ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στυλιάρια…

Το περιστατικό στη Βουλή με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Παιδείας Γιώργο Στύλιο ξεχείλισε το ποτήρι. Το ‘Papagalo M’ επαναδραστηριοποιείται ύστερα από αρκετά χρόνια. Εξαρχής δημιουργήθηκε για να σχολιάσει τα κακώς κείμενα κατά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή. Τις 100 τελευταίες ημέρες. Οι δημοσιεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο 2009, αφού όλα, πλέον, είχαν τελειώσει και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

Σήμερα, αν και μετράμε το 5ο έτος της κρίσης, τα αδιέξοδα είναι λίγο έως πολύ τα ίδια. Οι πολιτικοί παραμένουν ανυποψίαστοι, οι πελατειακές σχέσεις ανθούν, τα χέρια απλώνονται όσο μπορούν (και με αγωνία, λόγω των αδιεξόδων της κρίσης), ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές παραμένουν στόχος απροσδιόριστος, θεωρητικός, χωρίς εμφανές αντίκρυσμα στην επιχειρηματική δράση και την καθημερινότητα των νοικοκυριών. Τα προβλήματα που άφησε πίσω της το 2009 η Κυβέρνηση Καραμανλή τροφοδοτήθηκαν από την πολύπλευρη κρίση, θέριεψαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν τους Έλληνες.

Οι ξένοι, εδώ και καιρό απορούν για την έλλειψη λογικής των ντόπιων, οι οποίοι αποδέχθηκαν την τρόικα ως το άλλοθι για τα δεινά τους. Η ανικανότητα των πολιτικών και η αδυναμία τους να χειριστούν τα πραγματικά προβλήματα, αλλά και τις αντιδράσεις του πελατολογίου τους έχουν οδηγήσει στην αποδόμηση της πολιτικής, στην αποσάρθρωση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων και στην έλλειψη σχεδιασμού. Το αποτέλεσμα είναι όλα αυτά να προσελκύουν την κριτική των πολιτών, οι οποίοι χτυπήθηκαν βάναυσα και με ευκολία από τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν να διαχειρίζονται την κρίση. Η λύση ήταν εύκολη: αποφασίζουμε και διατάζουμε παρακρατήσεις στην πηγή για μισθωτούς, συνταξιούχους και κάθε λογής ομάδες, οι οποίες έχουν να λαβαίνουν από συστήματα πληρωμών, τα οποία μπορούν να ελεγχθούν. Αυτό, όμως δεν αποτελεί άσκηση τολμηρής πολιτικής, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι ξεκάθαρα, η εύκολη λύση. Τζάμπα μάγκες δηλαδή.

Και άντε και την υιοθετήσαμε την λύση αυτή, πιστεύοντας ότι προσφέρει χρόνο στους κυβερνώντες να σχεδιάσουν και να λάβουν τα πραγματικά μέτρα. Τζίφος. Οι δύο συμμαθητές του Άμχερστ, αφού μοιράστηκαν τη “δημιουργική καταστροφή”, αποδείχθηκε ότι υποφέρουν από βασικά ελαττώματα: ο ένας από ατολμία να χτυπήσει το σοσιαλιστικό κατεστημένο που έχτισε ο πατέρας του, ο άλλος από έλλειψη οργάνωσης και απίθανους συμβούλους, οι περισσότεροι εκ των οποίων αντιμετωπίζουν την κρίση ως διαδικασία εξωτερίκευσης των απωθημένων τους: ήταν πολλά τα χρόνια που κοιτούσαν τον τοίχο κρατώντας συντροφιά στον ηγέτη-φίλο τους.

Το 2004-2009 ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα περίοδος για την σύγχρονη εγχώρια πολιτική. Ίσως και ανεπανάληπτη για τους σημερινούς σαραντάρηδες. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριάρχησε της εφηρμοσμένης πολιτικής – εκατέρωθεν. Τόσο από πλευράς κυβέρνησης, όσο και από πλευράς αντιπολίτευσης, η οποία έθεσε ως μοναδικό στόχο την εκλογική επικράτηση. Τότε ήταν που ακούστηκε το (κατ’ ουσίαν παρεξηγημένο) “λεφτά υπάρχουν”, κάτι αντίστοιχο με την προεκλογική γκάφα της ΝΔ το 2004 με τη ‘διευθέτηση’ των 250,000 συμβασιούχων. Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους.

Σήμερα, μία δεξιότερη κυβέρνηση προσπαθεί να βγει στο ξέφωτο της κρίσης, μέσα από έναν λαβύρινθο στον οποίο κυριαρχούν τα δικά της λάθη. Τα αυτογκόλ, που λένε και οι εφημερίδες. Πόσοι “Στύλιοι” χρειάζονται για να πέσει μια κυβέρνηση; Άγνωστο. Η (κεντρο)δεξιά δεν έχει σταματήσει να μάς εκπλήσσει.

Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, σήμερα κεντροδεξιά δεν υπάρχει. Η τελευταία μάζωξη έγινε πέριξ του Κώστα Καραμανλή με καθαρά απολιτίκ όρους… Μεσαίος χώρος κ.λπ. Έκτοτε τίποτα. Στις εκλογές του 2009, η ΝΔ κατέρρευσε 10 μονάδες. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές η κατάρρευση ήταν μικρότερη, αλλά σημαντική για να ενεργοποιήσει τα ένστικτα αυτοσυντήρησης των βουλευτών της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο, αφού ο Βενιζέλος διακήρυξε ότι είναι υπεύθυνο για τη σωτηρία της χώρας, λάκισε προς τα αριστερά, ετοιμάζοντας την “Δημοκρατική Παράταξη”… Don’t forget guys…. Να βρείτε αρχηγό… Ο Μπένι έχει ολοκληρώσει τον πολιτικό του κύκλο. Και μην κοιτάτε τον ΓΑΠ με γλυκιά νοσταλγία. Δεν θέλει…

Η ΝΔ, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται σε μία κατάσταση που, όπως λένε στο Facebook, “πιο δεξιά πεθαίνεις”… ή μπαίνεις φυλακή. Καλοβλέπει τους ψηφοφόρους της ΧΑ, και χαρίζει τους κεντρώους στον Αλέξη. Είναι χωρισμένοι σε διάφορα στρατόπεδα: το Σαμαρικό, το Καραμανλικό, τους Ντορικούς, τους ανεξάρτητους που κοιτούν το μαντρί με νοσταλγία και εκείνους των ‘ειδικών αποστολών’, οι οποίοι προσπαθούν να συμμαζέψουν από διάφορα μέτωπα και να επιστρέψουν πανηγυρικά πίσω ως μικρο-ηγέτες της συγκυρίας. Μπάχαλο δηλαδή. Όπως και στην κεντροαριστερά, με τα καπετανάτα να επιδίδονται σε ασκήσεις πολιτικού πολιτισμού, μπας και πειστούν οι ψηφοφόροι να ξεχάσουν τα δεινά του παρελθόντος.

Και ξάφνου ο Στύλιος κάνει έξαλλη την Κανέλλη… μάλιστα την ίδια στιγμή που ο Κουτσούμπας δηλώνει ότι το ΚΚΕ δεν θα ψηφίσει “κανέναν για Πρόεδρο”. Αμεση ήταν η έξοδος Στύλιου από την κυβέρνηση… πριν καν ολοκληρωθεί ο ειδησεογραφικός κύκλος… “Fuck”, θα είπαν στου Μαξίμου και τον ξαπέστειλαν… Φαντάστηκαν την Κανέλλη ως loose cannon και ίδρωσαν… “Είναι κι αυτά τα social media που πιέζουν… και δεν τα μπορούμε καθόλου…”

Δεν τούς χρειάζεται Κασιδιάρης (ο οποίος χοροπήδησε το κελί από την έκτακτη δημοσιότητα). Στυλιάρια… βρεγμένα τούς χρειάζονται…

Advertisements
Standard
ΙΔΕΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Περί ‘τρυφηλότητας’ των πολιτικών

Και ξαφνικά, στον φετεινό χαιρετισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, ανακαλύψαμε την ύπαρξη πολιτικού νεοπλουτισμού και τρυφηλότητας, η οποία, αντιγράφοντας από τον Σωκράτη (τον αρχαίο) συμπληρώνουμε ότι, όχι μόνο προκαλεί την κοινωνία, αλλά υπερβαίνει της σοφίας εκείνων που την επιδιώκουν. Με λίγα λόγια δεν τούς αξίζει.

MavrogialourosΓιατί να είσαι σοφός πολιτικός άνδρας και γυναίκα και να στηρίζεσαι στα πλούτη της οικογενείας σου (με την καλή έννοια), προσφέροντας στον τόπο, τόσο με τις πολιτικές παρεμβάσεις σου, όσο και με δωρεές, να το (καλο)δεχθούμε. Αλλά να είσαι φτωχός και να πλουτίζεις μέσω της πολιτικής, ε, αυτό μάλλον παραπέμπει σε διαφθορά, διαπλοκή και μετατρέπει τα πολιτικά γραφεία σε γραφεία γενικών υποθέσεων.

Σήμερα, ο μισθός ενός υφυπουργού είναι σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με εκείνον του βουλευτή (συν τα έξοδα παραστάσεως, μετακινήσεις, διατροφή). Τού υπουργού είναι κάτι παραπάνω, του Πρωθυπουργού αντίστοιχα. Τίποτα το εξωφρενικό για τα υψηλά κλιμάκια. Οι αμοιβές κυμαίνονται περίπου στο ύψος εκείνων ενός ανώτερου στελέχους ενός τραπεζικού ομίλου, χωρίς τα μπόνους.

Άρα, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι η «τρυφηλή ζωή» δεν εξασφαλίζεται μέσω της θεσμικής έμμισθης σχέσης με την πολιτική. Κάτι άλλο γίνεται όταν βλέπει κανείς πολιτικούς να σωρεύουν ακίνητα στην πόλη και την εξοχή και βέβαια, πάντα σε θαυμαστές για τις ομορφιές τους περιοχές. Όχι όπου κι όπου. Σε νησιά υψηλού προφίλ, καλές περιοχές του κέντρου, ανερχόμενες περιοχές στα Μεσόγεια, κοσμικά ορεινά, κ.λπ.

Εκεί εξασκούνται στην τρυφηλότητα, αναμασώντας concepts εξουσίας και καλοπέρασης, εξυφαίνουν σενάρια εξελίξεων, μιλάνε με δημοσιογράφους και “δίνουν παραπολιτικά”, απολαμβάνουν τη βόλτα σε γραφικά σοκάκια, γυρνάνε με καθαρό βλέμμα στα φλας των φωτογράφων (σε κοσμικές περιστάσεις) και προκαλούν νεύματα αναγνώρισης από τους “απλούς πολίτες”.

Αυτό το δεύτερης διαλογής προφίλ με τις αντίστοιχες δράσεις απέχει εξοργιστικά πολύ από τις κρίσιμες ανάγκες της χώρας. Εξαλείφεται κάθε κοινωνική χρησιμότητα του πολιτικού προσώπου, ο οποίος καταντά να συνδέει την πολιτική, δηλαδή την ενασχόληση με τα κοινά, με σχήματα βιοπορισμού υψηλού επιπέδου. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με δύο ζητήματα: το πολιτικό χρήμα και τη λειτουργία του Κράτους. Απλά πράγματα.

Σήμερα η ευθύνη είναι του Κώστα Καραμανλή – ο οποίος, αν και, απ’ ότι φαίνεται προσωπικά αποκηρύσσει την τρυφηλή ζωή – την τελευταία πενταετία δεν έκανε και πολλά για να πατάξει το φαινόμενο. Με την ίδια – αν όχι περισσότερη – ταπεινότητα συμπεριφέρεται και ο Γιώργος Παπανδρέου. Αυτό έχουν να το λένε όσοι τον γνωρίζουν. Και το μέλλον θα δείξει. Αλλά τί ωφελεί;

Το θέμα δεν είναι η τρυφηλότητα των άλλων, αλλά τι κάνει ο ηγέτης για την ομάδα του που τον προδίδει καθημερινά. Πορευόμαστε και όπου μας βγάλει; Ψάχνουμε οπορτουνιστικά την τακτικιστική έξοδο από τις δυσκολίες και μετά βλέπουμε; Ή δεν τρέχει και τίποτα; Ή μήπως, τελικά, ο Ισοκράτης, όντως «το είχε» από παλιά όταν έλεγε ότι ο χαρακτήρας της κοινωνίας διαμορφώνεται σύμφωνα με τον χαρακτήρα των αρχόντων;

Standard
ΙΔΕΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Η πολιτική ηγεσία, σήμερα, όχι χθες

Στην Ελλάδα νοιώθουμε ιδιαίτερη χαρά όταν ανατρέχουμε στο παρελθόν. Μερικές φορές, το πράττουμε από νοσταλγία, άλλες γιατί δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε το μέλλον. Άλλες πάλι, γιατί, απλώς, το παρελθόν ήταν καλύτερο από το σήμερα.

papandreou-karamanlisΦέτος, δύο σημαντικά – για τον Ελληνισμό – γεγονότα, ένα έκτακτο, τα εγκαίνια του Μουσείου Ακρόπολης και ένα καθιερωμένο, η ετήσια επέτειος αποκατάστασης της Δημοκρατίας έγιναν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, ίσως διότι η χρονιά είναι φορτισμένη, ίσως γιατί η Κυβέρνηση, στην ανάγκη της να επενδύσει στο πρόσωπο και την οικογενειακή ιστορία του επικεφαλής της, έπραξε τα – γι’ αυτήν – αυτονότητα, σε μία εποχή όμως, που οι πολιτικές δράσεις έχουν βαρύνουσα συμβολική σημασία.

Οι περιστάσεις καλούν για πολιτικές δράσεις που δεν έχουν προηγούμενο στη χώρα. Ο κόμπος έχει φτάσει στο κτένι, και η πίεση είναι τόσο μεγάλη που, το κτένι ή θα σπάσει, ή θα σφηνώσει τόσο πολύ που ο δεσμός θα γίνει γόρδιος. Το ερώτημα είναι ποιος θα ασχοληθεί με την πάταξη της αδράνειας και την επίλυση των προβλημάτων.

Είναι στιγμές στην πολιτική διακυβέρνηση, που οι απαντήσεις στα προβλήματα, οι τεχνικές επιβίωσης ενός κυβερνητικού συστήματος θα πρέπει να αναζητηθούν σε χώρους έξω από τα συνηθισμένα. Σε άλλα γνωστικά πεδία, όπως το μάνατζμεντ, η ψυχολογία, η διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, τα group dynamics.

Στη βιβλιογραφία έτσι αναλύεται η ηγετική ικανότητα. Είναι πολυθεματική η προσέγγιση. Όπως και οι απαιτήσεις. Οι σύγχρονες συνθήκες έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Πρέπει κάποτε και οι Έλληνες να προχωρήσουμε μπροστά.

Οι ιστορικές αναφορές είναι πηγή έμπνευσης, αλλά όχι πανάκεια. Οι δε άμεσες συγκρίσεις με το παρελθόν περιπλέκουν τα πράγματα. Σε κάθε ιστορική στιγμή, οι συνθήκες είναι ξεχωριστές, τα ζητούμενα διαφορετικά. Βέβαια, από το άλλο μέρος, όλοι γνωρίζουμε ότι στην Ελλάδα έχουμε τάση μονιμοποίησης των προβλημάτων και αναβλητικότητα, η οποία – εν μέρει – πηγάζει από την απροθυμία μας να αλλάξουμε τα πράγματα. Ακόμη και σε αντιπαραγωγικές συνθήκες, η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων βρίσκουν τρόπους, όχι απλά επιβίωσης, αλλά αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Το ίδιο και οι πολιτικοί ηγέτες του σήμερα. Και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και αλλού. Στον χθεσινό Guardian, δύο ολόκληρες σελίδες αφιερώνονται στην αξιολόγηση και βαθμολογία του Gordon Brown σε κύριους τομείς διακυβέρνησης: Βουλή, Αφγανιστάν,  Σύνταγμα, Νέα Γρίπη, Κλιματική Αλλαγή, Δημοσιονομικά, Οικονομία και Παρουσία-Οργάνωση του ως ηγέτη. Τους χειρότερους βαθμούς (σχεδόν τη βάση) οι δημοσιογράφοι τους έδωσαν στις επιδόσεις του Βρετανού Πρωθυπουργού στη Βουλή, αλλά και στη προσωπική του Παρουσία και Οργάνωση ως ηγέτη. Τον καλύτερο βαθμό τον Μπράουν τον έλαβε στις δράσεις του για την Κλιματική Αλλαγή (σε συνεργασία με τον Μίλιμπαντ).

Είναι καλή ιδέα οι δημοσκόποι να πράξουν κάτι αντίστοιχο για τους Καραμανλή – Παπανδρέου. Και θα πρότεινα να γίνει διαδικτυακά, με διαφάνεια. Και υπόψιν, να κληθούμε να αξιολογήσουμε τους σημερινούς, όχι τους «αγίους» του παρελθόντος.

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«Χαρισματικές Ηγεσίες» 1

Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να μιλάμε πολιτικά μέσω προσώπων. Ό,τι και αν συζητούν οι πολίτες, υπάρχουν πάντα προσωπικές αναφορές σε πράξεις, παραλήψεις και επιτεύγματα – σπανιότερα – του ενός και του άλλου.

gaitisΑυτό συμβαίνει τόσο στην κεντρική εξουσία (νόμος Ταδόπουλου, διάταγμα Δεινόπουλου), όσο και σε τοπικό επίπεδο (επί δημαρχίας Παπαρόπουλου, κ.λπ). Σε αρκετές περιπτώσεις, τα συμπτώματα διακωμωδούν τη λογική μας, παρά τον εκμοντερνισμό των συμβολισμών. Δεν μπορεί να μην έχετε προσέξει τη γελοία πρακτική των δημάρχων να αναγράφουν το έτος κτήσης σε κινητά και ακίνητα, από δημοτικά οχήματα, έως κάδους απορριμάτων.

Οι Έλληνες πάντα ταύτιζαν τις επιτυχημένες πράξεις της πολιτικής με τα πρόσωπα, με ηγέτες χαρισματικούς, οι οποίοι, προσωπικά αναλάμβαναν την ευθύνη να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους. Η εθνική πεποίθηση ότι για να υπάρχουν πιθανότητες προόδου της χώρας απαιτείται ο χαρισματικός μπροστάρης ίσως είναι δικαιολογημένη, δεδομένων και των περιπετειών που το ελληνικό έθνος έχει αντιμετωπίσει στην πορεία της ιστορίας. Μπορεί να είμαστε ειδική περίπτωση, αλλά – όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι – σήμερα, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, αυτή η «μοναδικότητά» μας, ορισμένες φορές μάς κρατά πίσω.

Ένας από τους λόγους είναι ότι οι «χαρισματικοί», που είναι πολύ καλοί «γενικιστές», σπανίως αποδέχονται την ανάγκη εξειδίκευσης κατά την άσκηση της εξουσίας. Στηρίζονται περισσότερο στο ένστικτο και τις έμφυτες ικανότητες και λιγότερο σε επιτελεία με εξειδικευμένα στελέχη, όπου ο καταμερισμός έργου και γνώσης και η ανασύνθεσή τους συμβάλλει στην αριστοποίηση του αποτελέσματος. Εν προκειμένω της εφηρμοσμένης πολιτικής.

Όμως, η πορεία με την όσφρηση και τις ad hoc αξιολογήσεις της πραγματικότητας, μακροχρονίως, δεν οδηγούν σε θετικά αποτελέσματα.  Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος, η οποία έχει ανάγκη από ριζοσπαστικές παρεμβάσεις σε όλους τους τομείς, από τα μακροοικονομικά έως την καθημερινότητα.

Η «υψηλή πολιτική» δεν είναι και πολύ απαραίτητη σε μία χώρα όπου οι δρόμοι είναι γεμάτοι λακούβες και τα πεζοδρόμια ανήκουν στα μηχανάκια που σφυράν στους πεζούς για να περάσουν. Σε μία χώρα όπου λείπουν βασικά αγαθά, όπως η ατομική και συλλογική ασφάλεια, το δικαίωμα στην υγεία, η ισότητα έναντι στους νόμους και το Κράτος.

Για να αντιμετωπιστούν όμως τα μικρά και τα μεγαλύτερα απαιτείται πραγματική ηγεσία. Σύγχρονη, απαλλαγμένη από διάθεση για αναβλητικότητα, περιστροφές, αδράνεια, δεύτερες σκέψεις και τακτικές αυτοπροστασίας. Στο κάτω-κάτω, γράφαμε προχθες, η ύπαρξη του πολιτικού ηγέτη, πρέπει να κάνει τη ζωή των πολιτών λίγο καλύτερη. Ο ηγέτης χρωστάει στους πολίτες, όχι το αντίστροφο.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποσύρθηκε από την πολιτική σε ηλικία 88 ετών. Ο ανηψιός του έγινε πρωθυπουργός όταν είχε τα μισά χρόνια του θείου του. Μία τετραετία και ένα έτος μετά δήλωσε ότι «κουράστηκε». Το διακύβευμα όμως για τη χώρα παραμένει.

[συνεχίζεται…]

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Απλοί πολιτικοί και ηγέτες

Σύμφωνα με τον Άνταμ Σμιθ, τα επιτεύγματα, η δράση του ατόμου σε περιβάλλον ανταγωνισμού ωφελεί το σύνολο. Έτσι, η ομάδα εξυπηρετείται από τις ανεξάρτητες δράσεις των μελών της.

Αυτό ισχύει στην οικονομία μέχρι ενός σημείου. Η πρόσφατη κρίση απέδειξε ότι υπάρχουν όρια που το οικονομικό σύστημα και οι παίκτες του δεν πρέπει να ξεπερνούν.

politiciansΣτην πολιτική όμως, η αρχή δεν (πρέπει να) ισχύει καθόλου. Στη διακυβέρνηση και στον πολιτικό στίβο γενικότερα, ο ανταγωνισμός δεν είναι πάντα ωφέλιμος, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου το σύστημα υπολείπεται σε πολιτική ωριμότητα. Εδώ, [hello !!] η υπεροχή του ατομικού εις βάρος του συλλογικού είναι ελάττωμα. Ας το αντιληφθούμε επιτέλους!

Οι δρώντες, ως εκπρόσωποι των πολιτών οφείλουν να επικεντρώνονται στο συμφέρον των πολλών. Αυτή είναι η υποχρέωση ιδιαίτερα των πολυσυλλεκτικών κομμάτων που συγκροτούν τον λεγόμενο «δικομματισμό» (στα μικρότερα, με πολύ λιγότερους οπαδούς μπορεί να ισχύσει κάτι άλλο, αρκεί να υπάρξει συνεννόηση). Στην υπηρέτηση του κοινού συμφέροντος εντοπίζεται το νόημα του επαγγέλματος του πολιτικού, ο «λειτουργηματικός» χαρακτήρας του, που αν πλέον υπάρχει, είναι δυσδιάκριτος.

Να γιατί η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει ευκαιρίες για πραγματική αλλαγή και πρόοδο. Ιδιαίτερα στα ξέφωτα της νεοελληνικής πολιτικής ιστορίας, όπως το 2004, όταν μία παράξενη νομοτέλεια οδήγησε την τότε «νέα διακυβέρνηση» μπροστά σε ευρύτερη συναίνεση, που έφθανε στα όρια της συλλογικής ψυχικής ανάτασης (Ολυμπιακοί, νίκη στο Euro, κ.λπ.). Ήταν μία ατμόσφαιρα, η οποία όπως λέει η σημερινή νεολαία «δεν υπήρχε» (ήταν απίστευτη).

Σε τέτοιες περιπτώσεις αναμένεις ότι, ο πραγματικός ηγέτης, ο πολιτικός που ανέλαβε να κάνει πράξη την αλλαγή που υποσχέθηκε, θα προχωρήσει μπροστά, με ένταση, με σιγουριά, «σίγουρος για την ορθότητα των επιλογών του». Με δράσεις ριζοσπαστικές, χωρίς περιστροφές, χωρίς δεύτερες σκέψεις, που απορρέουν από κρυφές μικρο-έρευνες κοινής γνώμης με γνώμονα την αυτοπροστασία. Ο ηγέτης φέρνει γρήγορα αποτελέσματα και ανταμοίβει τους πολίτες για τη διάθεση που επέδειξαν προς το πρόσωπό του. Στο κάτω-κάτω, με την ύπαρξή του, κάνει τη ζωή των πολιτών λίγο καλύτερη.

Αλλιώς, το αβίαστο (δικαιολογημένο) συμπέρασμα όλων είναι ότι οι πολιτικοί δρουν μόνο για τον εαυτό τους, προς ίδιο όφελος. Αυτό δηλαδή που συνέβη και – δυστυχώς – συνεχίζει να συμβαίνει στην Ελλάδα. Σε αυτά προστίθονται και οι κλασικές αναστολές του επαγγέλματος, που έχουν να κάνουν με τις πελατειακές σχέσεις, τις «εξυπηρετήσεις»-ρουσφέτια (μικρά ή μεγάλα), όλα αυτά που συνθέτουν τα «εφόδια» για την ώρα εκείνη που θα χρειαστεί να «κατέβει στον λαό» και να ζητήσει εκ νέου τη ψήφο.

Και πάει λέγοντας. Αυτός ο φαύλος κύκλος δεν πρόκειται να διακοπεί στη χώρα μας, εκτός αν κάποιος αποφασίσει να κάνει ριζοσπαστικές αλλαγές, τομές και πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Και υπόψιν, τα αυτονότητα, η δράση που απορρέει από την κοινή λογική, το ορθό κρατικό μάνατζμεντ δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι αυτό που οφείλει να κάνει το Κράτος σε κάθε περίπτωση. Για να μην ξεχνιόμαστε και μεταρρυθμίζουμε ανεξέλεγκτα… Είναι και καλοκαίρι…

Standard