ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στυλιάρια…

Το περιστατικό στη Βουλή με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Παιδείας Γιώργο Στύλιο ξεχείλισε το ποτήρι. Το ‘Papagalo M’ επαναδραστηριοποιείται ύστερα από αρκετά χρόνια. Εξαρχής δημιουργήθηκε για να σχολιάσει τα κακώς κείμενα κατά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή. Τις 100 τελευταίες ημέρες. Οι δημοσιεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο 2009, αφού όλα, πλέον, είχαν τελειώσει και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

Σήμερα, αν και μετράμε το 5ο έτος της κρίσης, τα αδιέξοδα είναι λίγο έως πολύ τα ίδια. Οι πολιτικοί παραμένουν ανυποψίαστοι, οι πελατειακές σχέσεις ανθούν, τα χέρια απλώνονται όσο μπορούν (και με αγωνία, λόγω των αδιεξόδων της κρίσης), ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές παραμένουν στόχος απροσδιόριστος, θεωρητικός, χωρίς εμφανές αντίκρυσμα στην επιχειρηματική δράση και την καθημερινότητα των νοικοκυριών. Τα προβλήματα που άφησε πίσω της το 2009 η Κυβέρνηση Καραμανλή τροφοδοτήθηκαν από την πολύπλευρη κρίση, θέριεψαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν τους Έλληνες.

Οι ξένοι, εδώ και καιρό απορούν για την έλλειψη λογικής των ντόπιων, οι οποίοι αποδέχθηκαν την τρόικα ως το άλλοθι για τα δεινά τους. Η ανικανότητα των πολιτικών και η αδυναμία τους να χειριστούν τα πραγματικά προβλήματα, αλλά και τις αντιδράσεις του πελατολογίου τους έχουν οδηγήσει στην αποδόμηση της πολιτικής, στην αποσάρθρωση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων και στην έλλειψη σχεδιασμού. Το αποτέλεσμα είναι όλα αυτά να προσελκύουν την κριτική των πολιτών, οι οποίοι χτυπήθηκαν βάναυσα και με ευκολία από τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν να διαχειρίζονται την κρίση. Η λύση ήταν εύκολη: αποφασίζουμε και διατάζουμε παρακρατήσεις στην πηγή για μισθωτούς, συνταξιούχους και κάθε λογής ομάδες, οι οποίες έχουν να λαβαίνουν από συστήματα πληρωμών, τα οποία μπορούν να ελεγχθούν. Αυτό, όμως δεν αποτελεί άσκηση τολμηρής πολιτικής, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι ξεκάθαρα, η εύκολη λύση. Τζάμπα μάγκες δηλαδή.

Και άντε και την υιοθετήσαμε την λύση αυτή, πιστεύοντας ότι προσφέρει χρόνο στους κυβερνώντες να σχεδιάσουν και να λάβουν τα πραγματικά μέτρα. Τζίφος. Οι δύο συμμαθητές του Άμχερστ, αφού μοιράστηκαν τη “δημιουργική καταστροφή”, αποδείχθηκε ότι υποφέρουν από βασικά ελαττώματα: ο ένας από ατολμία να χτυπήσει το σοσιαλιστικό κατεστημένο που έχτισε ο πατέρας του, ο άλλος από έλλειψη οργάνωσης και απίθανους συμβούλους, οι περισσότεροι εκ των οποίων αντιμετωπίζουν την κρίση ως διαδικασία εξωτερίκευσης των απωθημένων τους: ήταν πολλά τα χρόνια που κοιτούσαν τον τοίχο κρατώντας συντροφιά στον ηγέτη-φίλο τους.

Το 2004-2009 ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα περίοδος για την σύγχρονη εγχώρια πολιτική. Ίσως και ανεπανάληπτη για τους σημερινούς σαραντάρηδες. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριάρχησε της εφηρμοσμένης πολιτικής – εκατέρωθεν. Τόσο από πλευράς κυβέρνησης, όσο και από πλευράς αντιπολίτευσης, η οποία έθεσε ως μοναδικό στόχο την εκλογική επικράτηση. Τότε ήταν που ακούστηκε το (κατ’ ουσίαν παρεξηγημένο) “λεφτά υπάρχουν”, κάτι αντίστοιχο με την προεκλογική γκάφα της ΝΔ το 2004 με τη ‘διευθέτηση’ των 250,000 συμβασιούχων. Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους.

Σήμερα, μία δεξιότερη κυβέρνηση προσπαθεί να βγει στο ξέφωτο της κρίσης, μέσα από έναν λαβύρινθο στον οποίο κυριαρχούν τα δικά της λάθη. Τα αυτογκόλ, που λένε και οι εφημερίδες. Πόσοι “Στύλιοι” χρειάζονται για να πέσει μια κυβέρνηση; Άγνωστο. Η (κεντρο)δεξιά δεν έχει σταματήσει να μάς εκπλήσσει.

Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, σήμερα κεντροδεξιά δεν υπάρχει. Η τελευταία μάζωξη έγινε πέριξ του Κώστα Καραμανλή με καθαρά απολιτίκ όρους… Μεσαίος χώρος κ.λπ. Έκτοτε τίποτα. Στις εκλογές του 2009, η ΝΔ κατέρρευσε 10 μονάδες. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές η κατάρρευση ήταν μικρότερη, αλλά σημαντική για να ενεργοποιήσει τα ένστικτα αυτοσυντήρησης των βουλευτών της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο, αφού ο Βενιζέλος διακήρυξε ότι είναι υπεύθυνο για τη σωτηρία της χώρας, λάκισε προς τα αριστερά, ετοιμάζοντας την “Δημοκρατική Παράταξη”… Don’t forget guys…. Να βρείτε αρχηγό… Ο Μπένι έχει ολοκληρώσει τον πολιτικό του κύκλο. Και μην κοιτάτε τον ΓΑΠ με γλυκιά νοσταλγία. Δεν θέλει…

Η ΝΔ, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται σε μία κατάσταση που, όπως λένε στο Facebook, “πιο δεξιά πεθαίνεις”… ή μπαίνεις φυλακή. Καλοβλέπει τους ψηφοφόρους της ΧΑ, και χαρίζει τους κεντρώους στον Αλέξη. Είναι χωρισμένοι σε διάφορα στρατόπεδα: το Σαμαρικό, το Καραμανλικό, τους Ντορικούς, τους ανεξάρτητους που κοιτούν το μαντρί με νοσταλγία και εκείνους των ‘ειδικών αποστολών’, οι οποίοι προσπαθούν να συμμαζέψουν από διάφορα μέτωπα και να επιστρέψουν πανηγυρικά πίσω ως μικρο-ηγέτες της συγκυρίας. Μπάχαλο δηλαδή. Όπως και στην κεντροαριστερά, με τα καπετανάτα να επιδίδονται σε ασκήσεις πολιτικού πολιτισμού, μπας και πειστούν οι ψηφοφόροι να ξεχάσουν τα δεινά του παρελθόντος.

Και ξάφνου ο Στύλιος κάνει έξαλλη την Κανέλλη… μάλιστα την ίδια στιγμή που ο Κουτσούμπας δηλώνει ότι το ΚΚΕ δεν θα ψηφίσει “κανέναν για Πρόεδρο”. Αμεση ήταν η έξοδος Στύλιου από την κυβέρνηση… πριν καν ολοκληρωθεί ο ειδησεογραφικός κύκλος… “Fuck”, θα είπαν στου Μαξίμου και τον ξαπέστειλαν… Φαντάστηκαν την Κανέλλη ως loose cannon και ίδρωσαν… “Είναι κι αυτά τα social media που πιέζουν… και δεν τα μπορούμε καθόλου…”

Δεν τούς χρειάζεται Κασιδιάρης (ο οποίος χοροπήδησε το κελί από την έκτακτη δημοσιότητα). Στυλιάρια… βρεγμένα τούς χρειάζονται…

Advertisements
Standard
KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Η «δημιουργική (;) καταστροφή» του μιντιακού κατεστημένου

Έχω έναν καλό φίλο, ο οποίος επιμένει ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος προκειμένου να «περάσει» τις απόψεις του προς την κοινωνία, και ταυτόχρονα να δημιουργήσει και έσοδα, είναι να δράσει ως κινητήριος δύναμη για τη δημιουργία ενός νέου έντυπου μέσου, ημερήσιου ή περιοδικού.

old newspapersΣωστή σκέψη, η δημιουργία νέων Μέσων, γιατί η ενημερωτική αγορά, στην Ελλάδα αλλάζει, λάθος όμως κλάδος, ο έντυπος. Γιατί η ενημέρωση στο χαρτί τελειώνει. Και δεν αποκλείεται, στην περίπτωσή μας, να τελειώσει και κάπως απότομα, λόγω σωρείας προβλημάτων της έντυπης βιομηχανίας, με τα οποία κανείς δεν ασχολήθηκε όλα αυτά τα χρόνια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα περιοδικά, τα οποία στην ελληνική αγορά έχουν συχνότητα εμφάνισης ίδια με τα κομμωτήρια, τα φαρμακεία και τις ‘μικρομαρκέτες’ της γειτονιάς. Κάποτε η Ένωση Περιοδικού Τύπου προσπάθησε να τα μετρήσει. Τα βρήκε «περίπου» 900 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η αγορά περιοδικού τύπου, εκτός από τις μερικές δεκάδες που είναι περισσότερο ή λιγότερο γνωστά, είναι χαοτική. Μόνο το μητρώο της ΓΓ Ενημέρωσης γνωρίζει την πραγματικότητα για έναν και μόνο λόγο: διότι εκεί εγγράφονται οι εκδόσεις προκειμένου να λάβουν την ατέλεια του ταχυδρομείου. Οποιοσδήποτε μπορεί να αποδείξει ότι τυπώνει έστω 10 τεύχη ετησίως, ταχυδρομεί χιλιάδες αντίτυπα, έναντι συμβολικού ποσού (τα διαφυγόντα έσοδα των ΕΛΤΑ είναι ανυπολόγιστα). Στρεβλώσεις και χαριστικές ρυθμίσεις, που συντηρούν μία αγορά για να μην πεθάνει. Για ποιό λόγο άραγε; Σε εποχή κρίσης και εξοικονόμησης εσόδων.

Στην αγορά των εφημερίδων, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί, εκτός από τους 3-4 (;) μεγάλους ομίλους του Τύπου, οι περισσότεροι μικρο-εκδότες (με εφημερίδες που η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων ούτε καν γνωρίζουν την ύπαρξή τους) συνεχίζουν να υπάρχουν για 3 λόγους: πρώτον, το πακέτο της αποδελτίωσης που φθάνει κάθε πρωί στα γραφεία της εξουσίας (πολιτικής και οικονομικής, με έμφαση στη δεύτερη), δεύτερον, την κρατική διαφήμιση για την οποία «σφάζονται παλικάρια», και τρίτον, τα μανταλάκια των περιπτέρων, όπου μαζεύονται οι τζαπατζήδες για την πρωϊνή ανάγνωση στα πρωτοσέλιδα. Το τελευταίο δεν προσθέτει τίποτα, μόνο την αυτοϊκανοποίηση της ύπαρξης.

Για αυτούς που ξέρουν, όλα αυτά είναι αυτονόητα. Για την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών είναι terra incognita. Γιατί να νοιάζονται άλλωστε; Απλώς, ας τονιστεί κάτι που έχει σημασία: Ας σταματήσει η κρατική χρηματοδότηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Είναι πλέον ντροπή. Ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, επιτέλους. Ας πληρώσουν την εργοδοτική εισφορά από την τσέπη τους, ας απασχολήσουν μόνο όσους εργαζόμενους μπορούν να πληρώσουν, και εντέλει, αν θέλουν (για δικούς τους λόγους) να διατηρούν ζημιογόνα Μέσα, ας τα πληρώνουν οι ίδιοι, όχι οι πολίτες.

Η κρίση είναι ευκαιρία και απόλυτη δικαιολογία για ριζοσπαστικές αλλαγές όχι μόνο στον κλάδο των ΜΜΕ, αλλά και στην ίδια τη ζωή. Απ’ ό,τι φαίνεται, σε ορισμένους τομείς, την «καταστροφή» δεν την αποφεύγουμε. Ας είναι τουλάχιστον «δημιουργική»…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Ο «πρωϊνός καφές»

Στη ζωή και την πολιτική, ο πρωϊνός καφές έχει ιδιαίτερη αξία. Είναι η στιγμή που το μυαλό ανοίγει, οι σκέψεις καθαρίζουν, το περιβάλλον γίνεται πιο διαυγές. Στην πλειονότητά τους οι Έλληνες, τον συνοδεύουν από ένα τσιγάρο, μπορεί και παραπάνω. Ιδιαίτερα μετά τα μέτρα Αβραμόπουλου, η στιγμή αποκτά μεγαλύτερη αξία, γιατί οι επόμενες της ημέρας προσδιορίζονται «δια νόμου».

coffeeΣε κάθε περίπτωση, με τσιγάρο ή χωρίς, οι στιγμές αυτές είναι ιδιαίτερες. Καταστρώνεις σχέδια, μετράς τα δεδομένα, εξετάζεις τις κινήσεις του αντιπάλου, προσπαθείς να διακρίνεις τις προοπτικές σου.

Ο πρωϊνος καφές στην Ελλάδα έχει συνδεθεί με μία διαδικασία ανασυγκρότησης για το ξεκίνημα της ημέρας. Στην πολιτική, τα σύνθετα δεδομένα καθιστούν τη συνήθεια αυτή απαραίτητη. Στου Μαξίμου, σε υπουργεία, σε μεγάλα πολιτικά γραφεία και φυσικά στα γραφεία της αντιπολίτευσης, αυτές τις ημέρες, τα πρωϊνά είναι κρίσιμα.

Και αυτό διότι, παρά το ελληνικό θέρος, η όψη των πραγμάτων δεν είναι διόλου καλοκαιρινή. Στο ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμοι για όλα, περιμένοντας τους γνωστούς – πλέον – αιφνιδιασμούς του Πρωθυπουργού, ο οποίος συχνά αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο αναπάντεχο και το αποτελεσματικό. Στη ΝΔ, ο πρωϊνός καφές είναι μάλλον διαδικαστικού χαρακτήρα γιατί όλοι κρατούν την αναπνοή τους για τις αλλαγές που (δεν) έρχονται.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των καφε-συναθροίσεων, το ξεφύλλισμα της καθημερινότητας, η ανταλλαγή απόψεων, και οι πολιτικές ρητορείες από την πλευρά του καθενός. Εντός των τειχών, σε χαρτί ή λάπτοπ, τα δεδομένα εξετάζονται ξανά και ξανά, με όλους τους καφερήτορες να έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Την προσμονή για κάτι άλλο από αυτό που βιώνουμε σήμερα.

Όλοι επιθυμούν την αλλαγή. Προς το καλύτερο, προς το τελείως διαφορετικό, ο καθένας όπως το βλέπει. Υπάρχουν και ορισμένοι, οι οποίοι αποφεύγουν την έκθεση στην ουσία των πραγμάτων. Αυτοί δεν είναι αγορητές των καφενείων, όπως θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης. Στέκονται στη γωνία, σφυρίζουν αδιάφορα, και επιθυμούν σφόδρα τη διαιώνιση της πολιτικής αστάθειας, είτε προς ίδιον όφελος, είτε απλά, ως αναχωρητές, γιατί κουράστηκαν να ασχολούνται…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πολιτικός λόγος

Έχετε προσέξει ότι κάθε φορά που τα κυβερνητικά στελέχη ερωτώνται για προβλήματα και για την αποτελεσματικότητα των ενεργειών τους, τα 2/3 της απάντησης αφορά το ΠΑΣΟΚ; Βέβαια, εκφράσεις όπως «το χθες», «οι κυβερνήσεις του παρελθόντος» έχουν σιγά σιγά σβηστεί από το λεξιλόγιο, γιατί ήδη διανύουμε τον 6ο χρόνο της «νέας διακυβέρνησης». Μιας διακυβέρνησης που πάλιωσε γρήγορα, έγινε «σύστημα» και πλέον τείνει να ξεπεράσει το «σύστημα ΠΑΣΟΚ», προκαλώντας εκείνους που για χρόνια ισχυρίζονταν ότι «οι παραδοσιακοί Δεξιοί είναι αφελείς». Βέβαια, από το άλλο μέρος, το γεγονός ότι η σημερινή κυβέρνηση πιστεύει ότι μπορεί να συνεχίσει να παραπλανά (με μοναδικό προσόν το ότι μεγάλη μερίδα των Ελλήνων συνεχίζουν να «γουστάρουν» Καραμανλή), επιστρατεύοντας αφελή επικοινωνιακά τρικ, ίσως και να επιβεβαιώνει τη ρήση.

greeklettersΣτον αντίποδα, η φρασεολογία ΠΑΣΟΚ ολοένα και περισσότερο θυμίζει early Karamanlis κατά την προεκλογική περίοδο του 2004 και λίγο μετά. Νέες λέξεις, έννοιες, πολιτικές, άξονες και επεξηγήσεις προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν την «ανάγκη για αλλαγή», την αλλαγή που οι πολίτες δεν είδαν να γίνεται πράξη την τελευταία πενταετία. Οι λέξεις και τα κείμενα αποτελούν νέο υλικό, το οποίο πλέον έχει απομακρυνθεί από τις κακές μεταφράσεις του Demos της Βρετανίας, της πρώτης μετεκλογικής εποχής 2004 (early George). Σήμερα, οι προσαρμογές είναι πιο αποτελεσματικές, η φρασεολογία πιο επεξεργασμένη, τα νοήματα πιο forward. Και επίσης είναι πλέον, πιο κοντά στα προβλήματα της οικονομίας, της κοινωνίας, της καθημερινότητας.

Αυτό είναι φυσικό. Μετά από «μακρά παραμονή στη διακυβέρνηση της χώρας» (όπως είπε χαρακτηριστικά ο Πρωθυπουργός, σε μία από τις τηλεοπτικές προεκλογικές συνενετεύξεις του), οι λέξεις και τα νοήματα, αν δεν ανανεωθούν, χάνουν τη σημασία τους. Και αυτό διότι, τον νέο πολιτικό λόγο είναι κάτι που στη «νέα διακυβέρνηση» αποφεύγουν με πείσμα.

Εν τω μεταξύ, τα ενεργητικά ενεστωτικά ρήματα σιγά – σιγά εξαντλούνται, η στασιμότητα – κειμενικά και ουσιαστικά – είναι πλέον αβάστακτη στο κυβερνητικό στρατόπεδο… Τα ευχολόγια και η απόσταση λόγων και πράξεων που διαρκώς μεγαλώνει, ενεργοποιούν τα «θα», τα οποία ξαναέρχονται στην επιφάνεια

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Γιατί ενοχλούν τα blogs

Όταν η ΝΔ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, το 2004, τα blogs παγκοσμίως ήταν κάτω από 2 εκατομμύρια. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, ξεπερνούν τα 200 εκατομμύρια, με αριθμό αναγνωστών πάνω από μισό δισεκατομμύριο άτομα σε όλον τον κόσμο.

green blogsΟ χρόνος σε ψηφιακό περιβάλλον μετράει διαφορετικά. Είναι κάτι που οι κυβερνώντες δεν αντιλήφθηκαν ποτέ. Ίσως διότι στον κλειστό πυρήνα της διακυβέρνησης, η εξειδίκευση και τα πτυχία ήταν προσόντα που απαντά κανείς σπάνια.

Τα πρώτα χρόνια, όταν ο Πρωθυπουργός μιλούσε για νταβατζήδες στου Μπαϊρακτάρη, η ψηφιακή επικοινωνία της κυβέρνησης ήταν στο μηδέν. Ακόμη και στο κόμμα της ΝΔ, όπου θα έπρεπε να γίνονται διαρκώς ασκήσεις επί χάρτου,  η ψηφιακή κουλτούρα ήταν ανύπαρκτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο απελπιστικά στατικός και απηρχαιωμένος ιστότοπος του Πρωθυπουργού, όπου, φυσικά, αντανακλάται η φιλοσοφία του κυβερνητικού μάνατζμεντ.

Πέντε χρόνια μετά, η ψηφιακή κοινωνία βρίσκεται σε έκρηξη. Ο διάλογος, η αρθρογραφία, η ειδησεογραφία, τα μηνύματα των πολιτών, το ξεμπρόστιασμα των κακών συμπτωμάτων της καθημερινότητας, όλα αυτά είναι υγιή στοιχεία ενός κόσμου που αλλάζει.

Όμως, οι άνθρωποι του χθες αντιστέκονται. Ή τουλάχιστον νομίζουν ότι μπορούν κάτι να κάνουν. Τα μεγέθη, βέβαια είναι συντριπτικά εις βάρος τους. Η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία. Η ανάπτυξη του παγκόσμιου ιστού και φυσικά της ψηφιακής κοινωνίας των πολιτών  είναι εκρηκτική. Και δεν έχει πισωγυρίσματα. Ιδιαίτερα ό,τι έχει να κάνει με την τεχνολογία.

Το διαδίκτυο εξελίσσεται σε είδος πρώτης ανάγκης, η τηλεόραση χάνει το νόημά της, οι σημερινοί μαθητές του δημοτικού δεν θα πιάσουν ποτέ εφημερίδα στα χέρια τους. Θα είναι γι΄αυτούς μια παλιά συνήθεια, σαν το …κάπνισμα, που η εξέλιξη την κατήργησε, γιατί έπαψε να είναι χρήσιμη.

Τα blogs είναι η ψηφιακή κοινωνία των πολιτών. Και όσες κυβερνήσεις δεν τα αντέχουν είναι διότι είναι στραμμένες στο παρελθόν και όχι στο μέλλον.

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πορεία πλεύσης στην πολιτική ομίχλη

Τα media γράφουν για νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στο πολιτικό σκηνικό, μετά τη ξεκάθαρη δήλωση του εκπροσώπου Τύπου του ΚΚΕ Μάκη Μαϊλη ότι το κόμμα του δεν θα συμπράξει στην εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας από την υπάρχουσα Βουλή, την άνοιξη του 2010, ακολουθώντας την πάγια τακτική των τελευταίων ετών.

fogΑυτό, συνεχίζουν οι «αναλυτές», ανατρέπει το σενάριο περί σύμπραξης ΝΔ-ΚΚΕ-ΛΑΟΣ για εκλογή Προέδρου την επόμενη άνοιξη, προκειμένου να αποφύγει η χώρα τις εθνικές εκλογές.

Ναι, καλή η ιδέα να αποποιηθεί των φημών το ΚΚΕ για να ετοιμαστεί το έδαφος, προκειμένου η Κυβέρνηση να «δακτυλοδείξει» το ΠΑΣΟΚ ως το θεσμικά ανεύθυνο για τις επικείμενες εκλογές του Μαρτίου. Έτσι, μπορεί, για μία ακόμη φορά να επικρατήσει η λανθάνουσα πολιτική στρατηγική να προωθεί τους τακτικισμούς, να έχει πλέον ξεφλουδίσει το δέντρο και να συνεχίζει να χάνει το δάσος, υποβιβάζοντας την καθημερινότητα, την κοινή λογική, το ένστικτο των πολιτών, που νοιώθουν προδομένοι.

Ο τακτικισμός και ο επικοινωνισμός μπορούν να «γλυτώσουν» τη δεύτερη κυβέρνηση Καραμανλή από τον σκόπελο των εθνικών του 2010. Με διάφορα τεχνάσματα. Μπορεί όμως και όχι. Ο ΓΑΠ το έχει δηλώσει ξεκάθαρα. Προέχει το συμφέρον του τόπου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Και αν θέλει να διατηρήσει τις πιθανότητες εκλογής του, πρέπει να επιμείνει σε αυτό. Η συνέπεια λόγων και πράξεων είναι προσόν στην πολιτική. Αν κάνει λάθος, θα το κρίνουν οι πολίτες. Αν η ΝΔ-διακυβέρνηση δεν είναι ικανή να κυβερνήσει, τότε ο «τόπος» θα επιλέξει ΠΑΣΟΚ. Τόσο απλά. Τότε, η ΝΔ θα έχει κάνει τον George πρωθυπουργό, ο οποίος θα τεθεί επικεφαλής της χώρας σε μία από τις πιο δύσκολες συγκυρίες.

Με ξεφτισμένο όμως το μήνυμα των πολιτών (ήδη συμπληρώνεται ένας μήνα μετά τις ευρωεκλογές), η κυβέρνηση ωθεί τους πολίτες «στα μπάνια». Να περάσει το καλοκαίρι, να πάμε στη ΔΕΘ και τον Προϋπολογισμό να σκαπουλάρουμε το έτος και βλέπουμε…

Με αυτά τα μυαλά, στις δημοτικές που έπονται το φθινόπωρο 2010 θα έχουμε αντικυβερνητικό πανηγύρι τύπου Γκόρντον Μπράουν.

Αυτό θα είναι και το σημείο βρασμού για την Κεντροδεξιά στην Ελλάδα, η οποία μπαταρισμένη από τις 7 Ιουνίου 2009 πλέει στην ομίχλη. Η μπουρού των εσωκομματικών «αντιφρονούντων» δεν φθάνει για να αποφύγεις τα βράχια.

Πρέπει και ο καπετάνιος να είναι στη γέφυρα…

Standard