ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στυλιάρια…

Το περιστατικό στη Βουλή με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Παιδείας Γιώργο Στύλιο ξεχείλισε το ποτήρι. Το ‘Papagalo M’ επαναδραστηριοποιείται ύστερα από αρκετά χρόνια. Εξαρχής δημιουργήθηκε για να σχολιάσει τα κακώς κείμενα κατά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή. Τις 100 τελευταίες ημέρες. Οι δημοσιεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο 2009, αφού όλα, πλέον, είχαν τελειώσει και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

Σήμερα, αν και μετράμε το 5ο έτος της κρίσης, τα αδιέξοδα είναι λίγο έως πολύ τα ίδια. Οι πολιτικοί παραμένουν ανυποψίαστοι, οι πελατειακές σχέσεις ανθούν, τα χέρια απλώνονται όσο μπορούν (και με αγωνία, λόγω των αδιεξόδων της κρίσης), ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές παραμένουν στόχος απροσδιόριστος, θεωρητικός, χωρίς εμφανές αντίκρυσμα στην επιχειρηματική δράση και την καθημερινότητα των νοικοκυριών. Τα προβλήματα που άφησε πίσω της το 2009 η Κυβέρνηση Καραμανλή τροφοδοτήθηκαν από την πολύπλευρη κρίση, θέριεψαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν τους Έλληνες.

Οι ξένοι, εδώ και καιρό απορούν για την έλλειψη λογικής των ντόπιων, οι οποίοι αποδέχθηκαν την τρόικα ως το άλλοθι για τα δεινά τους. Η ανικανότητα των πολιτικών και η αδυναμία τους να χειριστούν τα πραγματικά προβλήματα, αλλά και τις αντιδράσεις του πελατολογίου τους έχουν οδηγήσει στην αποδόμηση της πολιτικής, στην αποσάρθρωση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων και στην έλλειψη σχεδιασμού. Το αποτέλεσμα είναι όλα αυτά να προσελκύουν την κριτική των πολιτών, οι οποίοι χτυπήθηκαν βάναυσα και με ευκολία από τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν να διαχειρίζονται την κρίση. Η λύση ήταν εύκολη: αποφασίζουμε και διατάζουμε παρακρατήσεις στην πηγή για μισθωτούς, συνταξιούχους και κάθε λογής ομάδες, οι οποίες έχουν να λαβαίνουν από συστήματα πληρωμών, τα οποία μπορούν να ελεγχθούν. Αυτό, όμως δεν αποτελεί άσκηση τολμηρής πολιτικής, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι ξεκάθαρα, η εύκολη λύση. Τζάμπα μάγκες δηλαδή.

Και άντε και την υιοθετήσαμε την λύση αυτή, πιστεύοντας ότι προσφέρει χρόνο στους κυβερνώντες να σχεδιάσουν και να λάβουν τα πραγματικά μέτρα. Τζίφος. Οι δύο συμμαθητές του Άμχερστ, αφού μοιράστηκαν τη “δημιουργική καταστροφή”, αποδείχθηκε ότι υποφέρουν από βασικά ελαττώματα: ο ένας από ατολμία να χτυπήσει το σοσιαλιστικό κατεστημένο που έχτισε ο πατέρας του, ο άλλος από έλλειψη οργάνωσης και απίθανους συμβούλους, οι περισσότεροι εκ των οποίων αντιμετωπίζουν την κρίση ως διαδικασία εξωτερίκευσης των απωθημένων τους: ήταν πολλά τα χρόνια που κοιτούσαν τον τοίχο κρατώντας συντροφιά στον ηγέτη-φίλο τους.

Το 2004-2009 ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα περίοδος για την σύγχρονη εγχώρια πολιτική. Ίσως και ανεπανάληπτη για τους σημερινούς σαραντάρηδες. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριάρχησε της εφηρμοσμένης πολιτικής – εκατέρωθεν. Τόσο από πλευράς κυβέρνησης, όσο και από πλευράς αντιπολίτευσης, η οποία έθεσε ως μοναδικό στόχο την εκλογική επικράτηση. Τότε ήταν που ακούστηκε το (κατ’ ουσίαν παρεξηγημένο) “λεφτά υπάρχουν”, κάτι αντίστοιχο με την προεκλογική γκάφα της ΝΔ το 2004 με τη ‘διευθέτηση’ των 250,000 συμβασιούχων. Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους.

Σήμερα, μία δεξιότερη κυβέρνηση προσπαθεί να βγει στο ξέφωτο της κρίσης, μέσα από έναν λαβύρινθο στον οποίο κυριαρχούν τα δικά της λάθη. Τα αυτογκόλ, που λένε και οι εφημερίδες. Πόσοι “Στύλιοι” χρειάζονται για να πέσει μια κυβέρνηση; Άγνωστο. Η (κεντρο)δεξιά δεν έχει σταματήσει να μάς εκπλήσσει.

Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, σήμερα κεντροδεξιά δεν υπάρχει. Η τελευταία μάζωξη έγινε πέριξ του Κώστα Καραμανλή με καθαρά απολιτίκ όρους… Μεσαίος χώρος κ.λπ. Έκτοτε τίποτα. Στις εκλογές του 2009, η ΝΔ κατέρρευσε 10 μονάδες. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές η κατάρρευση ήταν μικρότερη, αλλά σημαντική για να ενεργοποιήσει τα ένστικτα αυτοσυντήρησης των βουλευτών της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο, αφού ο Βενιζέλος διακήρυξε ότι είναι υπεύθυνο για τη σωτηρία της χώρας, λάκισε προς τα αριστερά, ετοιμάζοντας την “Δημοκρατική Παράταξη”… Don’t forget guys…. Να βρείτε αρχηγό… Ο Μπένι έχει ολοκληρώσει τον πολιτικό του κύκλο. Και μην κοιτάτε τον ΓΑΠ με γλυκιά νοσταλγία. Δεν θέλει…

Η ΝΔ, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται σε μία κατάσταση που, όπως λένε στο Facebook, “πιο δεξιά πεθαίνεις”… ή μπαίνεις φυλακή. Καλοβλέπει τους ψηφοφόρους της ΧΑ, και χαρίζει τους κεντρώους στον Αλέξη. Είναι χωρισμένοι σε διάφορα στρατόπεδα: το Σαμαρικό, το Καραμανλικό, τους Ντορικούς, τους ανεξάρτητους που κοιτούν το μαντρί με νοσταλγία και εκείνους των ‘ειδικών αποστολών’, οι οποίοι προσπαθούν να συμμαζέψουν από διάφορα μέτωπα και να επιστρέψουν πανηγυρικά πίσω ως μικρο-ηγέτες της συγκυρίας. Μπάχαλο δηλαδή. Όπως και στην κεντροαριστερά, με τα καπετανάτα να επιδίδονται σε ασκήσεις πολιτικού πολιτισμού, μπας και πειστούν οι ψηφοφόροι να ξεχάσουν τα δεινά του παρελθόντος.

Και ξάφνου ο Στύλιος κάνει έξαλλη την Κανέλλη… μάλιστα την ίδια στιγμή που ο Κουτσούμπας δηλώνει ότι το ΚΚΕ δεν θα ψηφίσει “κανέναν για Πρόεδρο”. Αμεση ήταν η έξοδος Στύλιου από την κυβέρνηση… πριν καν ολοκληρωθεί ο ειδησεογραφικός κύκλος… “Fuck”, θα είπαν στου Μαξίμου και τον ξαπέστειλαν… Φαντάστηκαν την Κανέλλη ως loose cannon και ίδρωσαν… “Είναι κι αυτά τα social media που πιέζουν… και δεν τα μπορούμε καθόλου…”

Δεν τούς χρειάζεται Κασιδιάρης (ο οποίος χοροπήδησε το κελί από την έκτακτη δημοσιότητα). Στυλιάρια… βρεγμένα τούς χρειάζονται…

Advertisements
Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Ψυχολογικές επιχειρήσεις

Εδώ και αρκετές ημέρες, τα Μέσα Ενημέρωσης είναι γεμάτα κείμενα που διατυπώνουν προβλέψεις για τις προθέσεις, τις σκέψεις, τις ενέργειες του Κώστα Καραμανλή. Πρόωρες εκλογές και ανασχηματισμός (σαρωτικός, δομικός ή μερικός και επικεντρωμένος) ήταν οι δύο επιλογές που κυριαρχούσαν στο στόμα και τα πληκτρολόγια των δημοσιογράφων σε εφημερίδες, τηλεόραση και ραδιόφωνο, ενώ τα πολιτικά ιστολόγια ανταγωνίζονται σε καινοφανείς θεωρήσεις των εξελίξεων.

looselipssinkshipsΧθες, Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009, ολόκληρη την ημέρα, οι εξελίξεις «κλείδωναν» και «ξεκλείδωναν». Το επικοινωνιακό παίγνιο βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη.  Οι δημοσιογράφοι άλλαζαν τις εκτιμήσεις τους καθε στιγμή. Τα σενάρια των Μέσων μεταβάλλονταν διαρκώς. Τα δημοσιεύματα καταιγιστικά. Από το διάγγελμα των εκλογών στις 19.00, μετά στις 20.00, στην σύγκληση της Βουλής την Παρασκευή… Εντέλει, λίγο πριν τα δελτία ειδήσεων, τα «αποκλειστικά» απελευθερώθηκαν και η είδηση βγήκε με ασφάλεια… Διάγγελμα στα δελτία των 8, πρόωρες εκλογές στις 4 Οκτωβρίου.

Υπήρχαν και κάποιοι, λίγοι, οι οποίοι, με την ίδια ένταση είχαν «κλειδώσει» μέσα τους την εκτίμηση ότι πρόωρες εκλογές δεν θα γίνουν. Θεωρούσαν ότι όλα ήταν ένα επικοινωνιακό παίγνιο, στο οποίο εκείνος που συμμετείχε ήταν υποχρεωμένος να εκφράσει ανοικτά τις επιθυμίες του. Απώτερος στόχος η ανανέωση, τη στόχευση της διακυβέρνησης να διατηρείται, την ασπίδα να παραμένει ψηλά, το δυναμικό να ανασυντάσσεται. Φρούδες οι ελπίδες. Και εντέλει, εκτός πραγματικότητας.

Τα Μέσα Ενημέρωσης έδρασαν ως παίκτες με ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα. Περιέγραψαν τα πάντα πριν ακόμη γίνουν. Η δύναμη της πειθούς ήταν τόσο μεγάλη που η προκήρυξη των εκλογών προεξοφλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους πολίτες. Τελικώς προκηρύχθηκαν και η έκπληξη μετατράπηκε σε ανακούφιση. Γιατί τελείωσε η σπέκουλα και πάμε για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Θύματα θα υπάρξουν πολλά. Γαλάζια τα περισσότερα, γιατί η εκκαθάριση της ΝΔ μόλις ξεκίνησε.

Ο επικοινωνιακός χειρισμός των εκλογολάγνων ήταν χαοτικός, αλλά ιδιαίτερα επιτυχής. The art of persuasion. In full speed. Με κατευθυνόμενες φήμες και διαρροές τα νερά θόλωναν και καθάριζαν διαδοχικά, οι επίδοξοι πρωταγωνιστές έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους και όταν το παρασκήνιο φούντωσε, το προσκήνιο άδειασε. Οι διορατικοί πρόλαβαν και τραβήχτηκαν. Το κενό γέμισε από μίζερους δευτεροκλασάτους και καρεκλάκηδες της εξουσίας. Ακόμη και στους δρόμους παραλίγο να βγουν και μερικοί, παρακαλώντας τον κάτοικο του Μαξίμου να αναθεωρήσει. Χωρίς επιτυχία.

Έγινε και κάτι άλλο. Για λίγο, πολίτες και πολιτικοί αναγκάστηκαν να κάνουν προσομοίωση του πολιτικού μέλλοντος, «φαντάστηκαν» την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση του τόπου. Φαντάστηκαν επίσης τη ζωή χωρίς τον Καραμανλή. Τα αποτελέσματα του ονείρου (που κορυφώνεται έως τις 4 Οκτωβρίου) μάλλον θα τα δούμε στην κάλπη.

Οι ψυχολογικές επιχειρήσεις ολοκληρώθηκαν με επιτυχία. Οι εκλογές έρχονται, ο ο πρωθυπουργός-αρχηγός παίρνει τους δρόμους για το προεκλογικό καθήκον. Όσοι έχουν δυνατό στομάχι και αυτοπεποίηση ακολουθούν. Έτσι σαν πολιτική άσκηση υψηλού βαθμού δυσκολίας, για γερά νεύρα. Γιατί ως γνωστόν, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ

Εκλογές ή αλλαγές;

Επί της ουσίας, η απάντηση είναι τίποτα από τα δύο. Τουλάχιστον αυτό πιστεύουν εκείνοι που γνωρίζουν την ψυχοσύνθεση Καραμανλή. Όχι στις εκλογές γιατί πώς να το δικαιολογήσεις στους πολίτες και όχι σε σημαντικές αλλαγές, διότι  μετά το σοκ του αποτελέσματος των ευρωεκλογών, το κυβερνητικό έργο έχει αρχίσει να ρολάρει ξανά. Και, guess what, είναι η πρώτη φορά που κάποιοι πιστεύουν ότι έχει αρχίσει να «ακουμπά» την καθημερινότητα των πολιτών.

Chess kingΥπάρχει μία μικρή πιθανότητα να γίνει, επιτέλους, ριζοσπαστική προσέγγιση στο σύστημα διακυβέρνησης. Με στρατηγική, σχέδιο, πλάνο υλοποίησης και επικοινωνιακή υποδομή επαγγελματικών προδιαγραφών. Να γίνουν αλλαγές που θα προκαλέσουν έκπληξη σε πολίτες και πολιτικούς. Αλλαγές ουσίας, δηλαδή, που θα διασφαλίσουν διαλειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα, χαρακτηριστικά που, προς το παρόν λείπουν από το κυβερνητικό σχήμα.

Να γίνει επανασχεδιασμός των αξόνων δράσης, να συνδεθούν μεταξύ τους, να οργανωθούν πολιτικές πλατφόρμες σύνδεσης κυβέρνησης – πολιτών, προκειμένου η πολιτική να αποκτήσει κοινωνικό αντίκρυσμα, το κυβερνητικό έργο να «κουμπώσει» με την καθημερινότητα των πολιτών.

Εκεί εντοπίζεται και η μεγάλη αδυναμία της κυβέρνησης. Η ταχεία αποξένωσή της από τη «μεγάλη κοινωνική συμμαχία των πολιτών», και η πρόκληση αρνητικών εντυπώσεων πολύ νωρίς στη θητεία της. Όταν δε άρχισε να πλήττεται από τον «ιό του κυβερνητισμού», τότε η εικόνα της επλήγη ανεπανόρθωτα. Τον Αύγουστο 2007, η σύνταξη του προϋπολογισμού αποτέλεσε τη θεσμική δικαιολογία για προσφυγή στις κάλπες. Οι πύρινες καταστροφές της προεκλογικής περιόδου εξασφάλισαν τη νίκη. Γιατί στην κρίση, διατηρείς την κυβέρνησή σου. Δεν κάνεις πειράματα.

Σήμερα, η εικόνα (και τα ποσοστά) της κυβέρνησης βρίσκονται στο ναδίρ. Τα θεμελιώδη μεγέθη έχουν τρωθεί ανεπανόρθωτα. Πέρα από τη διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στη δημοσκοπική κάλπη, όλα τα λεγόμενα «ποιοτικά χαρακτηριστικά» (ικανότητα διακυβέρνησης, εμπιστοσύνη, επίλυση προβλημάτων κ.λπ.) είναι συντριπτικά υπέρ της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η ζημιά δείχνει ανήκεστος.

Επόμενως, επιστρέφοντας στο δωμάτιο με τα παιχνίδια, αυτή τη φορά οι συνθήκες είναι πολύ πιο δύσκολες. Για εκλογές το φθινόπωρο, απαιτούνται περισσότερες «κρίσεις» του συνηθισμένου. Έχουμε τη διεθνή οικονομική κρίση («την παγκόσμια οικονομική καταιγίδα»), την κρίση της γρίπης (προσοχή στις παρενέργειες των εμβολίων), καθώς και μία ελληνοτουρκικού χαρακτήρα, η οποία, όμως δεν πολυ-«παίζει» στη συνείδηση του κόσμου.  Για εκλογές τον Μάρτιο, έχουμε όλα τα προηγούμενα, συν το «κακό ΠΑΣΟΚ», που διαπράττει «θεσμικά ατοπήματα» (άραγε πόσοι Έλληνες γνωρίζουν ακριβώς τι σημαίνει αυτό;).

Για αλλαγές όμως, ουσιαστικές και καινοτόμες, υπάρχει άπλετος χρόνος, να σχεδιαστούν, να οργανωθούν, να γίνει pilot, να «επικοινωνηθούν» σωστά, έως και να φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα προς όφελος της χώρας.

Άρα, παραφράζοντας το ερώτημα: Εκλογές ή αλλαγές, μπορούμε να το διατυπώσουμε αλλιώς: Εικονική πολιτική και ψευτοδιλήμματα, ή Πραγματική Πολιτική της Καθημερινότητας;

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το “τρίλημμα” του Καραμανλή

Σήμερα το «Ποντίκι» γράφει ότι πρόθεση του Κώστα Καραμανλή είναι να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο. Το σκεπτικό είναι ότι ο Καραμανλής ποντάρει σε περιορισμένης έκτασης ήττα της ΝΔ, η οποία, σε συνδυασμό με την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ή την έλλειψη αυτοδυναμίας, θα επιτρέψει στη ΝΔ να επιτρέψει να προκαλέσει εκ νέου εκλογές του χρόνου τον Μάρτιο  για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να επανέλθει στην εξουσία.

Αυτό το σενάριο είναι γνωστό ως “πράσινη παρένθεση” και είναι το πρώτο από τρία πιθανά ενδεχόμενα. Η κύρια αδυναμία του είναι ότι η ΝΔ θα έχει προκαλέσει δύο φορές εθνικές εκλογές μέσα σε έξι μήνες. Και αυτό οι πολίτες, πλέον, δεν θα το συγχωρήσουν.

Οι πολίτες δεν πρόκειται να ψηφίσουν διαδοχικά για να “κρατήσουν” κάποιον στην εξουσία, αλλά για να διασφαλίσουν ότι θα γίνει σωστότερα η “αλλαγή” προς κάτι το διαφορετικό. Καλύτερο ή χειρότερο, θα περιμένουν να δουν. Άλλωστε αυτό πράττουν τα τελευταία χρόνια. Περιμένουν.

Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι να γίνουν (σύντομα) διορθωτικές κινήσεις, αλλαγές προσώπων και αναπροσαρμογές πολιτικής, και να πάμε για εκλογές τον Μάρτιο 2010, ευθύνη ΠΑΣΟΚ. Αυτό θα επιτρέψει στη ΝΔ να επικαλεστεί εκ νέου την “υπευθυνότητα” στη διακυβέρνηση, και να χαρακτηρίσει το ΠΑΣΟΚ ανεύθυνο, αποδίδοντάς του μικροπολιτικές σκοπιμότητες (βλ και εδώ για την τήρηση της πρόθεσης που έχει διατυπώσει ο ΓΑΠ για εκλογές τον Μάρτιο). Βέβαια, σε κάθε περίπτωση, η διαφορά των 5 μονάδων, σε συνδυασμό με τις τρέχουσες διαφορές στα ποιοτικά χαρακτηριστικά ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δεν ανατρέπεται σε καμμία περίπτωση. Το δε χαρτί της “υπευθυνότητας” έχει πλέον καεί, γιατί δεν αρκεί να λες ότι είσαι υπεύθυνος. Θα πρέπει να κυβερνάς κιόλας.

Το τρίτο ενδεχόμενο είναι, με δεδομένες τις δράσεις του δεύτερου σεναρίου και τακτικές κινήσεις συγκρότησης ευρύτερης συναίνεσης γύρω από ένα πρόσωπο (το οποίο, σημειωτέον, δεν θα είναι ούτε ο Παπούλιας, ούτε ο Σημίτης), η ΝΔ θα καταφέρει να ξεπεράσει τον σκόπελο της Προεδρικής εκλογής, χωρίς την στήριξη ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα μείνει μόνο του να φωνάζει για εκλογές. Έτσι, θα κινηθεί προς το 2011 μέσα στην πολιτική ομίχλη, σε νερά άγνωστα, γεμάτα υφάλους.

Το τελευταίο σενάριο θεωρείται το πιο πιθανό στο μυαλό του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος πιστεύει ότι αν το πετύχει, την επόμενη φορά που οι πολίτες θα κληθούν να ψηφίσουν στις εθνικές εκλογές, θα έχει επέλθει ανάκαμψη της οικονομίας και “οι δρόμοι της ανάπτυξης” θα έχουν “δείξει” περισσότερο από σήμερα, που το μόνο που υπάρχει είναι λίγη περισσότερη Εγνατία και το Πέταλο του Μαλιακού.

Η ρεαλιστική όμως αξιολόγηση της πραγματικότητας τοποθετεί τις εξελίξεις κάπου στα πρώτα δύο σενάρια, με πιθανότερο το δεύτερο. Απ’ ότι φαίνεται, αφορμές για γαλάζια σκανδαλολογία υπάρχουν παντού. Ακόμη και στον χώρο του κοινού ποινικού δικαίου…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Forensic Politics

Στο πλαίσιο της νέας στάσης της κυβέρνησης προς το έγκλημα και την “κοινωνική αναταραχή”, όπως θα έλεγαν και οι Άγγλοι, ο Άρης Σπηλιωτόπουλος προτείνει την ίδρυση πανεπιστημιακού τμήματος για το έγκλημα. Ο Άρης πάντα μπροστά, παρεμβαίνει δημιουργικά στο ζήτημα της ασφάλειας (ενόψει και των ομιλιών Μεϊμαράκη – Μπαρνιέ μεθαύριο στην Αθήνα), προκρίνοντας την ουσία, μαζί με την επικοινωνία. Αυτό που λείπει, δηλαδή, από τη “νέα διακυβέρνηση” τα τελευταία πέντε χρόνια.

ForensicO Άρης, σήμερα, ίσως είναι ο ικανότερος επικοινωνιακά στην κυβέρνηση. Από το μεταπτυχιακό επικοινωνιακής πολιτικής στο City της Βρετανίας έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Ανήλθε, κυριάρχησε, έπαθε και έμαθε. Και επέστρεψε με μεγαλύτερο βεληνεκές, το οποίο ακόμη, δεν έχει κληθεί να δοκιμάσει. Και αυτό διότι, οφείλει να ομολογήσει κανείς ότι πραγματικές ασκήσεις εξουσίας με αληθινά πυρά στον χώρο της παιδείας δεν έχουν γίνει ακόμη, επί υπουργίας του. Αυτό από την άλλη, τού έδωσε τη δυνατότητα να δοκιμάσει ορισμένα καλά projects, όπως το νέου τύπου, ψηφιακό σχολείο, αλλά και γενικού χαρακτήρα πολιτικές παρεμβάσεις, μέσω συνεντεύξεων στα Μέσα, με καλές ατάκες, που έδειξαν ότι βρίσκεται σε καλή φόρμα. Θα γίνει ο επόμενος κυβερνητικός εκπρόσωπος; Γιατί όχι; Πληροί τα κριτήρια σε μεγάλο βαθμό και θα ήταν μία (απαραίτητη) αλλαγή προς το καλύτερο. Θα ήταν πάντως πολύ καλύτερος από τις υπόλοιπες «διαρρέουσες» επιλογές.

Μία καλή ιδέα θα ήταν, μαζί με το πανεπιστημιακό τμήμα για το έγκλημα, να ιδρυθεί και ένα τμήμα Forensic Politics. Με τη λειτουργική ευελιξία όμως, οι διαγνώσεις να γίνονται και εν ζωή και όχι μόνο πάνω σε πολιτικά πτώματα. Έτσι θα γνωρίσουν οι πολιτικοί και τα στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος τι έφταιξε τα τελευταία χρόνια, ποιά είναι τα περιθώρια αντοχής, πόσα lifting πρέπει και είναι εφικτό να γίνουν, πώς συνδυάζεται η ουσία του κυβερνητικού έργου με την επικοινωνιακή πολιτική, και άλλα σχετικά.

Αυτά, δηλαδή, που αγνοούν – δικαιολογημένα, λόγω γνωσιακής ανεπάρκειας –  οι μαθητεύομενοι μάγοι του «χθες», που ταύτισαν την επιστήμη της πολιτικής επικοινωνίας με τον επικοινωνισμό, και την στρατηγική με τα παρασκηνιακά αλισβερίσια.

Standard