ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στυλιάρια…

Το περιστατικό στη Βουλή με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Παιδείας Γιώργο Στύλιο ξεχείλισε το ποτήρι. Το ‘Papagalo M’ επαναδραστηριοποιείται ύστερα από αρκετά χρόνια. Εξαρχής δημιουργήθηκε για να σχολιάσει τα κακώς κείμενα κατά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή. Τις 100 τελευταίες ημέρες. Οι δημοσιεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Σεπτέμβριο 2009, αφού όλα, πλέον, είχαν τελειώσει και η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

Σήμερα, αν και μετράμε το 5ο έτος της κρίσης, τα αδιέξοδα είναι λίγο έως πολύ τα ίδια. Οι πολιτικοί παραμένουν ανυποψίαστοι, οι πελατειακές σχέσεις ανθούν, τα χέρια απλώνονται όσο μπορούν (και με αγωνία, λόγω των αδιεξόδων της κρίσης), ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές παραμένουν στόχος απροσδιόριστος, θεωρητικός, χωρίς εμφανές αντίκρυσμα στην επιχειρηματική δράση και την καθημερινότητα των νοικοκυριών. Τα προβλήματα που άφησε πίσω της το 2009 η Κυβέρνηση Καραμανλή τροφοδοτήθηκαν από την πολύπλευρη κρίση, θέριεψαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν τους Έλληνες.

Οι ξένοι, εδώ και καιρό απορούν για την έλλειψη λογικής των ντόπιων, οι οποίοι αποδέχθηκαν την τρόικα ως το άλλοθι για τα δεινά τους. Η ανικανότητα των πολιτικών και η αδυναμία τους να χειριστούν τα πραγματικά προβλήματα, αλλά και τις αντιδράσεις του πελατολογίου τους έχουν οδηγήσει στην αποδόμηση της πολιτικής, στην αποσάρθρωση των διαδικασιών λήψης αποφάσεων και στην έλλειψη σχεδιασμού. Το αποτέλεσμα είναι όλα αυτά να προσελκύουν την κριτική των πολιτών, οι οποίοι χτυπήθηκαν βάναυσα και με ευκολία από τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν και συνεχίζουν να διαχειρίζονται την κρίση. Η λύση ήταν εύκολη: αποφασίζουμε και διατάζουμε παρακρατήσεις στην πηγή για μισθωτούς, συνταξιούχους και κάθε λογής ομάδες, οι οποίες έχουν να λαβαίνουν από συστήματα πληρωμών, τα οποία μπορούν να ελεγχθούν. Αυτό, όμως δεν αποτελεί άσκηση τολμηρής πολιτικής, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι ξεκάθαρα, η εύκολη λύση. Τζάμπα μάγκες δηλαδή.

Και άντε και την υιοθετήσαμε την λύση αυτή, πιστεύοντας ότι προσφέρει χρόνο στους κυβερνώντες να σχεδιάσουν και να λάβουν τα πραγματικά μέτρα. Τζίφος. Οι δύο συμμαθητές του Άμχερστ, αφού μοιράστηκαν τη “δημιουργική καταστροφή”, αποδείχθηκε ότι υποφέρουν από βασικά ελαττώματα: ο ένας από ατολμία να χτυπήσει το σοσιαλιστικό κατεστημένο που έχτισε ο πατέρας του, ο άλλος από έλλειψη οργάνωσης και απίθανους συμβούλους, οι περισσότεροι εκ των οποίων αντιμετωπίζουν την κρίση ως διαδικασία εξωτερίκευσης των απωθημένων τους: ήταν πολλά τα χρόνια που κοιτούσαν τον τοίχο κρατώντας συντροφιά στον ηγέτη-φίλο τους.

Το 2004-2009 ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα περίοδος για την σύγχρονη εγχώρια πολιτική. Ίσως και ανεπανάληπτη για τους σημερινούς σαραντάρηδες. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριάρχησε της εφηρμοσμένης πολιτικής – εκατέρωθεν. Τόσο από πλευράς κυβέρνησης, όσο και από πλευράς αντιπολίτευσης, η οποία έθεσε ως μοναδικό στόχο την εκλογική επικράτηση. Τότε ήταν που ακούστηκε το (κατ’ ουσίαν παρεξηγημένο) “λεφτά υπάρχουν”, κάτι αντίστοιχο με την προεκλογική γκάφα της ΝΔ το 2004 με τη ‘διευθέτηση’ των 250,000 συμβασιούχων. Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους.

Σήμερα, μία δεξιότερη κυβέρνηση προσπαθεί να βγει στο ξέφωτο της κρίσης, μέσα από έναν λαβύρινθο στον οποίο κυριαρχούν τα δικά της λάθη. Τα αυτογκόλ, που λένε και οι εφημερίδες. Πόσοι “Στύλιοι” χρειάζονται για να πέσει μια κυβέρνηση; Άγνωστο. Η (κεντρο)δεξιά δεν έχει σταματήσει να μάς εκπλήσσει.

Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, σήμερα κεντροδεξιά δεν υπάρχει. Η τελευταία μάζωξη έγινε πέριξ του Κώστα Καραμανλή με καθαρά απολιτίκ όρους… Μεσαίος χώρος κ.λπ. Έκτοτε τίποτα. Στις εκλογές του 2009, η ΝΔ κατέρρευσε 10 μονάδες. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές η κατάρρευση ήταν μικρότερη, αλλά σημαντική για να ενεργοποιήσει τα ένστικτα αυτοσυντήρησης των βουλευτών της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο, αφού ο Βενιζέλος διακήρυξε ότι είναι υπεύθυνο για τη σωτηρία της χώρας, λάκισε προς τα αριστερά, ετοιμάζοντας την “Δημοκρατική Παράταξη”… Don’t forget guys…. Να βρείτε αρχηγό… Ο Μπένι έχει ολοκληρώσει τον πολιτικό του κύκλο. Και μην κοιτάτε τον ΓΑΠ με γλυκιά νοσταλγία. Δεν θέλει…

Η ΝΔ, από την άλλη πλευρά, βρίσκεται σε μία κατάσταση που, όπως λένε στο Facebook, “πιο δεξιά πεθαίνεις”… ή μπαίνεις φυλακή. Καλοβλέπει τους ψηφοφόρους της ΧΑ, και χαρίζει τους κεντρώους στον Αλέξη. Είναι χωρισμένοι σε διάφορα στρατόπεδα: το Σαμαρικό, το Καραμανλικό, τους Ντορικούς, τους ανεξάρτητους που κοιτούν το μαντρί με νοσταλγία και εκείνους των ‘ειδικών αποστολών’, οι οποίοι προσπαθούν να συμμαζέψουν από διάφορα μέτωπα και να επιστρέψουν πανηγυρικά πίσω ως μικρο-ηγέτες της συγκυρίας. Μπάχαλο δηλαδή. Όπως και στην κεντροαριστερά, με τα καπετανάτα να επιδίδονται σε ασκήσεις πολιτικού πολιτισμού, μπας και πειστούν οι ψηφοφόροι να ξεχάσουν τα δεινά του παρελθόντος.

Και ξάφνου ο Στύλιος κάνει έξαλλη την Κανέλλη… μάλιστα την ίδια στιγμή που ο Κουτσούμπας δηλώνει ότι το ΚΚΕ δεν θα ψηφίσει “κανέναν για Πρόεδρο”. Αμεση ήταν η έξοδος Στύλιου από την κυβέρνηση… πριν καν ολοκληρωθεί ο ειδησεογραφικός κύκλος… “Fuck”, θα είπαν στου Μαξίμου και τον ξαπέστειλαν… Φαντάστηκαν την Κανέλλη ως loose cannon και ίδρωσαν… “Είναι κι αυτά τα social media που πιέζουν… και δεν τα μπορούμε καθόλου…”

Δεν τούς χρειάζεται Κασιδιάρης (ο οποίος χοροπήδησε το κελί από την έκτακτη δημοσιότητα). Στυλιάρια… βρεγμένα τούς χρειάζονται…

Standard
ΠΟΛΙΤΙΚΗ, KOINΩΝΙΑ, MEDIA

Τα blogs αντικαθιστούν τις εφημερίδες

Την ώρα που εφημερίδες κλείνουν, ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί συρρικνώνουν το προσωπικό τους, και οι εκδότες των περιοδικών γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι είναι ξεγραμμένοι από τη βιομηχανία των Μέσων, τα blogs κερδίζουν διαρκώς έδαφος. Ιδιαίτερα στον χώρο του πολιτικού περιεχομένου.

who_killed_newspapersΤα παραδείγματα πολλά, ακόμη και στη χώρα μας, η οποία παραμένει υπό ψηφιακή ανάπτυξη. Από τα πιο χαρακτηριστικά, η πρόσφατη προεκλογική περίοδος των Ευρωεκλογών 2009, όπου τα blogs έπαιξαν κύριο ρόλο στις εξελίξεις, έκαναν αποκαλύψεις και συμμετείχαν στη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας.

Πριν από λίγες ημέρες, όταν έγινε γνωστή η γνωμοδότηση, του πλέον συνταξιούχου Σανιδά, γράφαμε ότι o διάλογος, η αρθρογραφία, η ειδησεογραφία, τα μηνύματα των πολιτών, το ξεμπρόστιασμα των κακών συμπτωμάτων της καθημερινότητας, όλα αυτά είναι υγιή στοιχεία ενός κόσμου που αλλάζει (βλ. Γιατί ενοχλούν τα blogs). Το διαδίκτυο εξελίσσεται σε είδος πρώτης ανάγκης, η τηλεόραση χάνει το νόημά της, οι σημερινοί μαθητές του δημοτικού δεν θα πιάσουν ποτέ εφημερίδα στα χέρια τους.

Οι εξελίξεις είναι όντως ραγδαίες, άσχετα αν δεν το αντιλαμβάνονται οι κυβερνώντες, οι οποίοι σκέφτονται με όρους του χθες. Η δημοσιογραφία των πολιτών όμως, ξεπερνά τον κυβερνητικό τρόπο σκέψης.

Στο ελληνικό διαδίκτυο, το πρώτο κύμα ανάπτυξης των blogs ολοκληρώνεται. Στην αρχή οι προσπάθειες ήταν ηρωϊκές και πέτυχαν (βλ. Blogs Rule). Πολύ σύντομα όμως, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.  Η εικόνα των πολιτικών blogs ήδη αλλάζει. Η ανάπτυξή τους εσωτερικεύει τεχνικές σχεδιασμού και αναδιάταξης των πληροφοριών, διευκολύνοντας την πλοήγηση και στοχεύοντας σε ευρύτερο κοινό.

Για παράδειγμα, η ανανέωση του antinews, ενός εκ των πλέον σοβαρών πολιτικών blogs στη χώρα είναι πολύ θετική εξέλιξη, όπως και η φιλοξενία διαφήμισης, που ήδη συμβαίνει σε άλλα πολιτικά sites, όπως το parapolitika.

Το γεγονός ότι η διαφημιστική δαπάνη σιγά σιγά μετακομίζει προς το διαδίκτυο αποτελεί χαρακτηριστική ένδειξη της επανάστασης που προκαλεί και στη χώρα μας η ανεξάρτητη ψηφιακή δημόσια γραφή. Στο εξωτερικό οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα. Στις ΗΠΑ το μερίδιο του διαδικτύου στη συνολική διαφημιστική δαπάνη πλησιάζει το 10% (αν και, όπως σε όλους τους τομείς, σημείωσε μείωση φέτος). Στην Ευρώπη τα πράγματα κινούνται πιο αργά, αλλά σε ψηφιακό χρόνο, τα άλματα μπορεί ξαφνικά να λάβουν εντυπωσιακή μορφή.

Ήδη οι μεγάλες εκδοτικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα μελετούν στρατηγικές κινήσεις στο διαδίκτυο. Αρκετέ το έχουν ήδη κάνει πράξη. Και αυτό γιατί έχουν – επιτέλους – αντιληφθεί ότι η ψηφιακή πρόοδος είναι μονόδρομος, και το περιεχόμενο είναι αυτό που μετράει. Αν διαθέτεις περιεχόμενο που αξίζει, τότε οι χρήστες θα έρθουν και θα παραμείνουν. Απόδειξη τα πολιτικά blogs, τα οποία καθημερινά προσελκύουν εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες.

Και βέβαια, κανείς δεν πρέπει να έχει αμφιβολία ότι σε λίγα χρόνια, στους μεγάλους ομίλους Μέσων Ενημέρωσης, τα έντυπα προϊόντα θα συντηρούνται από τις ψηφιακές υπηρεσίες περιεχομένου. Πολλά δε από τα έντυπα θα λάβουν ad hoc χαρακτήρα, θα τυπώνονται δηλαδή μόνο όταν υπάρχει λόγος, όπως για πράδειγμα σε επετείους, στα τέλη του έτους, όταν συμβαίνουν συνταρακτικά γεγονότα, κ.λπ….

Standard