της κοινωνίας, της καθημερινότητας.

Αυτό είναι φυσικό. Μετά από «μακρά παραμονή στη διακυβέρνηση της χώρας» (όπως είπε χαρακτηριστικά ο Πρωθυπουργός, σε μία από τις τηλεοπτικές προεκλογικές συνενετεύξεις του), οι λέξεις και τα νοήματα, αν δεν ανανεωθούν, χάνουν τη σημασία τους. Και αυτό διότι, τον νέο πολιτικό λόγο είναι κάτι που στη «νέα διακυβέρνηση» αποφεύγουν με πείσμα.

Εν τω μεταξύ, τα ενεργητικά ενεστωτικά ρήματα σιγά – σιγά εξαντλούνται, η στασιμότητα – κειμενικά και ουσιαστικά – είναι πλέον αβάστακτη στο κυβερνητικό στρατόπεδο… Τα ευχολόγια και η απόσταση λόγων και πράξεων που διαρκώς μεγαλώνει, ενεργοποιούν τα «θα», τα οποία ξαναέρχονται στην επιφάνεια

Standard