ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στυλιάρια…

Το περιστατικό στη Βουλή με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Παιδείας Γιώργο Στύλιο ξεχείλισε το ποτήρι. Το ‘Papagalo M’ επαναδραστηριοποιείται ύστερα από αρκετά χρόνια. Εξαρχής δημιουργήθηκε για να σχολιάσει τα κακώς κείμενα κατά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή. Τις 100 τελευταίες ημέρες. Οι δημοσιεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο 2009, αφού όλα, πλέον, είχαν τελειώσει και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

Σήμερα, αν και μετράμε το 5ο έτος της κρίσης, τα αδιέξοδα είναι λίγο έως πολύ τα ίδια. Οι πολιτικοί παραμένουν ανυποψίαστοι, οι πελατειακές σχέσεις ανθούν, τα χέρια απλώνονται όσο μπορούν (και με αγωνία, λόγω των αδιεξόδων της κρίσης), ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές παραμένουν στόχος απροσδιόριστος, θεωρητικός, χωρίς εμφανές αντίκρυσμα στην επιχειρηματική δράση και την καθημερινότητα των νοικοκυριών. Τα προβλήματα που άφησε πίσω της το 2009 η Κυβέρνηση Καραμανλή τροφοδοτήθηκαν από την πολύπλευρη κρίση, θέριεψαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν τους Έλληνες.

Οι ξένοι, εδώ και καιρό απορούν για την έλλειψη λογικής των ντόπιων, οι οποίοι αποδέχθηκαν την τρόικα ως το άλλοθι για τα δεινά τους. Η ανικανότητα των πολιτικών και η αδυναμία τους να χειριστούν τα πραγματικά προβλήματα, αλλά και τις αντιδράσεις του πελατολογίου τους έχουν οδηγήσει στην αποδόμηση της πολιτικής, στην αποσάρθρωση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων και στην έλλειψη σχεδιασμού. Το αποτέλεσμα είναι όλα αυτά να προσελκύουν την κριτική των πολιτών, οι οποίοι χτυπήθηκαν βάναυσα και με ευκολία από τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν να διαχειρίζονται την κρίση. Η λύση ήταν εύκολη: αποφασίζουμε και διατάζουμε παρακρατήσεις στην πηγή για μισθωτούς, συνταξιούχους και κάθε λογής ομάδες, οι οποίες έχουν να λαβαίνουν από συστήματα πληρωμών, τα οποία μπορούν να ελεγχθούν. Αυτό, όμως δεν αποτελεί άσκηση τολμηρής πολιτικής, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι ξεκάθαρα, η εύκολη λύση. Τζάμπα μάγκες δηλαδή.

Και άντε και την υιοθετήσαμε την λύση αυτή, πιστεύοντας ότι προσφέρει χρόνο στους κυβερνώντες να σχεδιάσουν και να λάβουν τα πραγματικά μέτρα. Τζίφος. Οι δύο συμμαθητές του Άμχερστ, αφού μοιράστηκαν τη “δημιουργική καταστροφή”, αποδείχθηκε ότι υποφέρουν από βασικά ελαττώματα: ο ένας από ατολμία να χτυπήσει το σοσιαλιστικό κατεστημένο που έχτισε ο πατέρας του, ο άλλος από έλλειψη οργάνωσης και απίθανους συμβούλους, οι περισσότεροι εκ των οποίων αντιμετωπίζουν την κρίση ως διαδικασία εξωτερίκευσης των απωθημένων τους: ήταν πολλά τα χρόνια που κοιτούσαν τον τοίχο κρατώντας συντροφιά στον ηγέτη-φίλο τους.

Το 2004-2009 ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα περίοδος για την σύγχρονη εγχώρια πολιτική. Ίσως και ανεπανάληπτη για τους σημερινούς σαραντάρηδες. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριάρχησε της εφηρμοσμένης πολιτικής – εκατέρωθεν. Τόσο από πλευράς κυβέρνησης, όσο και από πλευράς αντιπολίτευσης, η οποία έθεσε ως μοναδικό στόχο την εκλογική επικράτηση. Τότε ήταν που ακούστηκε το (κατ’ ουσίαν παρεξηγημένο) “λεφτά υπάρχουν”, κάτι αντίστοιχο με την προεκλογική γκάφα της ΝΔ το 2004 με τη ‘διευθέτηση’ των 250,000 συμβασιούχων. Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους.

Σήμερα, μία δεξιότερη κυβέρνηση προσπαθεί να βγει στο ξέφωτο της κρίσης, μέσα από έναν λαβύρινθο στον οποίο κυριαρχούν τα δικά της λάθη. Τα αυτογκόλ, που λένε και οι εφημερίδες. Πόσοι “Στύλιοι” χρειάζονται για να πέσει μια κυβέρνηση; Άγνωστο. Η (κεντρο)δεξιά δεν έχει σταματήσει να μάς εκπλήσσει.

Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, σήμερα κεντροδεξιά δεν υπάρχει. Η τελευταία μάζωξη έγινε πέριξ του Κώστα Καραμανλή με καθαρά απολιτίκ όρους… Μεσαίος χώρος κ.λπ. Έκτοτε τίποτα. Στις εκλογές του 2009, η ΝΔ κατέρρευσε 10 μονάδες. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές η κατάρρευση ήταν μικρότερη, αλλά σημαντική για να ενεργοποιήσει τα ένστικτα αυτοσυντήρησης των βουλευτών της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο, αφού ο Βενιζέλος διακήρυξε ότι είναι υπεύθυνο για τη σωτηρία της χώρας, λάκισε προς τα αριστερά, ετοιμάζοντας την “Δημοκρατική Παράταξη”… Don’t forget guys…. Να βρείτε αρχηγό… Ο Μπένι έχει ολοκληρώσει τον πολιτικό του κύκλο. Και μην κοιτάτε τον ΓΑΠ με γλυκιά νοσταλγία. Δεν θέλει…

Η ΝΔ, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται σε μία κατάσταση που, όπως λένε στο Facebook, “πιο δεξιά πεθαίνεις”… ή μπαίνεις φυλακή. Καλοβλέπει τους ψηφοφόρους της ΧΑ, και χαρίζει τους κεντρώους στον Αλέξη. Είναι χωρισμένοι σε διάφορα στρατόπεδα: το Σαμαρικό, το Καραμανλικό, τους Ντορικούς, τους ανεξάρτητους που κοιτούν το μαντρί με νοσταλγία και εκείνους των ‘ειδικών αποστολών’, οι οποίοι προσπαθούν να συμμαζέψουν από διάφορα μέτωπα και να επιστρέψουν πανηγυρικά πίσω ως μικρο-ηγέτες της συγκυρίας. Μπάχαλο δηλαδή. Όπως και στην κεντροαριστερά, με τα καπετανάτα να επιδίδονται σε ασκήσεις πολιτικού πολιτισμού, μπας και πειστούν οι ψηφοφόροι να ξεχάσουν τα δεινά του παρελθόντος.

Και ξάφνου ο Στύλιος κάνει έξαλλη την Κανέλλη… μάλιστα την ίδια στιγμή που ο Κουτσούμπας δηλώνει ότι το ΚΚΕ δεν θα ψηφίσει “κανέναν για Πρόεδρο”. Αμεση ήταν η έξοδος Στύλιου από την κυβέρνηση… πριν καν ολοκληρωθεί ο ειδησεογραφικός κύκλος… “Fuck”, θα είπαν στου Μαξίμου και τον ξαπέστειλαν… Φαντάστηκαν την Κανέλλη ως loose cannon και ίδρωσαν… “Είναι κι αυτά τα social media που πιέζουν… και δεν τα μπορούμε καθόλου…”

Δεν τούς χρειάζεται Κασιδιάρης (ο οποίος χοροπήδησε το κελί από την έκτακτη δημοσιότητα). Στυλιάρια… βρεγμένα τούς χρειάζονται…

Advertisements
Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Δεν χρειάζεται ανασχηματισμός της Κυβέρνησης

Στη φάση στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ανασχηματισμός του κυβερνητικού σχήματος, οι αλλαγές στο κόμμα, το ξήλωμα και η επανεγκατάσταση υπουργικών επιτελείων δεν προσφέρουν τίποτα χρήσιμο, περισσότερη αναστάτωση προκαλούν, σε ένα πολιτικό περιβάλλον ήδη επιβαρημένο και χωρίς κατεύθυνση.

Kostas KaramanlisΆλλωστε η ανακύκλωση υπουργών και επιτελείων αποτελεί λύση ανάγκης, στην οποία ο Καραμανλής – όπως έχει δείξει – σπάνια καταφεύγει. Είναι που δεν του αρέσουν οι αλλαγές, είναι και οι συνειρμοί που δημιουργούνται για λανθασμένες τοποθετήσεις του παρελθόντος και «επιλογές που δεν τράβηξαν», είναι πολλά…

Είναι πολύ πιθανό όταν (και αν τελικώς) ανακοινωθεί ο «ανασχηματισμός» να πλησιάζουμε ήδη 100 ημέρες από τις ευρωεκλογές, την ημέρα, δηλαδή, που απεστάλη το μήνυμα των πολιτών προς την κυβέρνηση. Αυτό, σε συνήθεις ρυθμούς «νέας διακυβέρνησης» δεν σημαίνει τίποτα. Όμως, σε περίοδο κρίσης,  οικονομικής, κοινωνικής και βέβαια πολιτικής, σημαίνει πολλά. Σημαίνει πρώτ’ απ’ όλα ιδιαίτερη καθυστέρηση αντίδρασης στο μήνυμα της κοινωνίας, το οποίο, ενώ παραδόθηκε αυθημερόν, χρειάστηκαν 100 ημέρες και 100 νύχτες για να αποφασίσει η κυβέρνηση τι να το κάνει. Σε άλλες χώρες, ο συμβολισμός των πρώτων 100 ημερών είναι ιδιαίτερα σημαντικός, με την ανάπτυξη ειδικού στρατηγικού σχεδίου, που αρχίσει να ξεδιπλώνεται την αμέσως επόμενη ημέρα. Αυτό που ζούμε κι εμείς, εδώ στην Ελλάδα, the day after της ήττας της ΝΔ στις εκλογές.

Κάθε φορά που οι πολίτες εκδηλώνονται στην κάλπη, όταν, δηλαδή, δρουν πολιτικά, περιμένουν την αντίδραση του συστήματος, το οποίο, πρωτίστως, εκπροσωπείται από το κόμμα που κυβερνά τη χώρα. Όταν δε, αποφασίζουν να το καταψηφίσουν, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται απαιτεί περαιτέρω εγρήγορση. Γιατί η αναμονή έχει ήδη επικριτικό χαρακτήρα.

Στην περίπτωσή μας, τα σημάδια εγρήγορσης ακόμη δεν έχουν φανεί. Ακόμη και η τυπική αντίδραση έχει καθυστερήσει πολύ, τόσο σημειολογικά, όσο και από τεχνοκρατικής πλευράς. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όταν αργείς να εκδηλωθείς, δίνεις χώρο σε όλους, μα όλους τους άλλους να πάρουν θέση με όποιον τρόπο φανταστούν. Οι ίδιοι γνωρίζουν ότι δεν έχει σημασία το τί λένε, αλλά να είναι πρωτότυποι, να διαφέρουν, για να κάνουν εντύπωση, δεδομένου ότι οι πολίτες-ψηφοφόροι έχουν μάτια και αυτιά ανοικτά και περιμένουν… Με την αναμονή προκαλείς και έναν ενδοπαραταξιακό πρωταθλητισμό που θολώνει ακόμη περισσότερα τα νερά, ενώ ο απόηχός του, βέβαια, δεν ενδιαφέρει διόλου την κοινωνία.

Από πλευράς στρατηγικής, οι 100 ημέρες δείχνουν να έχουν χαθεί. Κατά το διάστημα της προσμονής, στελέχη, υπουργοί και κοινωνία έχουν προεξοφλήσει τα πάντα. Σε τέτοιο βαθμό που, ό,τι και να γίνει δεν πρόκειται να κάνει εντύπωση. Δεν θα εξυπηρετήσει τους μισούς στόχους για τους οποίους σχεδιάζεται. Το πλεονέκτημα της πρωτοβουλίας και το δύναμη της αυτενέργειας έχουν απωλεσθεί, η ηγεσία δείχνει να δέχεται πιέσεις πολύ καιρό τώρα.

Τον Σεπτέμβριο 2009 ξεκινά η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης. Έχει διπλάσια διάρκεια από την προηγούμενη: 100 ημέρες Χ 2. Μέχρι την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Είναι η τελευταία ευκαιρία της ΝΔ να ξεπεράσει τον φόβο της για την πολιτική. Να εγκαινιάσει την στρατηγική προσέγγιση στα πράγματα. Να μελετήσει σωστά την κατάσταση και την ουσία των πραγμάτων, στη βάση του αποτελέσματος, όχι επικοινωνιακά και ανάλογα με τους συσχετισμούς μεταξύ συμφερόντων και φίλα προσκείμενων δυνάμεων, εντός και εκτός κόμματος.

Ο Καραμανλής έχει one shot να κάνει τη ρελάνς. Ακόμη και να «πέσει» αγωνιζόμενος είναι τίτλος τιμής στην πολιτική. Το μόνο που δεν αντιλαμβάνεται κανείς είναι η διαχείριση της αδράνειας ως άποψης και στάσης στο πολιτικό μάνατζμεντ. Όπως στην περίπτωση της οικονομικής κρίσης, όπου …«οι έκτακτες περιστάσεις απαιτούν έκτακτα μέτρα», έτσι και η Ελλάδα, εισερχόμενη στη δεύτερη δεκαετία του νέου αιώνα, απαιτεί τολμηρούς πολιτικούς ηγέτες

Standard