ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στυλιάρια…

Το περιστατικό στη Βουλή με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Παιδείας Γιώργο Στύλιο ξεχείλισε το ποτήρι. Το ‘Papagalo M’ επαναδραστηριοποιείται ύστερα από αρκετά χρόνια. Εξαρχής δημιουργήθηκε για να σχολιάσει τα κακώς κείμενα κατά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή. Τις 100 τελευταίες ημέρες. Οι δημοσιεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο 2009, αφού όλα, πλέον, είχαν τελειώσει και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

Σήμερα, αν και μετράμε το 5ο έτος της κρίσης, τα αδιέξοδα είναι λίγο έως πολύ τα ίδια. Οι πολιτικοί παραμένουν ανυποψίαστοι, οι πελατειακές σχέσεις ανθούν, τα χέρια απλώνονται όσο μπορούν (και με αγωνία, λόγω των αδιεξόδων της κρίσης), ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές παραμένουν στόχος απροσδιόριστος, θεωρητικός, χωρίς εμφανές αντίκρυσμα στην επιχειρηματική δράση και την καθημερινότητα των νοικοκυριών. Τα προβλήματα που άφησε πίσω της το 2009 η Κυβέρνηση Καραμανλή τροφοδοτήθηκαν από την πολύπλευρη κρίση, θέριεψαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν τους Έλληνες.

Οι ξένοι, εδώ και καιρό απορούν για την έλλειψη λογικής των ντόπιων, οι οποίοι αποδέχθηκαν την τρόικα ως το άλλοθι για τα δεινά τους. Η ανικανότητα των πολιτικών και η αδυναμία τους να χειριστούν τα πραγματικά προβλήματα, αλλά και τις αντιδράσεις του πελατολογίου τους έχουν οδηγήσει στην αποδόμηση της πολιτικής, στην αποσάρθρωση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων και στην έλλειψη σχεδιασμού. Το αποτέλεσμα είναι όλα αυτά να προσελκύουν την κριτική των πολιτών, οι οποίοι χτυπήθηκαν βάναυσα και με ευκολία από τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν να διαχειρίζονται την κρίση. Η λύση ήταν εύκολη: αποφασίζουμε και διατάζουμε παρακρατήσεις στην πηγή για μισθωτούς, συνταξιούχους και κάθε λογής ομάδες, οι οποίες έχουν να λαβαίνουν από συστήματα πληρωμών, τα οποία μπορούν να ελεγχθούν. Αυτό, όμως δεν αποτελεί άσκηση τολμηρής πολιτικής, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι ξεκάθαρα, η εύκολη λύση. Τζάμπα μάγκες δηλαδή.

Και άντε και την υιοθετήσαμε την λύση αυτή, πιστεύοντας ότι προσφέρει χρόνο στους κυβερνώντες να σχεδιάσουν και να λάβουν τα πραγματικά μέτρα. Τζίφος. Οι δύο συμμαθητές του Άμχερστ, αφού μοιράστηκαν τη “δημιουργική καταστροφή”, αποδείχθηκε ότι υποφέρουν από βασικά ελαττώματα: ο ένας από ατολμία να χτυπήσει το σοσιαλιστικό κατεστημένο που έχτισε ο πατέρας του, ο άλλος από έλλειψη οργάνωσης και απίθανους συμβούλους, οι περισσότεροι εκ των οποίων αντιμετωπίζουν την κρίση ως διαδικασία εξωτερίκευσης των απωθημένων τους: ήταν πολλά τα χρόνια που κοιτούσαν τον τοίχο κρατώντας συντροφιά στον ηγέτη-φίλο τους.

Το 2004-2009 ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα περίοδος για την σύγχρονη εγχώρια πολιτική. Ίσως και ανεπανάληπτη για τους σημερινούς σαραντάρηδες. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριάρχησε της εφηρμοσμένης πολιτικής – εκατέρωθεν. Τόσο από πλευράς κυβέρνησης, όσο και από πλευράς αντιπολίτευσης, η οποία έθεσε ως μοναδικό στόχο την εκλογική επικράτηση. Τότε ήταν που ακούστηκε το (κατ’ ουσίαν παρεξηγημένο) “λεφτά υπάρχουν”, κάτι αντίστοιχο με την προεκλογική γκάφα της ΝΔ το 2004 με τη ‘διευθέτηση’ των 250,000 συμβασιούχων. Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους.

Σήμερα, μία δεξιότερη κυβέρνηση προσπαθεί να βγει στο ξέφωτο της κρίσης, μέσα από έναν λαβύρινθο στον οποίο κυριαρχούν τα δικά της λάθη. Τα αυτογκόλ, που λένε και οι εφημερίδες. Πόσοι “Στύλιοι” χρειάζονται για να πέσει μια κυβέρνηση; Άγνωστο. Η (κεντρο)δεξιά δεν έχει σταματήσει να μάς εκπλήσσει.

Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, σήμερα κεντροδεξιά δεν υπάρχει. Η τελευταία μάζωξη έγινε πέριξ του Κώστα Καραμανλή με καθαρά απολιτίκ όρους… Μεσαίος χώρος κ.λπ. Έκτοτε τίποτα. Στις εκλογές του 2009, η ΝΔ κατέρρευσε 10 μονάδες. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές η κατάρρευση ήταν μικρότερη, αλλά σημαντική για να ενεργοποιήσει τα ένστικτα αυτοσυντήρησης των βουλευτών της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο, αφού ο Βενιζέλος διακήρυξε ότι είναι υπεύθυνο για τη σωτηρία της χώρας, λάκισε προς τα αριστερά, ετοιμάζοντας την “Δημοκρατική Παράταξη”… Don’t forget guys…. Να βρείτε αρχηγό… Ο Μπένι έχει ολοκληρώσει τον πολιτικό του κύκλο. Και μην κοιτάτε τον ΓΑΠ με γλυκιά νοσταλγία. Δεν θέλει…

Η ΝΔ, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται σε μία κατάσταση που, όπως λένε στο Facebook, “πιο δεξιά πεθαίνεις”… ή μπαίνεις φυλακή. Καλοβλέπει τους ψηφοφόρους της ΧΑ, και χαρίζει τους κεντρώους στον Αλέξη. Είναι χωρισμένοι σε διάφορα στρατόπεδα: το Σαμαρικό, το Καραμανλικό, τους Ντορικούς, τους ανεξάρτητους που κοιτούν το μαντρί με νοσταλγία και εκείνους των ‘ειδικών αποστολών’, οι οποίοι προσπαθούν να συμμαζέψουν από διάφορα μέτωπα και να επιστρέψουν πανηγυρικά πίσω ως μικρο-ηγέτες της συγκυρίας. Μπάχαλο δηλαδή. Όπως και στην κεντροαριστερά, με τα καπετανάτα να επιδίδονται σε ασκήσεις πολιτικού πολιτισμού, μπας και πειστούν οι ψηφοφόροι να ξεχάσουν τα δεινά του παρελθόντος.

Και ξάφνου ο Στύλιος κάνει έξαλλη την Κανέλλη… μάλιστα την ίδια στιγμή που ο Κουτσούμπας δηλώνει ότι το ΚΚΕ δεν θα ψηφίσει “κανέναν για Πρόεδρο”. Αμεση ήταν η έξοδος Στύλιου από την κυβέρνηση… πριν καν ολοκληρωθεί ο ειδησεογραφικός κύκλος… “Fuck”, θα είπαν στου Μαξίμου και τον ξαπέστειλαν… Φαντάστηκαν την Κανέλλη ως loose cannon και ίδρωσαν… “Είναι κι αυτά τα social media που πιέζουν… και δεν τα μπορούμε καθόλου…”

Δεν τούς χρειάζεται Κασιδιάρης (ο οποίος χοροπήδησε το κελί από την έκτακτη δημοσιότητα). Στυλιάρια… βρεγμένα τούς χρειάζονται…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πορεία πλεύσης στην πολιτική ομίχλη

Τα media γράφουν για νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στο πολιτικό σκηνικό, μετά τη ξεκάθαρη δήλωση του εκπροσώπου Τύπου του ΚΚΕ Μάκη Μαϊλη ότι το κόμμα του δεν θα συμπράξει στην εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας από την υπάρχουσα Βουλή, την άνοιξη του 2010, ακολουθώντας την πάγια τακτική των τελευταίων ετών.

fogΑυτό, συνεχίζουν οι «αναλυτές», ανατρέπει το σενάριο περί σύμπραξης ΝΔ-ΚΚΕ-ΛΑΟΣ για εκλογή Προέδρου την επόμενη άνοιξη, προκειμένου να αποφύγει η χώρα τις εθνικές εκλογές.

Ναι, καλή η ιδέα να αποποιηθεί των φημών το ΚΚΕ για να ετοιμαστεί το έδαφος, προκειμένου η Κυβέρνηση να «δακτυλοδείξει» το ΠΑΣΟΚ ως το θεσμικά ανεύθυνο για τις επικείμενες εκλογές του Μαρτίου. Έτσι, μπορεί, για μία ακόμη φορά να επικρατήσει η λανθάνουσα πολιτική στρατηγική να προωθεί τους τακτικισμούς, να έχει πλέον ξεφλουδίσει το δέντρο και να συνεχίζει να χάνει το δάσος, υποβιβάζοντας την καθημερινότητα, την κοινή λογική, το ένστικτο των πολιτών, που νοιώθουν προδομένοι.

Ο τακτικισμός και ο επικοινωνισμός μπορούν να «γλυτώσουν» τη δεύτερη κυβέρνηση Καραμανλή από τον σκόπελο των εθνικών του 2010. Με διάφορα τεχνάσματα. Μπορεί όμως και όχι. Ο ΓΑΠ το έχει δηλώσει ξεκάθαρα. Προέχει το συμφέρον του τόπου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Και αν θέλει να διατηρήσει τις πιθανότητες εκλογής του, πρέπει να επιμείνει σε αυτό. Η συνέπεια λόγων και πράξεων είναι προσόν στην πολιτική. Αν κάνει λάθος, θα το κρίνουν οι πολίτες. Αν η ΝΔ-διακυβέρνηση δεν είναι ικανή να κυβερνήσει, τότε ο «τόπος» θα επιλέξει ΠΑΣΟΚ. Τόσο απλά. Τότε, η ΝΔ θα έχει κάνει τον George πρωθυπουργό, ο οποίος θα τεθεί επικεφαλής της χώρας σε μία από τις πιο δύσκολες συγκυρίες.

Με ξεφτισμένο όμως το μήνυμα των πολιτών (ήδη συμπληρώνεται ένας μήνα μετά τις ευρωεκλογές), η κυβέρνηση ωθεί τους πολίτες «στα μπάνια». Να περάσει το καλοκαίρι, να πάμε στη ΔΕΘ και τον Προϋπολογισμό να σκαπουλάρουμε το έτος και βλέπουμε…

Με αυτά τα μυαλά, στις δημοτικές που έπονται το φθινόπωρο 2010 θα έχουμε αντικυβερνητικό πανηγύρι τύπου Γκόρντον Μπράουν.

Αυτό θα είναι και το σημείο βρασμού για την Κεντροδεξιά στην Ελλάδα, η οποία μπαταρισμένη από τις 7 Ιουνίου 2009 πλέει στην ομίχλη. Η μπουρού των εσωκομματικών «αντιφρονούντων» δεν φθάνει για να αποφύγεις τα βράχια.

Πρέπει και ο καπετάνιος να είναι στη γέφυρα…

Standard