ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, OIKONOMIA

Η οικονομία και ο «μυστικοσύμβουλος»

«Είναι η οικονομία, ανόητε», ήταν η φράση που σημάδεψε την προεκλογική εκστρατεία του Mπιλ Κλίντον το 1992 ενάντια στον πατέρα Μπους. Ήταν η εποχή που στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ο Μπους εθεωρείτο ανίκητος, μετά τα τέλη του Ψυχρού Πολέμου και τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Έτσι, ο διαβόητος σύμβουλος στρατηγικής Τζέιμς Κάρβιλ, υπεύθυνος της προεκλογικής εκστρατείας Κλίντον διέδωσε τη φράση, τοποθετώντας στα κεντρικά γραφεία του Clinton Campaign έναν πίνακα με τις φράσεις: «Change vs. more of the same, The economy, stupid. Don’t forget health care.»

Greek PM OfficeΑυτά στην Αμερική, πριν από πολλά χρόνια. Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι. Η διακυβέρνηση Κλίντον θεωρείται από τις πιο πετυχημένες κυρίως σχετικά με ένα ζήτημα. Την επιβίωση του επικεφαλής της, ακόμη και από το σκάνδαλο Λουίνσκι. Θυμάστε, η κυρία που είχε ένα φόρεμα με έναν προεδρικό λεκέ…

Αυτά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα, έχουμε τον Λούλη, τον οποίο οι εφημερίδες φέρουν ως μυστικοσύμβουλο του Καραμανλή. Ο Λούλης θεωρείται (άγνωστο ποιος το διέδωσε πρώτος) ο εμπνευστής του λεγόμενου «μεσαίου χώρου». Επιστρέψτε μου να προσπεράσω με αυτό το ζήτημα. Για τους περίεργους και για όποιον ενδιαφέρεται, αρκεί μία έρευνα στο google με τις εξής λέξεις κλειδιά: Αnthony Downs, An Economic Theory of Democracy, 1957. Εκεί υπάρχουν και εξηγούνται όλα. Μετά το ανάγνωσμα, μπορεί κανείς να σκεφτεί την έννοια του μύθου, της δοξασίας του αυτονόητου και της μιντιακής δύναμης του πρωτολαλήσαντος, αυτού δηλαδή που, μέσω προνομιακής σχέσης με τα Μέσα, τού δίδεται η δυνατότητα να «εξηγεί πρώτος τα πράγματα».

Για αυτούς και άλλους λόγους, τα τελευταία χρόνια, η οικονομία θεωρείται το σημαντικότερο εκλογικό «διακύβευμα». Λειτούργησε, πλασματικά τον Σεπτέμβριο 2007, στις πρόωρες εθνικές εκλογές (τις οποίες η ΝΔ κέρδισε, όχι με το δίλημμα «ποιος μπορεί να καταθέσει καλύτερο προϋπολογισμό», αλλά λόγω της εθνικής αναταραχής που προκάλεσαν οι πυρκαγιές). Μέχρι που ήρθε η κρίση, η «παγκόσμια καταιγίδα», που αναστάτωσε το διεθνές γίγνεσθαι και έριξε έξω τους σχεδιασμούς όχι μόνο του ΥΠΟΙΟ, αλλά και της Federal Bank.

Σήμερα, μπορεί ο Έλληνας να τρώει από τα αποθέματα, αλλά λίγο τον ενδιαφέρει το έλλειμμα, ο στασιμοπληθωρισμός (κάποιοι στη Ρηγίλλης πανηγύριζαν όταν έπεφτε ο τιμάριθμος), ή το χρέος που «κληρονομήσαμε»…. Έχει μάθει και σφίγγει το ζωνάρι, να κρύβει και μερικά, και να έχει και τις «καβάτζες» του.

«Δεν είναι η οικονομία, ανόητοι». Είναι όλα τα υπόλοιπα. Η καθημερινότητα, η υγεία, η παιδεία, το περιβάλλον, η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας. Είναι η εμπιστοσύνη ότι κάποιος σε κυβερνά, νοιάζεται και πετυχαίνει έστω κάτι διακριτό.

Είναι η προσδοκία ότι τα πράγματα αλλάζουν, ή, όπως όρισε το δίλημμα ο Κάρβιλ, θα είναι πάλι «μία από τα ίδια»

Advertisements
Standard